Lizzie Armitstead (foto Cs-wolves via Wikipedia) heeft Luik-Bastenaken-Luik voor vrouwen op haar naam geschreven. Op La Redoute achtte ze haar moment gekomen. De Britse winnares van La Course liet iedereen ter plekke en begon aan een solo van 30 km. Haar voorsprong liep op tot 50 seconden, de winst leek verzekerd. Dat was buiten Grace Brown gerekend. Met een splijtende versnelling op La Roche-aux-Faucons begon ze haar inhaalrace. Dat leek aanvankelijk een onmogelijke opdracht, maar de Australische kwam steeds dichter. In een spannend slot slaagde Armitstead erin om de overwinning in de Waalse klassieker binnen te halen. Brown werd tweede en Ellen van Dijk maakte het feestje van Trek-Segafredo compleet. Daarmee werd de eerste Nederlandse deze keer dus “pas” derde. Marianne Vos werd vierde en Amy Pieters vijfde, maar de favorieten Anna van der Breggen en Annemiek Van Vleuten kwamen niet in het stuk voor. Hiermee is bewezen dat mevrouw Philip Deignan na haar “zwangerschapsonderbreking”, zoals Lieselot Decroix het noemde op de VRT (maar ze bedoelde gewoon: een onderbreking van haar wielerloopbaan na zwangerschap) wel volledig terug is! (Sporza)

Elizabeth Mary Armitstead) (Otley18 december 1988) begon haar carrière op de wielerbaan. Tussen 2007 en begin 2011 won ze verschillende wereldbekers als onderdeel van de ploegenachtervolging, maar ook in de scratch en de puntenkoers behaalde ze overwinningen. Ook op wereldkampioenschappen was Armistead met één bronzen en drie zilveren medailles succesvol. Enkel op het WK 2009 won ze goud: samen met Wendy Houvenaghel en Joanna Rowsell won ze de ploegenachtervolging. Haar grote doel op de baan waren de Olympische spelen 2012. Ze trachtte zich te kwalificeren voor het omnium. In deze discipline behaalde ze in 2010 reeds een tweede plek op het WK 2010. Toen in aanloop naar de spelen duidelijk werd dat haar jongere landgenote Laura Trott het omnium zou afwerken, stopte Armistead met het baanwielrennen. Wel rijdt ze nog wedstrijden om haar conditie in de winter te onderhouden.

Al snel bleek de Britse ook een uitstekend wegrenster te zijn. Haar eerste UCI-overwinning boekte ze in 2009, toen ze de zesde rit in de Tour de l’Ardèche won. Haar doorbraak op de weg volgde in 2012. Ze nam deel aan de wegwedstrijd op de Olympische Zomerspelen 2012 in Londen. Samen met de Nederlandse topfavoriet Marianne Vos en Olga Zabelinskaya uit Rusland, bleef ze voorop na een ontsnapping in de stromende regen. In de spurt vloerde Vos Armistead, die zo een zilveren medaille behaalde.

Van toen af behoorde ze bij de absolute top van het vrouwenwielrennen. In 2014 behaalde ze dankzij haar overwinning in de Ronde van Drenthe haar eerste Wereldbeker binnen. Door tweede plaatsen in o.a. Trofeo BindaRonde van Vlaanderen en de Waalse Pijl won ze ook het eindklassement in de wereldbeker. 2015 werd voor Armitstead een echt boerenjaar, ondanks een harde val toen ze frontaal op een fotograaf inreed, nadat ze juichend over de finish kwam in de eerste etappe van The Women’s Tour. Ze boekte tien overwinningen waaronder haar derde nationale weg titel, Philadelphia Cycling Classic en de GP Ouest France-Plouay. Eind september zette ze de kroon op het werk door naast het eindklassement in de wereldbeker ook nog het Wereldkampioenschap te winnen. In Richmond won ze de spurt van een select gezelschap en mocht zo de regenboogtrui aantrekken. 

In het voorjaar van 2016 bewees Armitstead het tegendeel van de mythe van de vloek van de regenboogtrui, door het winnen van vijf (semi)-klassiekers: ze won de Omloop het NieuwsbladStrade BiancheTrofeo Alfredo BindaRonde van Vlaanderen en de Holland Hills Classic. Hierdoor nam ze ook een ruime voorsprong in het World Tour-klassement. In juni won ze de derde etappe en het eindklassement van de Aviva Women’s Tour. Hierna reed Armitstead de Giro Rosa in dienst van haar ploeggenote Megan Guarnier, die in mei met winst in de Ronde van Californië de leiding over had genomen in het World Tourklassement. De etappewinst in juni was de laatste individuele overwinning van Armitstead in 2016; ze won met haar team wel nog de ploegentijdrit in Zweden en in de Holland Ladies Tour.

Op 8 juli 2016 ging Armitstead niet van start in de 7e etappe (tijdrit) in de Giro Rosa, naar eigen zeggen vanwege ziekte. Dezelfde reden gaf ze op voor haar afwezigheid op 24 juli bij La Course in Parijs. Op 11 juli werd zij voorlopig geschorst, omdat ze in één jaar tijd drie dopingtesten buiten competitie misliep. Hier had ze vier jaar schorsing voor kunnen krijgen. De eerste gemiste test (op 20 augustus 2015, de dag voor de wereldbeker ploegentijdrit in Zweden) vocht ze met succes aan bij het CAS. Ze werd voor deze test vrijgesproken op 21 juli, waardoor ze alsnog naar de Olympische Spelen in Rio de Janeiro mocht gaan (waar ze vijfde werd in de wegrit). Voor de twee andere tests, nam ze wel de volledige verantwoordelijkheid. De tweede test (op 5 oktober 2015, negen dagen na het door haar gewonnen WK) zou ze gemist hebben vanwege een administratieve misser en de derde (op 9 juni 2016, zes dagen voor de door haar gewonnen Aviva Women’s Tour) miste ze door een spoedgeval in haar familie. Naar eigen zeggen is ze in deze periode 16 maal getest, telkens negatief, waaronder de dag na de eerste gemiste test. Armitstead en haar Nederlandse ploeg Boels Dolmans hebben de voorlopige schorsing stilgehouden om onrust te vermijden, maar op 1 augustus bracht The Daily Mail de zaak naar buiten. De gemiste tests, het niet direct aanvechten van de eerste test en het verzwijgen van de voorlopige schorsing leverde haar een golf van kritiek op.

Sinds haar huwelijk op 17 september 2016 met de Ierse profwielrenner Philip Deignan draagt ze diens naam. Op 4 maart 2017 wist ze haar zege in de Strade Bianche niet te verdedigen en moest ze genoegen nemen met de derde plaats. In april 2017 hielp Deignan haar nieuwe ploeggenote Anna van der Breggen aan drie zeges in het eerste volledige Ardens drieluik voor vrouwen; zelf behaalde ze drie maal de tweede plaats. Een week later waren de rollen omgedraaid en hielp Van der Breggen Deignan aan de zege in haar thuiswedstrijd, de Tour de Yorkshire. In juni won Deignan haar vierde nationale titel op de weg en in juli werd ze tweede op de Col d’Izoard tijdens La Course, die gewonnen werd door Annemiek van Vleuten. In augustus won ze de GP de Plouay maar na de tweede etappe van de Boels Ladies Tour moest ze worden geopereerd om haar blinde darm te laten verwijderen. Dit bleek achteraf haar laatste wedstrijd voor Boels Dolmans. In 2018 kwam ze echter niet in actie vanwege haar zwangerschap. In juli 2018 werd ze gepresenteerd als de kopvrouw van de nieuwe ploeg Trek-Segafredo en op 23 september beviel ze van een dochter. Ze hervatte in 2019 met opnieuw een zege in de Tour de Yorkshire en in 2020 won ze opnieuw de GP de Plouay. (Wikipedia)

Enigt tijd later toonde ze zich in Nice de beste van een kopgroep van zes bij de zevende editie van La Course. De Nederlandse Marianne Vos leek makkelijk de sprint te winnen op de Promenade des Anglais, maar werd op de meet nog geklopt door Deignan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.