De Mechelse acteur Jaak Van Assche viert vandaag zijn tachtigste verjaardag. Hartelijk gefeliciteerd, Jaak, en nog vele gezonde jaren! Ik heb Jaak Van Assche talloze keren aan het werk gezien in het toenmalige Mechels Miniatuur Theater en daarna ook nog in films en op televisie en daarover heb ik telkens plichtsgetrouw bericht, maar ik heb geen “overzichtsartikel”, waarin ik al die stukken groepeer of ernaar verwijs. Daarom pik ik er maar één uit, waarin hij ontegensprekelijk de centrale figuur was…
Naar aanleiding van de niet onaardige drie « Jeannekes » (die overigens een gezamenlijk auto-ongeluk achter de rug hebben, maar zonder al te veel erg, vanaf volgende week gaan ze weer de baan op), schreven we dat het Mechels Miniatuur Theater dit vrij ongelukkig begonnen seizoen nog kon goedmaken indien de laatste productie, « Pa » van Hugh Leonard, een meevaller was. Nou, dat was het dus. Meer zelfs, deze mengeling van droom en realiteit, van verleden en heden, de confrontatie van eenzelfde persoon (Charles) als jongeman (Theo Hijzen) en als gezette veertiger (Jaak Van Assche) met op de achtergrond die steeds weerkerende stiefvader (Tuur De Weert) die ondanks zijn sullig karakter een blijvende stempel op zijn omgeving drukt, was een van de betere theaterervaringen van de laatste maanden.
Regisseur René Verreth heeft met behulp van dramaturg André Lefèvre dit Ierse stuk op een vlotte manier naar Vlaanderen toe vertaald, al moet helaas worden aangestipt dat dit niet zó moeilijk was omdat het conservatief-klerikale Ierland meer aanknopingspunten met Vlaanderen vertoont dan menig progressief wel zou wensen. In een oogstrelend sepiadecor van Frans Dijck (met alle personages, behalve de Charles anno ’82, in « ton sur ton ») schitteren alle acteurs. Nellie Rosiers, Luc Springuel en Heddie Suls geven reliëf aan de kleinere rollen. Theo Hijzen bewijst nogmaals dat hij de « coming man » is en Tuur De Weert trekt, zoals zijn rol het vergt, alle aandacht op zich. Maar het is Jaak Van Assche (foto) die ons werkelijk met verstomming heeft geslagen. Aangezien het zijn gedachtenwereld is die tot leven komt, is hij voortdurend op de scène en dat met een nooit aflatende présence die bewondering afdwingt. Niet alleen in zijn eigenlijke rol is hij imponerend, maar vooral als de zevenjarige Charles geeft hij blijk van grote overtuigingskracht. Toch is het voornamelijk zijn « stil spel » dat ons is opgevallen. Een vaak verwaarloosd onderdeel van de acteerkunst en nochtans een middel om het raspaard te herkennen. Raspaard en ras-pa zijn nog tot eind juni te bekijken in de grote zaal van het MMT.
ANDERE AANPAK GEVRAAGD
Waren we nogal in de wolken over « Pa » in het Mechels Miniatuur Theater, minder tevreden zijn we over de jeugdproductie « Artiesten gevraagd » die eveneens door René Verreth (tevens auteur) werd opgezet.
Het blijkt nog steeds erg moeilijk te zijn om voor een publiek dat zowel uit zes- als uit twaalfjarigen bestaat de juiste toon aan te slaan. Even moeilijk is het om niet in paternalisme te vervallen zelfs in een stuk dat een actieve integratie van de “gehandicapten” beoogt: vier acteurs bieden zich aan bij directeur Verreth, drie worden aangenomen, alleen de gehandikapte Mieke Amour niet.
Oorspronkelijk werd een echt gehandicapt meisje aangezocht, maar na weigering van de omgeving van het meisje, neemt Hilde Van Haesendonck de rol bevredigend voor haar rekening, met als merkwaardigheid dat zij blijft veinzen gehandicapt te zijn, zelfs bij het groeten.
Maar misschien was één en ander te wijten aan het feit dat de zaal volgestouwd zat met meisjes in witte bloezen en blauwe rokken, die door een stel feeksen zozeer werden afgesnauwd dat ze niet dierven « bougeren », ook niet wanneer zij daartoe door de acteurs werden uitgenodigd. Zolang dergelijke scholen nog steeds richtinggevend zijn is alle verdere kritiek slechts detailkritiek. Zoals het feit dat Nellie Rosiers ondanks haar bewonderenswaardige inzet geen zangtalent blijkt te zijn of dat Jos Geens als Bertje De Gewone toch wat overdreven « gewoon » is. Het meeste allure heeft nog Jacques Vermeire, de « slechte », die in de beste middeleeuwse traditie bij het groeten door het jeugdige publiek wordt uitgefloten.
De muzikale bewerking van het Assepoester-thema door Cassiopeia wordt in het stuk zelf als « rock’n’roll » aangekondigd, maar dat blijkt toch een veel te groot compliment te zijn.

Referentie
Ronny De Schepper, Tussen droom en daad staat pa in de weg, De Rode Vaan nr.21 van 1982

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.