Terry Riley (foto YouTube) studeerde aan het Shasta College, de San Francisco State University en het conservatorium van San Francisco voor hij zijn masters behaalde in compositie aan de UC Berkeley. Hij studeerde bij Seymour Shifrin en Robert Erickson en was betrokken bij het experimentele San Francisco Tape Music Center, waar hij samenwerkte met onder andere componist Steve Reich. Zijn vroege werk is dan ook sterk beïnvloed door Karlheinz Stockhausen. Zijn belangrijkste mentor was echter Pandit Pran Nath (1918-1996), een expert op het gebied van Indiase klassieke zang, die ook les gaf aan La Monte Young. Samen met Pran Nath ondernam Riley vele reizen naar India voor studie en om hem te begeleiden op tabla, tambura of met zang. Na zijn ontmoeting met La Monte Young week hij echter uit in de richting van de minimal music.

Het strijkkwartet uit 1960 is het eerste werk in deze nieuwe stijl. Het werd gevolgd door een strijktrio waarin hij voor het eerst de korte herhalende frasen gebruikte waar hijzelf en de minimalistische stijl om bekend werden.
Terry Riley werd nadien lid van La Monte Young’s Theatre of Eternal Music, waarin hij John Cale verving, die samen met Lou Reed Velvet Underground had opgericht.
In de jaren zestig was Riley befaamd om zijn “All-Night Concerts”, waarbij hij de gehele nacht voornamelijk geïmproviseerde muziek speelde op een oud harmonium en een getapete saxofoon. Als hij een pauze nodig had, draaide hij fragmenten saxofoonmuziek die hij gedurende de avond had opgenomen. Publiek kwam met slaapzakken, hangmatten en zelfs de hele familie naar deze concerten.
“Niet wij maken de muziek, maar de muziek maakt ons,” zegt Terry Riley, die op 21/11/1965 voor het eerst “In C” liet uitvoeren in San Francisco. “In C” is eigenlijk een perpetuum mobile. Live uitvoeringen variëren dan ook van veertig tot negentig minuten. De CBS-plaatversie uit 1969 is dan ook helemaal niet typisch. Beter (want langer) is b.v. de CD-versie die in 1995 uitkwam (New Albion Records).
“In C”, waarschijnlijk Rileys bekendste werk, had veel invloed onder minimalisten en daarbuiten. Aan de eerste uitvoering werkte onder anderen Steve Reich mee. De opzet en vorm van het stuk was tot dan toe ongekend. Het stuk bestaat uit 53 verschillende fragmenten van elk ongeveer 1 maat lengte die elk in C staan. Eén speler slaat in een regelmatig tempo een C aan op een piano om het tempo stabiel te houden. De overige spelers, van wie het aantal en het instrument niet vastliggen, spelen de fragmenten aan de hand van een paar losse aanwijzingen.
Terry Riley schreef in 1968 “Poppy Nogood and the Phantom Band” voor sopraansax en elektrisch orgel. Op plaat werd dit de keerzijde van “A rainbow in curved air” (1967). In “Music for the gift” gebruikt Terry Riley samples van het nummer ‘Shotgun’ van Junior Walters en the All Stars. “Baba O’Riley” van The Who is dan weer een tribute aan de minimalistische componist.

(vertrekkende van Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.