Het zal morgen precies veertig jaar geleden zijn dat de Britse acteur Peter Sellers is overleden. Eén van zijn beste films is zonder enige twijfel “The party” (zie foto’s).

Peter Sellers brak in 1955 door met “The ladykillers” van Alexander Mackendrick. Sellers, die in The Goon Show reeds tal van typetjes had neergezet, was vooral opgezet voor het feit dat hij met Alec Guinness mocht samenwerken die hij zeer bewonderde sedert deze in “Kind hearts and coronets” (1949) acht rollen voor zijn rekening had genomen. In 1959 zou Sellers iets dergelijks ook doen, door drie rollen te spelen in “The mouse that roared” van Jack Arnold. En een paar jaar later zou hij die stunt nog eens herhalen in “Dr.Strangelove”.
“The mouse” betekende zijn doorbraak in Amerika, maar toch weigerde Sellers in het vervolg te spelen (“The mouse on the moon”), ook al werd dat dan geregisseerd door Richard Lester in 1963. En nochtans zat Sellers toen in een periode dat hij de ene miskleun na de andere opnam. “The waltz of the toreadors” van John Guillermin uit 1962 b.v. een film die van het ene komische been op het andere dramatische been en zo uiteindelijk in het water belandt, waar ook de hoofdacteurs in de film zelf terecht komen (ik zie nu op de internet movie database dat het eigenlijk om een stuk van Jean Anouilh gaat, nou dat zou je niet zeggen!).

THE PINK PANTHER
Datzelfde jaar draaide Peter Sellers echter ook “Lolita” naar het boek van Vladimir Nabokov en van dan af zat zijn Hollywood-carrière in de lift, zeker als hij het jaar nadien “The Pink Panther” draait, in 1964 gevolgd door “A shot in the dark” (met Elke Sommer), eveneens van Blake Edwards. In beide films geeft hij gestalte aan Inspector Clouseau. Nochtans was deze iconische rol bijna aan zijn neus voorbijgegaan. Gelukkig was er niemand minder dan… Ava Gardner!

With just two weeks to go before shooting begun, the producers decided that Ava Gardner’s erratic lifestyle could affect filming and decided not to offer her the part of Madame Clouseau. Capucine was hired in a hurry, but Peter Ustinov’s wife felt this would affect the calibre of the production and told him to withdraw . From this chaos, Peter Sellers became an international superstar. Dat deze films oorspronkelijk bedoeld waren voor Peter Ustinov kan men nog zien aan de humor, die duidelijk verschillend is van de latere Pink Panther-films, toen al vastlag dat Peter Sellers de rol van Clouseau zou spelen. In deze eerste films zitten b.v. veel minder visuele gags.

Clouseau’s violin playing is an homage to the most famous violin-playing detective of all time, Sherlock Holmes. Peter Sellers was subsequently offered the role of Dr. Watson in The Private Life of Sherlock Holmes (1970).

Somewhat overweight for much of his life up to this point and possessing a hang-dog face, Peter Sellers was obsessed with becoming a handsome leading man. Although he easily outperformed Robert Wagner in this picture, he envied the American actor’s good looks. To get himself in better shape, he subjected himself to a gruelling weight-loss regimen that included the excessive use of diet pills, possibly a contributing factor to the heart attack he suffered before the film’s release. Some biographers also claim he had his teeth straightened and capped.

Tussen de twee Pink Panther-films door draaide Sellers het reeds genoemde “Dr.Strangelove”. En nog in datzelfde jaar was hij te zien in “The world of Henry Orient” van George Roy Hill, waarin hij als avantgarde-pianist zowel Tippy Walker als haar moeder Angela Lansbury probeert te versieren. En als het effe kan krijgt ook Paula Prentiss nog een beurt.

THE PARTY

Uit 1965 dateert “Situation hopeless but not serious” (Gottfried Reinhardt), maar geef mij dus toch maar liever “The party” (Blake Edwards): een van de grappigste films aller tijden, gedraaid door een specialist in het genre.

72 Peter Sellers

Ik vermoed dat in die tijd Edwards, die met Sellers de Pink Panther-films draaide, weet kreeg van de lamentabele film “The Millionairess” van Anthony Asquith uit 1960. Hierin speelt Sellers een Indische dokter die belaagd wordt door Sophia Loren (denk aan de hitsingle “Oh goodness gracious me” die werd uitgebracht om de film te lanceren, maar de heerlijke spiritualiteit van het singeltje is nergens terug te vinden in de film, ook de single zelf niet trouwens) en Edwards moet wellicht gedacht hebben dat er met die “Indische” Sellers toch wel iets meer te doen was dan in de film te zien was.
De hippie-ingrediënt van “The party” werd nog eens expliciet naar boven gehaald in “I love you, Alice B.Toklas” van Hy Averback uit 1968. Peter Sellers speelt hierin de rol van advocaat Harold Fine, die na het eten van een spacecake helemaal “omgeturnd” wordt en verliefd wordt op het hippiemeisje Nancy (Leigh Taylor-Young). De titel is dan ook een referentie aan Alice B.Toklas, die in 1954 een recept voor cannabiskoekjes publiceerde. Zij was tevens de minnares van Gertrude Stein, maar dat doet hier niet terzake.
In mindere mate wordt de seksuele revolutie ook gestalte gegeven in “There’s a girl in my soup” van Roy Boulting naar het toneelstuk van Terence Frisby, die ook het scenario schreef. Peter Sellers speelt hierin Robert Danvers (!), een soort Herwig Van Hove avant la lettre, die zijn kookkunsten tevens aanwendt om aan de lopende band meisjes te verleiden. Zo botst hij ook op de Amerikaanse Marion (Goldie Hawn), die net overhoop ligt met haar vrijer (Nicky Henson), de drummer van een popgroepje (muziek van Mike d’Abo). Uiteindelijk zal ze naar hem terugkeren, maar na een interventie van Roberts deftig gehuwde vriend Andrew (Tony Britton) belooft ze toch van hem af en toe nog te zien. Er is ook een merkwaardig rolletje weggelegd voor Diana Dors, die a.h.w. een karikatuur van zichzelf speelt. Eens een sex-symbool staat ze in deze film juist symbool voor de huisvrouw die zich niet meer verzorgt, voortdurend zaagt en haar man de les leest.

THE RETURN OF THE PINK PANTHER
In 1975 is er “The return of the Pink Panther”. This movie was originally intended to be a 26-part Pink Panther mini-series produced by writer, producer, and director Blake Edwards for the British ATV. The ATV then decided to turn it into a “movie-of-the-week”, followed by a move to a feature film. Unlike the other movies in the original Pink Panther film franchise, United Artists was not directly involved in the making of this movie. Because the careers of writer, producer, and director Blake Edwards and Peter Sellers were declining, United Artists had no desire to finance another Panther movie. Edwards took his script of this movie to British producer Lew Grade, who had been pursuing Julie Andrews to appear in a television special for him. To procure her services, Grade agreed to finance two movies for her husband, Blake Edwards. The first of these was The Tamarind Seed (1974). Grade didn’t care for Edwards’ choice for his second movie, so suggested to him that he take another run at the Pink Panther film franchise. Edwards, who hadn’t scored a hit in quite a while, agreed to this idea. Julie Andrews filmed a cameo role as a maid removing the unconscious Inspector Jacques Clouseau (Peter Sellers) from Lady Claudine Litton’s (Catherine Schell’s) room, but her part was edited out.

Grade financed this movie himself, while giving United Artists worldwide distribution rights, ownership in the copyright, and a stake in the profits (as they owned the characters) in order to make the movie. Distribution rights in later years reverted back to Grade’s company, ITC. This is the reason why, until recently, this movie had not been featured in compilation DVD box sets along with the other Panther movies. 

In this movie, Peter Sellers played Clouseau with an exaggerated French accent, including running gags involving his mispronunciation of words. In his previous performances, he used a straightforward accent. Clouseau is also portrayed as considerably more inept than he was in his previous appearances. It is obvious that this served as an inspiration for officer Crabtree in “Allo Allo”, played by Arthur Bostrom.

In 1976 wordt de draad dan toch weer opgenomen door “The Pink Panther strikes again”. In 1978 zal ook nog “The revenge of the Pink Panther” volgen, telkens met als regisseur Blake Edwards.
In mei 1980 verschijnt een merkbaar ondermijnde Peter Sellers in Cannes op de persconferentie voor “Being There” (volgens bepaalde bronnen had zijn dertig jaar jongere vrouw Lynne Frederick hem aan een cocaïneverslaving geholpen); hij overlijdt tijdens de zomer (op 24 juli om precies te zijn) aan een hartkwaal. Twee jaar na zijn dood, m.a.w. in 1982, verschijnt nog “The trail of the Pink Panther”, met overgebleven materiaal aan elkaar geplakt via zijn dubbelganger John Taylor. Lynne Frederick won overigens een rechtszaak tegen de makers van “The trail of the Pink Panther” (en dan vooral Blake Edwards) omdat ze vond dat de film een belediging was voor de nagedachtenis van haar man.
Frederick was zijn tegenspeelster geweest in “The prisoner of Zenda” uit 1979, nadat hij haar aan het werk had gezien in “Henry VIII and his six wives” (1972), toen ze pas zestien was. Ze is later ook nog gehuwd geweest met TV-producer David Frost en met hartchirurg Barry Unger. Zelfs dit laatste mocht niet helpen: ze stierf eind april 1994 op 39-jarige leeftijd in Los Angeles, zodat ze niet meer kon verhinderen dat Roberto Benigni de hoofdrol vertolkte in “The son of the Pink Panther”. Maar eigenlijk ging het hier dus om de zoon van Inspector Clouseau. Het was echter gewoon een poging om Herbert Lom (Dreyfuss) en Burt Kwouk (Kato) uit de werkloosheidscijfers te houden. Overigens was er zelfs in 1968 reeds een andere “Inspector Clouseau” verschenen. Onder die titel draaide Bud Yorkin dan immers een Engelse film met in de hoofdrol Alan Arkin.
Zoals zovele komieken was Peter Sellers in het echte leven een klier van een vent, zoals zijn talrijke vrouwen en minnaressen (o.a. Britt Ekland gaat nadien uithuilen bij Rod Stewart) kunnen getuigen. Sellers had immers vaak een los handje. Ook zijn drie kinderen zullen niet bepaald fans zijn van hem, want zij werden alle drie onterfd omdat ze geen belangstelling hadden voor het theater…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.