Vandaag is het 55 jaar geleden dat Bob Dylan op het podium van het Newport Folk Festival stapte en zijn gitaar inplugde. De meerderheid van de aanwezige folkliefhebbers reageerde met afgrijzen.

Op 25 juli 1965 werd Bob Dylan in Newport uitgejoeld en als verrader uitgescholden, toen hij optrad met de Paul Butterfield Blues Band en de elektrische gitaar ging bespelen. Zijn optreden beëindigde hij na amper 15 minuten. Dylan kwam pas in 2002 naar Newport terug.

Het was ook de aanleiding dat het folkfestival aan betekenis begon te verliezen en in de problemen geraakte. Vanaf 1971 werd het dan ook niet meer georganiseerd. Pas in 1985 werd het weer in ere hersteld en is tot vandaag een van de hoofdevenementen van de folkmuziek in de Verenigde Staten, samen met het Philadelphia Folk Festival, dat sinds 1960 ononderbroken ieder jaar plaatsvindt. (Wikipedia)

5 gedachtes over “55 jaar geleden: Bob Dylan uitgejouwd op het Newport Folk Festival

  1. Ronny,
    OK, give it a go…ik beperk mij tot wat ikzelf in mijn collectie heb steken

    Al moet ik bekennen dat ik een paar “vedetten” heb die boven Dylan op mijn ladder staan.

    Toch heb ik indertijd bijna onmiddellijk Blood on the tracks gekocht, en is mijn favouritete track daarop niet direct die track die ik door anderen steeds weer zie naar voren gebracht worden. Nl. Lily, Rosemary, etc, een vrij lang nummer, dat mij nog nooit verveeld heeft. Overigens vind ik persoonlijk 1975 een ongelofelijk jaar in de geschiedenis van de rockmuziek. Iedereen leutert maar over het feit dat de seventies zo mak waren.

    Ik heb denk ik Dylan leren kennen via Like A Rolling Stone, een nummer dat steeds weer gespeeld werd, op een kermismolen, in een wijk van Erpe-Mere. Het knalde er om de haverklap uit de boxen, afgewisseld met Beatles, Stones, Animals, Them enz….

    Niet zo lang geleden heb ik mij de DVD The Other Side Of The Mirror aangeschaft van Dylan, niet om Dylan zelf, maar om te zien en te horen wat Mike Bloomfield (zeer hoog op die eerder geciteerde ladder) daar op uitvreet. Ik moet bekennen dat ik met verstomming naar die DVD heb zitten kijken. Een omdat de kwaliteit (beeld en geluid) van de opnames uit 63 en 64 zeer behoorlijk is, en twee: eigenlijk heb ik daarop pas echt de kracht van Dylan in zijn beginjaren ervaren.
    In mijn collectie steken op CD o.a. Blonde on Blonde, Highway ’61 revisisted, (allebei pas een tiental jaar geleden gekocht), Under the red skies, The 30th anniversary concert celebration (een 4-tal nummers met Dylan zelf en o.a. een schitterende All along the watchtower van Neil Young).

    Vinyl slingert nog ergens rond van o.a. Infidels (nog via de Rode Vaan besproken), een italiaanse verzamel lp op een zeer obscuur label, met zijn vroegste akoestische songs, en verder nog enkele singels, gekocht in de Brusselse Caroline toen die nog niet in de gallerie zaten waar ze nu zitten, waarvan zeker I want You, Like a rolling Stone en ‘Everybody must get stoned’ nooit mijn kot zullen verlaten.

    Ik moet zeggen dat ik wel steeds grote fan geweest ben van zijn nummers, gebracht door anderen, en dat al van bij My back pages, Tambourine Man, Hollies sing Dylan, Mighty Quinn, Watchtower, This wheels on fire, It ain’t me babe (knap van o.a. Nancy Sinatra), enz…
    Enkele daarvan staan o.a. op Dylan Covered een CD die gratis als bijlage bij Mojo van juli 2005 stak.

    En als ik daar dan even uit moet kiezen, dan het volgende:

    1) Blood on the tracks (1975)
    2) The Other Side of the Mirror (Live at the Newport Folk Festival 1963-1965) (2007)
    3) Blonde on Blonde (1966)
    4) Highway ’61 Revisited (1965)
    5) The 30th Anniversary concert celebration (1992/3)

    Tot slot een vraagje: ben jij bekend met werk van Michael Bloomfield?

    Eddy

    Geliked door 1 persoon

  2. Beste Eddy,
    Als ik zeg (*) dat mijn voorkeur uitgaat naar “Positively 4th street” en “Like a rolling stone”, dan betekent dat automatisch ook dat ik mij zeer goed kan vinden in het gitaarspel van Mike Bloomfield, evenals in het orgeltje van Al Kooper…
    Bedankt voor je bijdrage!

    (*) Ik doe dat evenwel niet in dit artikel, maar in dat over “dylanoloog” Miel Swillens. Sorry, my mistake!

    Like

  3. Ronny,
    Dat zit snor.
    Wat ik je hierbij kan aanbevelen is om zeker eens te luisteren naar de twee eerste platen van de Paul Butterfield Blues Band, want die waren het die Dylan ondersteunden bij zijn opstapje naar ‘ellentriek’, wel zonder Paul Butterfield zelf.
    Dat was nl. de muziek waar al die Engelse topmuzikanten in spe naar luisterden, terwijl wij ons ledig hielden met popdeuntjes die de zo voorspelbare radio ons offreerde.
    Bloomfield heeft zijn 5 minuten fame gekregen dankzij de fameuze sessions met Kooper en Stills, maar er is zoveel meer eens je er begint naar te graven. Iets waar ik reeds enkele jaren mee bezig ben, en het loont. Nog dit: in de originele PBBB speelden ,naast Butterfield, Bloomfield en Elvin Bisshop ook Jerome Arnold en Sam Lay mee, twee leden die uit de band van Howlin’ Wolf kwamen.
    Ik kan hier nog wel even over doorgaan, maar waar zit Dylan dan, dus…
    Eddy

    Geliked door 1 persoon

  4. Ik had destijds een tape van dat concert en daarop hoor je hier en daar wat gejouw, maar njet in de mate dat jij het beschrijft. Het belangrijkste incident was met Pete Seeger die ergens een bijl gevonden had en moest belet worden om de kabels iet door te hakken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.