Vandaag is het 220 jaar geleden dat Napoleon Bonaparte de slag van Marengo heeft gewonnen. Het schilderij is overigens van Louis-François Lejeune (1775-1848). De schilder vocht overigens als kapitein mee in de slag.

Ik laat Alcide even uitleggen waarover het precies gaat: “La bataille de Marengo eut lieu le 14 juin 1800, près du petit village de Marengo (70 km au nord de Gênes) dans le Piémont (nord de l’Italie). Elle opposa les armées de Bonaparte aux armées autrichiennes. Alors que la bataille, mal engagée, tournait au désavantage de Bonaparte et que les Français sont prêts à organiser la retraite, Desaix arrive, avec environ 10.000 hommes répartis, offrant la victoire au Premier Consul (*). Cette victoire permit de conclure la guerre entre la France et l’Autriche.”
Maar de échte vraag is natuurlijk: waarom kom ik hier nu mee af? Wel, ik heb twee redenen:
Ten eerste is er de belachelijke houding van Frankrijk in de herdenking van 200 jaar slag van Waterloo. Zonder Napoleon nu met Hitler te willen vergelijken, gaan we het op die manier nog meemaken dat Duitsland zich gaat verzetten tegen het herdenken van de einde van de Tweede Wereldoorlog!
Ik vond de “oplossing” van N-VA-minister Van Overtveldt met die munt van 2,5 euro eerst dan ook maar halfslachtig, tot nu blijkt dat het viraal is gegaan op het internet, vooral in Engelsgezinde landen. En nu zie ik er ook de grap wel van in!
Ten tweede heeft mijn vrouw nog maar enkele dagen geleden in navolging van Jeroen Meus “kip marengo” gereed gemaakt en dat was heel lekker. Voor wie het verhaal hierrond niet echt kent, nog even in een notedop: Napoleon had de gewoonte pas nà een veldslag te eten. Wat mij ook logisch lijkt, want stel dat zijn buik wordt opengereten, dan ligt zijn middagmaal zo maar op het slagveld en dat zijn nu toch van die ongelukjes die we ten allen prijze willen verhinderen.
Maar zoals je uit het verslag van Alcide kan afleiden, duurde deze slag een ietsiepietsie langer dan voorzien en midden de werkzaamheden had Napoleon dus plotseling un petit creux. De kok was daar echter niet op voorzien en moest zich daarom uit de nood helpen met wat hij bij de hand had. Dat bleek enerzijds een kieken te zijn (gallus gallus domesticus) en anderzijds… rivierkreeftjes. Verder wat tomaten, champignons, ui en look natuurlijk, rozemarijn, tijm en vooral de witte wijn en een goede scheut cognac niet vergeten. En dan kon men weer aan de slag. Deze keer natuurlijk wel in de hoop geen sabel in de buik te krijgen, want dat is uitermate slecht voor de spijsvertering.

Ronny De Schepper

(*) Alcide vertelt er niet bij dat Louis Desaix (geboren in 1768) dood op het slagveld bleef.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.