De twééde film die ik mocht bespreken voor De Rode Vaan (na “The Last Waltz“) was de natuurfilm “Tarka, de otter” van de Brit David Cobham, omdat deze in ons land werd uitgebracht door Jekino-films, een distributeur die zich vooral richt(te?) op kinderen en jongeren. En aangezien ik op andere vlakken ook jongerencultuur tot mijn “bevoegdheid” mocht rekenen (dat had ik dan weer geërfd van Jan Turf), werden dergelijke films mij dus ook toegeschoven. Ik had daar zeker geen problemen mee, integendeel.

Dat verdeelhuizen kritisch staan t.o.v. de producten die ze zelf verspreiden, kun je natuurlijk enkel in de alternatieve sector weervinden. Daarom vinden we het ook zo sympathiek dat Jekino-films (Koningsstraat 300, 1030 Brussel) in een begeleidende tekst bij de film « Tarka, de otter » (« Tarka, the otter » — GB — 1978 — in kleuren — Ciné Vog) stelt « De tamme otters werden op zulkdanige manier gefilmd dat je de indruk krijgt een uiterst boeiende en leerzame documentaire ziet. Waarheidsgetrouw. Hoewel dit effect wel een beetje te niet wordt gedaan door soms al te interpretatieve teksten. “De blijde otter” of “droevig verlaat hij…” hadden beter achterwege kunnen gelaten worden. Uiteindelijk zijn dat menselijke toevoegingen die we enkel kunnen vermoeden op basis van eigen gevoelens. »
Want dit is inderdaad het zwakke punt van de overigens niet onaangename jeugdfilm die haast volledig door dieren wordt « vertolkt ». In de zuiverste Disney-stijl worden immers aan de dieren menselijke kenmerken toegeschreven en dat schept wel morele problemen, vooral wanneer het geslachtelijke relaties betreft. Zo is regisseur David Cobham slachtoffer van zijn eigen politiek als hij de « liefde » tussen Tarka en Whitetip laat verbreken door een sterkere concurrent en dat Whitetip met Tarka gaat « stoeien » onmiddellijk na de dood van « haar man ». In de dierenwereld allemaal ten zeerste normaal maar door de verpersoonlijking enigszins navrant.
Anderzijds gaat Cobham het copuleren zelf wél uit de weg, zodat de kleine ottertjes die eruit resulteren a.h.w. uit de lucht komen gevallen.
De invloed van de Disneyproducties laat zich ook elders gevoelen, namelijk bij het monteren van dierenbeelden op aangepaste muziek. Het komische ijsballet was daarbij zelfs een frappante illustratie.

Referentie
Ronny De Schepper, “Tarka de otter”: het kon vlotter! De Rode Vaan nr.40 van 1980

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.