De Italiaanse pianist Giovanni Bellucci maakte in de halve finale van de Elisabethwedstrijd 1995 een sterke indruk.

Hij was wat ouder dan de meeste deelnemers, maar hij is dan ook pas op 14 jaar begonnen en stamt niet uit een muzikale familie. Jos Van Immerseel vindt dat niet noodzakelijk een nadeel. De spierontwikkeling gebeurt inderdaad best zo jong mogelijk, maar vaak worden die kinderen dan met muziek geconfronteerd die ze totaal niet kunnen begrijpen. Bellucci had echter thuis zelfs geen piano. Pas op zijn 19de heeft hij zich uitsluitend toegelegd op de piano, eerst bij Michele Campanali, nadien bij Lazar Berman. Het was overigens zijn tweede deelname aan de wedstrijd. Ondertussen deed hij wel reeds concertervaring op, o.a. met het BBC Orchestra. Hij heeft een ruime belangstelling en protesteert dan ook tegen het verplichte verblijf in de kapel, omdat men daar niets anders kan doen dan studeren, wat de stress erg doet toenemen. Hij koos voor het eerste pianoconcerto van Tsjaikovski, dat hij al gespeeld heeft met de BBC Philharmonic o.l.v. Charles Mackerras. Zoals hijzelf zegt, verzet hij zich tegen de “post-Lisztiaanse” interpretatie en probeert hij er iets anders van te maken. Dat kan misschien wel zijn, maar zo had het orkest het dan toch niet begrepen, zodat er af en toe communicatiestoornissen waren. De jury vond van niet en kende hem de derde prijs toe.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.