Vandaag is het al tien jaar geleden dat de Engelse (Birmingham) wielrenner Robert (“Bob”) Maitland is gestorven in het Franse Metz (foto’s de Wielersite en eigen collectie).

32 bob maitland

Als liefhebber reed hij vanaf 1940 voor Solihull CC (later ook voor Concorde RCC). Volgens de Wielersite werd hij prof in 1952, Wikipedia maakt daar 1953 van, maar telkens zou het voor de BSA-ploeg zijn (wellicht telt de Wielersite zijn jaar als onafhankelijke – zie verder – reeds mee). Daarna zou hij overgaan naar Hercules om zijn loopbaan te beëindigen op zijn eigen Maitland-fietsen, samen met Arthur Illsley.
Nadat hij in 1944 en 1946 al eens derde was geworden in het nationaal kampioenschap (in 1949 zou hij nogmaals derde worden), behaalde hij in 1948 eindelijk de lang begeerde titel. Dat jaar werd hij ook geselecteerd voor de Olympische Spelen in Londen en daar behaalde hij de zesde plaats in de wegrit. Winnaar werd de Fransman José Beyaert voor de Nederlander Gerrit Voorting en onze landgenoten Lode Wouters en Leon De Lathouwer. De Zweed Nils Johansson werd vijfde.

06 bob maitland

De Britse ploeg met verder nog Ian Scott en Gordon Thomas behaalde de zilveren medaille in het ploegenklassement, een discipline die voorafging aan de 100km ploegentijdrit, “uiteraard” na de Belgen met hun derde en vierde plaats en nog een twaalfde plaats voor Eugène Van Roosbroeck.
Daarna kwam Maitland terecht in de “oorlog” tussen de twee wielerbonden die toen in Engeland bestonden. Hij stapte over van de NCU (National Cycling Union) naar de BLRC (British League of Racing Cyclists) in 1952 en werd meteen tweede in het kampioenschap voor onafhankelijken. Een jaar later won hij zelfs de titel, maar als lid van de BLRC mocht hij niet meer deelnemen aan internationale amateurwedstrijden. Hij werd dan maar prof en aangezien hij al een paar keer Brits klimkampioen was geworden (in 1945 en 1949) vertrok hij in 1955 met grote verwachtingen naar de Tour. Nog steeds omwille van de oorlog tussen de twee bonden werd de ploeg samengesteld door… journalisten. Zij kozen gewoon voor hun respectievelijke favorieten zonder ermee rekening te houden dat de BSA- en de Hercules-ploeg regelrecht tegenover elkaar stonden. Van een (h)echt team kon men dus onmogelijk spreken. Ploegleider Syd Cozens was in het dagelijkse leven ook de teammanager van Maitland, dus dat zat wel snor voor hem, maar de andere renners aanvaardden het gezag van Cozens niet of nauwelijks.

54 bob maitland

Geen enkel lid van de selectie, bestaande uit Dave Bedwell, Tony Hoar, Stan Jones, Fred Krebs, Maitland, Ken Mitchell, Bernard Pusey, Brian Robinson, Ian Steel en Bev Wood, had bovendien deelgenomen aan de voorjaarsklassiekers, dus toen ze in de eerste ritten al meteen met de kasseien van Parijs-Roubaix en de hellingen van Luik-Bastenaken-Luik werden geconfronteerd, volgde de ene opgave na de andere. Maitland zelf hield het nog uit tot de negende rit, maar uiteindelijk zouden slechts twee renners Parijs bereiken: Brian Robinson, die vanaf dan een succesrijke carrière in Frankrijk zou uitbouwen, als 29ste en Tony Hoar als rode lantaarn.
Na zijn profcarrière was Maitland nog heel succesvol bij de veteranen. In 1989 werd zij zelfs nog wereldkampioen bij de 65- tot 69-jarigen. Alhoewel ik er nergens bevestiging kan van vinden, vermoed ik dan ook dat hij in Metz is gestorven omdat hij er op fietsvakantie was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.