George Ivan Morrison is amper veertien jaar als hij in zijn geboortestad Belfast toetreedt tot de R&B band The Monarchs als saxofonist.

Na een tijdje met The Monarchs getoerd te hebben, voegt Morrison zich eind 1963 bij de band the Gamblers, waarin ook gitarist Billy Harrison, bassist Alan Henderson, toetsenist Eric Wrixon en drummer Ronnie Millings speelden. In het voorjaar van 1964 vertrok de band naar Londen, waar een platencontract wordt getekend. De naam wordt bij die gelegenheid veranderd in Them, om verwarring met een andere groep The Gamblers te vermijden.
De eerste single verschijnt in augustus 1964 (Don’t start crying now) en blijft vrijwel onopgemerkt. Hierna volgt de tweede plaat Baby please don’t go (december 1964), die na een aarzelend begin een top 10 hit wordt, vooral omdat de fans de B-zijde Gloria hebben ontdekt.
Daarna volgt nog Here comes the night. De band biedt de zanger aanvankelijk alle gelegenheid zich te ontplooien, maar door zijn uitgesproken karakter krijgt Morrison ook conflicten, zodat bijna alle leden van de groep een voor een opstappen. In een heel nieuwe bezetting, waarin alleen Henderson is gebleven, wordt de elpee Them Again opgenomen, waarna Morrison in 1966 zelf uit de band stapt.
De Amerikaanse producer van Them, Bert Berns ziet dan mogelijkheden voor een solocarrière en contracteert hem voor zijn platenlabel Bang. Uit de eerste sessies hiervoor dateert ook een van Van Morissons bekendste nummers: Brown eyed girl. Het succes van dit nummer leidt er dan ook toe dat Berns ook Morrisons eerste solo album uitbrengt: Blowin’ your mind! (1967).
Na de dood van Berns treedt Morrison een jaar lang niet op. Met zijn nieuwe werk stapt hij over naar Warner Music, en in 1968 wordt het album Astral Weeks uitgebracht. Dit album wordt door velen gezien als zijn beste plaat. Met de musici met wie Morrison werkte (onder meer Miles Davis’ bassist Richard Davis en Modern Jazz Quartet drummer Connie Kay) creëerde hij een unieke mengeling van blues, soul en gospel, zonder ooit tot de standaarduitingen van die stijlen te vervallen. De kritieken waren uitermate lovend, de verkoopcijfers echter bleven achter.
Morrison verandert dan maar wat van stijl, zijn werk krijgt wat meer country-invloeden, wat terug te horen is op het album Moondance (1970). Van dan af ben ik hem uit het oog verloren en verwijs ik gemakshalve maar naar Wikipedia.

2 gedachtes over “Van Morrison wordt 75…

  1. Heb gelukkig deze man live kunnen meemaken en dat was een hele openbaring omdat het in openlucht was, en ik er daarom niet zoveel van verwachtte. Vanaf hij en zijn combo begonnen spelen viel mijn mond open van verbazing, zo’n klank en dan nog op het openlucht festival van Peer. Alleen zoals geweten is, is de man niet zo sympathiek tijdens zijn optredens: met de rug naar het publiek spelen bijvoorbeeld. Dat was toen niet het geval, maar wel dat hij na een paar nummers eiste dat de bars op de wei gesloten moesten worden tijdens zijn verdere optreden, wat een geboe veroorzaakte bij het publiek en sommigen zelfs blikjes en plastieken bekertjes naar hem gooiden. Allez na wat over en weer gepalaver met de organisatoren en de “ster”, mochten de bars terug open en het optreden ging verder zijn gewone gang. Maar ik kan Van the Man wel enigszins begrijpen: hij haspelt het niet af, maakt er echt zijn werk van (speelt op heel veel instrumenten), eist veel van zijn begeleiders, is een professionnal op alle punten, en om dan geconfronteerd te worden met een “lallend” publiek dat gedeeltelijk bestaat uit zuipers die hun “bakkes” niet kunnen houden (om het oneerbiedig te zeggen). Kortom het is een gedegen vakman die het beste wil voor zijn publiek, in weerwil van wat dronkaards.

    Geliked door 1 persoon

  2. De lp Astral Weeks mag dan wel beschouwd worden als zijn beste werk, maar toen die verscheen, verkocht die plaat voor geen meter en Van Morrison leefde in armoede. Het is maar na een tijdje dat de verkoop geleidelijk aan op gang kwam. Vermits er totaal geen promo rond gemaakt werd, moet het een kwestie geweest zijn van mond aan mond reclame. De lp is uitgebracht in 1968 en het duurde daarom ook 2 jaar eer de opvolger Moondance uitkwam. Zelf heb ik de lp leren kennen door uitlenen bij de stadsdiscotheek in 1974 of 1975.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.