Een doorsnee televisiebladzijde van Lode De Pooter uit de Rode Vaan van 35 jaar geleden. Ik vind het echter toch belangrijk om ze op het internet te zetten, omdat er daar bijna geen televisierecensies uit de jaren tachtig zijn te vinden…

Uit het oog, uit het hart. Men kent het spreekwoord. Maar het gaat niet voor eenieder op. Neem nu wielrenner Freddy Maertens. Sedert deze nog met moeite een prijs rijdt na zijn zoveelste come-back in het peloton, is hij bijna niet meer weg te slaan van het kleine scherm. Niet in sportprogramma’s. Wel in documentaires en praatprogramma’s. Daar meent men aan deze droeve held nog een kluif te hebben. « Mike » haalde hem op zijn beurt naar zee (6-8) maar het mysterie dat rond zijn persoon hangt, werd ook in deze praatshow niet opgehelderd. Wel weten wij nu dat Freddy heel godsvruchtig is en… in duivelsuitdrijverij gelooft. Meteen zaten er twee moppentappers op de scène (een professor en een wielrenner) maar de show werd er niet beter om. Het slechte weder aan de kust teistert kennelijk ook onze nationale Mike.
Boven Gent rijst…
Wanneer de BRT « happenings » op het scherm brengt, houden wij altijd ons hart vast. Na zoveel jaren televisiemakerij hebben nog maar weinig van haar realisatoren de kneep te pakken om deze vertoningen vlot en natuurlijk op het scherm te presenteren. Wanneer zij echt rechtstreeks gaan — zoals deze van Nic Bal aan zee destijds — vergoelijkt de TV-criticus nog veel. Hij weet hoe lastig de taak is, hoeveel kinken er in de kabels kunnen komen. Maar wanneer men zulks rechtstreeks geklungel in uitgesteld relais uitzendt, dan wordt alles des te pijnlijker. Tot deze bedenkingen werden wij « geïnspireerd » door het zien van het Belfort-programma « Boven Gent rijst » (10-8) n.a.v. de opening van het Gentse muziek- en beiaardseizoen. Presentatrice Jessie De Caluwe liep weliswaar trap op, trap af in het Gentse Belfort maar kon toch weinig interessante informatie daaromtrent verzamelen. En de ingelaste fragmenten uit het openingsconcert van 15 juni op het Sint-Baafsplein gingen meestal verloren in de koele avondlucht. De paar interviews die daar afgenomen werden, misten elke interesse voor het brede kijkerspubliek. En toen de torenklok op 22 u 35 ging staan toen ons armbanduurwerk nog maar 22 u 10 aanwees, werd het laatste vleugje charme van de rechtstreekse reportage door de jachthoorns van de plaatselijke St-Hubertuskring helemaal weggeblazen. Die bollekakenmensen konden er echter niet aan doen…
Baccara-beker te Middelkerke
Wij hebben in « de bladen » (*) gelezen dat de uitgave 1985 van de Baccara-beker te Middelkerke een groot succes is geworden. De organisatoren van deze interprovinciale zangwedstrijd — die een beetje aan het succes van hun onderneming waren gaan twijfelen — besloten direct voort te doen en kondigden voor 1986 een nog grootser vertoon aan. Van ons mag het. Iedereen wil leven en maakt reclame voor zijn zaak. In het kapitalistische systeem is dit een dusdanige gewoonte dat zij tot een noodzaak is uitgegroeid. Vooral in het glitterwereldje van de show. Maar dit alles mag en moet geen reden zijn om het enthousiasme van de plaatselijke casino-baas te delen. Misschien was er in zijn zaal een zekere opgefokte sfeer waar te nemen tijdens de finale die door de Oost-Vlaamse ploeg van Lily Castel gewonnen werd, maar op het kleine scherm (8-8) merkten wij daarvan niet veel. Ons kwam het voor dat de onderscheiden artiesten op het kleine podium hun draai niet vonden, dat alles in vrij duistere omstandigheden gebeurde en dat het met het klankvolume ook niet dat was. De onderscheiden jongens en meisjes die op de scène stonden, deden misschien wel hun best maar qua televisiespektakel werd het geheel maar een armtierige bedoening. Lag het aan ons t.v.-toestel dat na enkele weken rust terug in gebruik genomen werd, lag het aan ons die het t.v.-kijken grotendeels vergeten waren, feit was dat deze hernieuwde contactname met de Vlaamse showbusiness niet erg meeviel. Daan Van Den Durpel zal het een zorg wezen. Hij won immers niet alleen de prijs van Sabam maar ook deze van de luisteraars van BRT 2 en werd bovendien nog tot de meest in het oog springende persoonlijkheid gekroond. Hij kan nu met vakantie. Wij werken weer…

Referentie
Lode De Pooter, Rechtstreeks van… gisteren, De Rode Vaan nr.33 van 1985

(*) Nu zou men zeggen “de boekskes”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.