The first individual time trial on public roads is reputed to have been held on 5 October 1895 over a 50-miles course just north of London, organised by Frederick Thomas Bidlake (rechts op de foto).

Frederick Thomas Bidlake (1867-1933) was an English racing cyclist of the late 19th century who became one of the most notable administrators of British road bicycle racing during the early 20th century. Bidlake favoured the tricycle, winning championships and setting national records, often beating bicycle riders. In 1893, he set a 24-hour tricycle record of 410 miles (660 km) at Herne Hill velodrome in south London. It still stood when he died. As a member of the North Road Cycling Club, he helped organise a rebel individual time trial, on 5 October 1895, at a time when the National Cyclists’ Union had banned racing on roads.
For many years in the UK, time trials were the main road-based cycling competitions (‘massed start’ road racing only gained grudging approval after the Second World War), and remain popular today. Time trials, being mostly out-and-back events, have joint benefits of a smaller course being needed and the effect of any head or tail wind being nullified. Normally starting very early in the morning at week-ends and usually on a Sunday, the standard distances of 10, 25 and 50 miles are yet to be converted to their metric equivalents. (Wikipedia)
In de traditionele wielerlanden kennen deze wedstrijden ten onrechte geen grote populariteit. Tegenwoordig worden de meeste van dergelijke wedstrijden als koppeltijdrit verreden, waarbij de renners in koppels rijden. Een aantal voorbeelden van zulke wedstrijden zijn: de Trofeo Baracchi (1941-1991), de Grote Prijs Eddy Merckx (1998-2004, daarvóór vanaf 1980 als individuele tijdrit betwist) en de Duo Normand (sinds 1982, dit jaar gewonnen door Jelle Wallaeys en Victor Campenaerts). De belangrijkste tijdrit vroeger was de Natiënprijs. Deze werd beschouwd als het officieuze wereldkampioenschap tijdrijden en wijzelf laten deze in onze Fantasy League dan ook voorafgaan aan het officiële wereldkampioenschap dat in 1994 werd ingevoerd met als eerste winnaar Chris Boardman (al werd op z’n minst één keer het “gewone” wereldkampioenschap op de weg eveneens als tijdrit afgewerkt). Dit kampioenschap werd ingevoerd ter vervanging van de 100km tijdrijden per ploeg (met één overgangsjaar, 1994 dus, waarin ze allebei werden betwist), die als discipline te zwaar bleek.
Fastest Grand Tours time trials volgens Wikipedia:
Fastest Stage (including Prologues)
Rik Verbrugghe, 58.874 km/h, 7.6 km prologue time trial 2001 Giro d’Italia.
Fastest Non-Prologue Stage of Giro d’Italia
Filippo Ganna, 58,636 km/uur, 15.1 km time trial 2020 Giro d’Italia
Fastest Non-Prologue Stage of the Vuelta
Rubén Plaza, 56.22 km/h, 38.9 km Stage 20 time trial, 2005 Vuelta a España.
Fastest Stage of Tour de France
Rohan Dennis, 55.446 km/h, 13.8 km Stage 1 time trial, Utrecht, 4 July 2015.
Fastest Prologue Stage of Tour de France
Chris Boardman 55.152 km/h Lille – Euralille (7.2 km) 1994
Fastest Tour de France Time Trial longer than 20 km
Greg LeMond 54.545 km/h Versailles – Paris (24.5 km) 1989

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.