De wereldpremière van de musical Les Misérables, gebaseerd op het gelijknamige boek van Victor Hugo uit 1862, was veertig jaar geleden in Parijs in het Palais des Sports.

De bedoeling was de show geschreven door Claude-Michel Schönberg en Alain Boublil acht maanden te laten lopen, maar na 107 shows stopte men wegens de tegenvallende bezoekersaantallen. Hiermee was in Frankrijk, gezien de korte looptijd, de musical een flop te noemen.

In 1982 bracht Peter Ferago, een jonge regisseur, de muziek van Les Misérables onder de aandacht van de Engelse producent Cameron Mackintosh, die wel een markt zag voor een nieuwe musicalproductie. Herbert Kretzmer vertaalde en bewerkte de liedteksten in het Engels en voegde nieuw materiaal toe. Trevor Nunn en John Caird deden de regie en adaptatie. De geheel aangepaste musical startte op 8 oktober 1985 in de Barbican Centre en speelt tot heden nog altijd in Londen. Na de openingsrun van drie maanden in de Barbican Centre ging de productie over naar het Palace Theatre om daarna door te gaan naar het eveneens aan Shaftesbury Avenue gelegen Queen’s Theatre. Hiermee is het sinds 2006 de langst lopende musical ooit.

Ikzelf heb “Les misérables” van Victor Hugo pas eind 2018 gelezen. En dan nog geef ik toe dat ik heb getwijfeld. Het verhaal is zó bekend, nietwaar? Bovendien is het geen Franse editie, maar een Nederlandse en dan nog zonder vermelding van de vertaler. (Maar het is wel een mooie editie, dat moet ik toegeven; niet enkel uiterlijk – ingebonden – maar ook binnenin met mooie eigentijdse gravures, o.a. de bekende tekening van Cosette).

Maar goed, de vertaling is o.k. en ik ben uiteindelijk heel blij dat ik voor dit boek heb gekozen. Ook omwille van de grote rol die de slag van Waterloo erin speelt. Ik had dit eigenlijk al moeten weten van mijn blog, maar ik was dat natuurlijk alweer vergeten. En waarom is dat nu zo belangrijk? Omdat deze ook een grote rol speelt in die andere klassieker die ik me heb voorgenomen om te lezen, “Vanity Fair” van William Makepeace Thackeray. Uiteraard komt dit door de nieuwe televisiereeks waarin ik tot over mijn oren verliefd ben geworden op de actrice die het verwerpelijke maar verrukkelijke schepseltje Becky Sharp speelde (Olivia Cooke). Oh, die openingsscène van iedere aflevering waarbij ze op die carrousel gezeten haar hoofd in de nek gooit en het orgastisch uitschreeuwt van de pret!
“Vanity Fair” is ondertussen besteld bij de Standaard Boekhandel omdat ik voor mijn verjaardag een geschenkbon heb gekregen. Zelf zou ik die winkel niet hebben gekozen, gezien wat mij daar is overkomen. Ik bestelde het boek namelijk per mail (ik doe àlles per mail de laatste tijd) en ik kreeg als antwoord van de winkeljuffrouw: mijnheer, als ik dat boek intik, krijg ik meer dan 150 mogelijkheden, kunt u niet wat preciezer zijn? Nu, wat was er gebeurd? De overgrote meerderheid van die mogelijkheden gingen natuurlijk over het modetijdschrift met dezelfde naam! Ik zeg tegen die juffrouw: als u de naam van de auteur aan uw zoekfunctie toevoegt zal het al heel wat simpeler zijn. En inderdaad, uiteindelijk moest ik kiezen uit twee uitgaven: een spiksplinternieuwe, geïnspireerd door de serie, en één uit de jaren negentig van Penguin. Ondanks het mooie gezichtje van Olivia Cooke heb ik toch maar voor good old Penguin gekozen, omdat ik bang was opnieuw met een bewerking te maken te hebben en zo had ik er al één uit de jaren zestig zoals ik al heb gezegd, naar ik meen. Ik kijk er nu naar uit om beide werken te vergelijken. Ze schijnen me inderdaad allebei om de verhouding tussen schijn en realiteit te handelen vooral dan wat de sociale implicaties daarvan aangaat.
Ondertussen kon ik wel de verfilmingen reeds vergelijken, want onmiddellijk na “Vanity Fair” startte op de BBC een nieuwe interpretatie van “Les misérables” (van Tom Shankland). Een erg “miserabele” versie als je het mij vraagt. Er lopen daar in de vroege negentiende eeuw immers evenveel kleurlingen rond als nu, in de 21ste eeuw! En als het dan b.v. nog allemaal dienstboden of gevangenen waren, maar zelfs inspecteur Javert door een zwarte laten spelen (David Oyelowo) is toch wat teveel “politieke correctheid”!

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.