Enige tijd geleden verraste Johan de Belie me met de mededeling dat hij een boek over de Giro d’Italia aan het lezen was. Daar moest ik het fijne van weten! Enigszins gealarmeerd, waarschuwde hij mij dat het niet enkel over de Giro ging. Het betrof “La lente scura” van de Italiaanse schrijfster Anna Maria Ortese dat in het Frans de misleidende titel “Tour d’Italie” had meegekregen. Misleidend, jazeker, maar toch ook weer niet helemaal ten onrechte (zie illustratie hieronder). Het gevolg was dat ik zo geïnteresseerd raakte dat ik mijn oude renfiets nog eens van stal haalde en richting Sint-Niklaas snelde om het kleinood ook eens door te nemen. Aangezien het een Franse uitgave betreft, verkoos ik oorspronkelijk de Franse Wikipedia-tekst boven de Engelse, maar die was wel verschrikkelijk uitgebreid. Gelukkig ontdekte ik op de valreep dat er ook nog een Nederlandse pagina bestaat (*)…

Geboren in Rome, was Anna Maria Ortese de vijfde van zes kinderen. Haar vader Oreste werkte voor de Italiaanse regering , en de familie verhuisde vaak. In januari 1933, stierf haar broer, Emmanuel, met wie ze heel close was, in Martinique , waar zijn schip was aangemeerd. Zijn dood zette haar aan te schrijven.

Haar eerste gedichten werden gepubliceerd in het tijdschrift La Sierra en werd goed ontvangen. Het volgende jaar publiceerde hetzelfde tijdschrift haar eerste kortverhaal, La Pellerossa. In 1937 publiceerde Massimo Bontempelli, schrijver voor La Bompiani en Ortese’s mentor, een van haar kortverhalen, Angelici dolori . Hoewel dit verhaal lovende recensies kreeg, stuitte het ook op kritiek van prominente literaire critici als Falqui en Vigorelli, zodat ondanks haar veelbelovende start, haar inspiratie en motivatie afnam.

In 1939 reisde ze van Florence naar Venetië , waar ze werk gevonden had als corrector bij de plaatselijke krant Il Gazzetino. Toen de Tweede Wereldoorlog aanbrak, keerde Ortese terug naar Napels , waar ze ooit woonde met haar familie. Het was daar dat ze opnieuw werd geïnspireerd om te schrijven. Aan het einde van de oorlog, werkte Anna voor het tijdschrift Sud.

Haar ouders stierven in 1950 en 1953. Gedurende deze periode had ze haar tweede en derde boek uitgegeven: L’Infanta sepolta en Il mare non bagna Napoli. De laatste bestond uit vijf delen die een beeld gaven van de extreme omstandigheden van het naoorlogse Napels. Het werd zeer geprezen en werd bekroond met de prijs van Viareggio. Het is uit het eerste hoofdstuk dat de film Un paio di occhiali werd gedistilleerd, die werd gepresenteerd op de Biënnale van Venetië in 2001.

Cependant, ce fut surtout le dernier récit, II silenzio della ragione, assez critique envers la classe intellectuelle napolitaine, qui suscita dans la ville une violente opposition, notamment de la part du parti communiste local, et ce en particulier en raison du fait que, sur les instances de Elio Vittorini, les noms véritables des protagonistes avaient été publiés tels quels. La polémique fut telle que l’auteur s’interdit désormais de retourner à Naples. Il demeure qu’à la suite de la publication de La Mer ne baigne pas Naples commencera pour l’écrivain une période, fort pénible et problématique, de marginalisation et de sourd ostracisme, en raison de ses positions critiques vis-à-vis du monde intellectuel et culturel de l’Italie de l’époque.

Vanaf het midden van de jaren 1950 tot de late jaren ’60, heeft Anna veel gereisd en schreef hierover uitgebreid o.a. in La lente scura, al werd dit pas in 1991 uitgegeven. Ze keerde terug naar Milaan in 1967 en schreef een boek, Poveri e semplici , waarvoor ze werd bekroond met de Premio Strega.

In haar latere jaren werd Ortese meer en meer geïsoleerd tot de leeftijd van vijfenzeventig, toen ze verhuisde naar Rapallo om daar te leven met haar zus. Op de leeftijd van tachtig jaar zette Beppe Costa haar aan om opnieuw te publiceren. Dat werd dan Il Treno russo . Kort daarna stemde Anna in met het voorstel om veel van haar eerdere romans opnieuw te publiceren. Een ervan, De leguaan, werd vertaald in het Engels voor McPherson & Company in 1987, en in het Frans voor Gallimard in 1988. (Een Italiaanse speelfilm gebaseerd op De leguaan en geregisseerd door Catherine McGilvray werd uitgebracht in 2004.) Een andere roman, Il Cardillo Addolorato , kwam bovenaan de Italiaanse fictielijst te staan. In 1987 werd een verzameling van haar kortverhalen, A Music Behind the Wall: Selected Stories, gepubliceerd.

Ze stierf vredig op 84-jarige leeftijd in haar huis in Rapallo in maart 1998. Pas na haar dood kreeg haar werk internationale erkenning en waardering.

(*) Helaas zag ik pas toen het al te laat was dat het eigenlijk geen échte Wikipedia-pagina betrof, maar één die was vertaald met Google Translate. Ik heb één en ander proberen rechttrekken, maar het was eigenlijk een hopeloze opdracht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.