Remco Evenepoel (foto Granada via Wikipedia) dook, toen hij met een groep van zeven aan de leiding reed in de Ronde van Lombardije, in de afdaling van de Muro di Sormano over een muurtje de diepte in. Een eng gezicht en het feit dat de jonge renner er met een bekkenbreuk vanaf kwam, mag nog een geluk heten, want zelf moest ik onmiddellijk denken aan de val die de carrière van een andere belofte, de Fransman Roger Rivière, destijds brak. Het seizoen is natuurlijk wel afgelopen voor Remco.

Aalstenaar Remco Evenepoel begon zijn carrière als voetballer op vijfjarige leeftijd bij RSC Anderlecht. Van zijn elfde tot zijn veertiende speelde hij drie seizoenen bij het Nederlandse PSV, waarna hij opnieuw de overstap maakte naar Anderlecht. In 2014 en 2015 speelde Evenepoel in totaal vier wedstrijden bij het nationale U15-elftal, in 2015 en 2016 speelde hij vijf wedstrijden bij de U16 van de Rode Duivels.

Nadat hij bij Anderlecht meerdere malen op de bank moest blijven zitten, verruilde hij begin 2017 paars-wit voor KV Mechelen. Daar hing hij vier maanden later zijn voetbalschoenen aan de haak, nadat hij had meegedaan aan testritten van de BWB in de Ardennen en daar als klimtalent was ontdekt.

In april 2017 debuteerde Evenepoel als wielrenner, de sport waarin zijn vader Patrick Evenepoel van 1991 tot 1994 prof was. In zijn eerste wedstrijd bij de junioren eindigde Evenepoel 71e, maar twee maanden later boekte hij meteen zijn eerste overwinning. Uiteindelijk sloot hij het seizoen 2017 af met 7 overwinningen, waaronder La Philippe Gilbert. Aan het einde van het seizoen was hij ook geselecteerd voor het wereldkampioenschap in het Noorse Bergen, maar daar moest hij na drie valpartijen opgeven.

In zijn tweede seizoen bij de junioren begon Evenepoel met winst in het clubkampioenschap te Rumst. Daarna won hij onder andere Kuurne-Brussel-Kuurne en de Guido Reybrouck Classic, alvorens hij zich begin mei tot Belgisch kampioen tijdrijden kroonde. Een week later schreef hij, na twee etappezeges, ook het eindklassement van de prestigieuze Vredeskoers op zijn naam. Eind mei won hij een etappe en het eindklassement in de Trophée Centre Morbihan, en werd hij Belgisch kampioen op de weg.

In juli werd hij Europees kampioen tijdrijden voor junioren. Hij won voor landgenoot Ilan Van Wilder en de Italiaan Antonio Tiberi. Bij de beloftencategorie kon enkel Edoardo Affini zijn tijd verbreken. In de wegwedstrijd, twee dagen later, won Evenepoel met een voorsprong van bijna tien minuten op de Zwitser Alexandre Balmer. Begin augustus won Evenepoel de derde etappe en het eindklassement van Aubel-Thimister-Stavelot. Een maand later schreef hij drie etappes en het eindklassement van de Giro della Lunigiana op zijn naam.

Op 25 september werd Evenepoel wereldkampioen tijdrijden voor junioren in het Oostenrijkse Innsbruck. Hij klopte de Australiër Lucas Plapp met 1 minuut en 23 seconden, de grootste voorsprong ooit op een wereldkampioenschap tijdrijden voor junioren. De Italiaan Andrea Piccolo vervolledigde het podium. Twee dagen later wist hij ook de wegrit te winnen (zie bovenstaande foto), met anderhalve minuut voorsprong op de Duitser Marius Mayrhofer en de Italiaan Alessandro Fancellu. Evenepoel reed, nadat hij eerder vanwege materiaalpech een achterstand van bijna twee minuten had goedgemaakt, op 20 kilometer van het einde weg en kwam solo over de finish. Hij was daarmee de eerste junior ooit die in hetzelfde jaar zowel het wereldkampioenschap tijdrijden als het wereldkampioenschap op de weg wist te winnen. Uiteindelijk sloot Evenepoel zijn seizoen af met 36 zeges en bracht zo zijn totaal op 43 zeges bij de junioren.

In 2019 werd Evenepoel prof bij de Belgische wielerploeg Deceuninck–Quick-Step. Hij sloeg de beloftencategorie over en maakte op 27 januari als 19-jarige zijn profdebuut in de Ronde van San Juan. Hij maakte er meteen indruk en werd na de tweede etappe leider in het jongerenklassement. In de daaropvolgende derde etappe, een tijdrit over 12 kilometer, eindigde hij derde, zijn eerste podiumplek bij de profs. Uiteindelijk werd hij negende in het eindklassement en won hij het jongerenklassement met een voorsprong van drie seconden op de Zwitser Gino Mäder.

Zijn World Tour-debuut maakte Evenepoel in de Ronde van de Verenigde Arabische Emiraten eind februari. Na vijftiende te zijn geworden in de eerste bergrit, moest hij in de vierde etappe opgeven door een valpartij. De daaropvolgende wedstrijden die hij reed waren Nokere Koerse, zijn profdebuut op Belgische bodem, en de Bredene Koksijde Classic. De eerstvolgende etappewedstrijd die hij reed, was de Ronde van Turkije in april. In de koninginnenrit deed hij een gooi naar de overwinning, maar werd hij uiteindelijk vierde. In het eindklassement eindigde hij eveneens als vierde.

Tijdens de koninginnenrit van de Ronde van Romandië was Evenepoel mee met de vlucht van de dag. In slechte weersomstandigheden ging hij mee tot de slotklim, maar toen Daniel Martin versnelde, moest hij lossen. In de afsluitende tijdrit werd hij vijftiende. In de Ronde van Noorwegen kwam Evenepoel tijdens de eerste etappe ten val. Op Twitter postte hij een foto van zijn gedeukte helm. “Deze helm heeft mijn leven gered”, schreef hij erbij. “Nog eens het bewijs dat je er altijd een moet dragen.” In de vijfde etappe trok hij samen met de Zwitser Marc Hirschi in de aanval. Pas op 4 kilometer van het einde werden ze gegrepen door het uitgedunde peloton.

Eind mei nam Evenepoel met zijn ploeg Deceuninck–Quick-Step deel aan de Hammer Series Stavanger. De ploeg won de tweede etappe, de Hammer Sprint, en eindigde zesde in het eindklassement. Twee weken later reed hij solo naar de zege in de klimwedstrijd van de Hammer Series Limburg. Hij reed op 29 kilometer van het einde weg van zijn medevluchters en hield aan de finish meer dan een minuut over op de eerste achtervolgers. Deceuninck–Quick-Step won ook de sprintwedstrijd en het eindklassement.

Op 13 juni behaalde Evenepoel tijdens de tweede etappe van de Ronde van België zijn eerste individuele overwinning bij de profs. Op 12 kilometer van het einde trok hij in de aanval met werelduurrecordhouder Victor Campenaerts. Nadat die laatste in een linkse bocht onderuit ging, reed Evenepoel solo naar de winst. In de daaropvolgende dagen slaagde hij erin zijn leiderstrui te behouden en zo zijn eerste etappewedstrijd bij de profs te winnen.

Eind juli won hij de derde etappe van de Adriatica Ionica Race. Hij haalde het na een solo van iets meer dan 25 kilometer met twee minuten voorsprong op zijn dichtste achtervolgers. Een week later werd hij de jongste winnaar ooit van een World Tour-wedstrijd door op indrukwekkende wijze de Clásica San Sebastián te winnen. Enkel Victor Fastre en Georges Ronsse waren vóór de invoering van de World Tour jonger toen ze een grote eendagswedstrijd wonnen. Nog een week later werd hij Europees kampioen tijdrijden in Alkmaar. Hij was 18 seconden sneller dan de Deen Kasper Asgreen, tevens ploeggenoot bij Deceuninck–Quick-Step. Evenepoel droeg zijn overwinning op aan collega-wielrenner Bjorg Lambrecht, die drie dagen eerder was overleden tijdens de Ronde van Polen.

Op het wereldkampioenschap tijdrijden in Yorkshire eindigde hij als tweede na Rohan Dennis, de beste prestatie ooit voor België in de individuele tijdrit bij de elite mannen. Begin november verloor hij nipt de verkiezing van de Flandrien-Trofee, die werd gewonnen door Wout van Aert. Een maand later won hij wel de verkiezing voor de Kristallen Fiets. Hij werd daarna ook verkozen tot Sportman van het jaar.

Het seizoen 2020 begon voor Evenepoel opnieuw met de Ronde van San Juan. In de derde etappe, een individuele tijdrit over 15 kilometer, was het meteen raak. Hij verpulverde de tegenstand en nam de leiderstrui over van Fernando Gaviria. Dankzij een vijfde plaats in de koninginnenrit richting de Alto Colorado kwam de eindzege daarna niet meer in gevaar.

Daarna won het Belgische toptalent van Deceuninck-Quick Step de eerste bergrit in de Ronde van de Algarve na een geweldige aanval in de laatste hectometers. Aan de finish kon hij nog net de aanstormende Maximilian Schachmann (Bora-Hansgrohe) afhouden. Evenepoel werd hierdoor uiteraard leider en heeft zich uiteindelijk tot eindwinnaar gekroond. De jongeman uit Schepdaal won ook de slottijdrit van 20 kilometer en versloeg daarbij niemand minder dan wereldkampioen tijdrijden Rohan Dennis. De Australiër strandde op 9 seconden van Evenepoel. In de einduitslag blijft hij de Duitser Schachmann met 38 seconden voor. Evenepoel is na Stijn Devolder in 2008 de tweede Belgische eindwinnaar in de Algarve. Hij volgt op de erelijst Tadej Pogacar, nog zo’n toptalent, op. Met Tim Wellens stond nog een tweede Belg in de top vijf van het eindklassement.

Daarna volgde de coronacrisis, maar toen het wielerseizoen eind juli hervatte, won hij meteen de eerste bergetappe van de Ronde van Burgos op de Picón Blanco, een klim van buiten categorie. Daar veroverde hij de leiderstrui, die hij niet meer afstond: met een derde plaats op de slotklim legde hij de eindstand vast.

Vervolgens zette hij de zwaarste rit in de Ronde van Polen naar zijn hand met een solo van 50 kilometer. De 20-jarige renner van Deceuninck-Quick Step werd daarmee de nieuwe leider en zou uiteindelijk zijn vierde rittenkoers op een rij binnen rijven. [Wikipedia] 

Een gedachte over “Seizoen afgelopen voor Remco Evenepoel

  1. Zonder negatief te willen doen, Remco is een gigantisch talent en zal mij hopelijk nog vele uren wielerplezier leveren, maar hetgeen José De Cauwer op SPORZA, klopt misschien wel.
    Om kort te zijn zegt José dat Remco nog maar pas 3 jaar in het peloton fietst en dat zijn stuurvaardigheden daardoor minder zijn dan die van een renner die bv. al van zijn 12, 13 of 14 jaar aan het koersen is.
    Dat kan dan tot uiting komen tijdens een afdaling als men het spoor wil houden van een meesterdaler zoals Nibali.
    Ikzelf dacht gisteren al voor de val gezien te hebben dat Remco een gaatje moest laten op de eerste zes. En zeker op het moment van de val zat hij niet meer in het wiel van nr. 6.
    Nam Remco teveel risico om toch maar in de kopgroep te blijven?
    Had Remco eerder al een stuurfout gemaakt en was hij daarop een tiental meter achterop geraakt?
    Enkel Remco kan het weten.

    In elk geval ben ik blij dat hij er relatief gezien goed vanaf gekomen is. O.K. zijn seizoen is ten einde (jammer voor ons tijdens de Giro en WK), maar hij heeft het immense geluk van nog maar 20 jaar te zijn.
    En het record om als jongste ooit deze of gene wedstrijd te winnen, daar koop je toch niks van.
    Du op naar LBL, de Giro en O.S. van 2021, de Tour van 2023, 2024, 2025, …

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.