Vandaag is het zeventig jaar geleden dat voor het eerst een lachband werd gebruikt bij komische series. De eerste serie die dat gebruik invoerde was The Hank McCuneshow in de Verenigde Staten.

Een lachband is een geluidsopname van lachende mensen die vaak aan komische televisieprogramma’s, zoals sitcoms, wordt toegevoegd om de grappen uit die serie te benadrukken. Het geluid is dan steevast te horen op het moment dat er iets gebeurt of gezegd wordt wat grappig bedoeld is, en waarvan men verwacht of hoopt dat de kijker er ook om zal lachen.

Voordat de televisie haar intrede deed in veel huishoudens, kregen de meeste mensen komedie alleen te zien of te horen tijdens een livevoorstelling, op de radio of in een film, vaak in het gezelschap van een publiek. Toen de televisie een steeds belangrijker medium werd, probeerden televisieproducenten deze atmosfeer van een publiek na te bootsen door omgevingsgeluiden zoals men die in een publiek kan horen toe te voegen aan deze series. Dit kon worden gedaan door ofwel de serie op te nemen voor toeschouwers, of de geluiden apart op te nemen en achteraf toe te voegen. Een lachband is een voorbeeld van die tweede optie. Een lachband kreeg al snel de voorkeur boven een livepubliek, daar de producenten dan zelf konden bepalen wanneer en hoelang het gelach moet klinken. Bij een livepubliek is het niet altijd zeker dat men op het juiste moment lacht. Bovendien was het goedkoper om een show niet met aanwezige toeschouwers op te hoeven nemen. De eerste serie die gebruik maakte van een lachband was de Amerikaanse sitcom The Hank McCune Show in 1950. Behalve sitcoms, gingen ook animatieseries gebruikmaken van een lachband, zoals The Flintstones en The Jetsons. Een levend publiek bij een tekenfilm zou toch maar voor problemen zorgen, zoals men kan leren uit de postmodernistische aflevering van The Simpsons over het maken van een tekenfilm. (Homer: “Is this live television?” Antwoord: “Animation movies are seldom live, Homer, it’s too great a strain on the drawer’s wrist.”)

Een lachband wordt niet door iedereen op prijs gesteld. Een veelgehoord punt van kritiek is dat het gelach nep of geforceerd over zou komen. Meerdere malen hebben producenten geweigerd een lachband te gebruiken. Zo weigerde Ross Bagdasarian sr. om een lachband toe te voegen aan The Alvin ShowJack Klugman en Tony Randall spraken na het eerste seizoen van The Odd Couple hun onvrede uit over het gebruik van een lachband en eisten dat de serie vanaf seizoen 2 voor een live publiek zou worden opgenomen. In Vlaanderen gaat vooral F.C.De Kampioenen er prat op dat het voor een live publiek is opgenomen.

Moderne sitcoms, zoals Scrubs of Chuck maken meestal geen gebruik meer van de lachband, evenmin als van een live publiek. Dat geldt zeker wat donkerdere sitcoms zoals Hustle aangaat. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.