Het zal morgen al 55 jaar geleden zijn dat Paul McCartney “Yesterday” heeft opgenomen.

Ik schrijf wel degelijk: Paul McCartney en niet The Beatles, want buiten McCartney heeft geen enkele Beatle aan deze opname meegewerkt. Wel werd een klassiek strijkkwartet aangetrokken (*). Anderzijds dient gezegd dat The Beatles diezelfde dag ook “I’m down” hebben opgenomen, één van hun hardste rocknummers (eveneens van Paul McCartney).

In Japan is “Yesterday” live wel ooit door The Beatles gespeeld, dus met elektrische gitaren, zij het uiteraard in sourdine. Meestal echter speelde Paul het alleen, zoals op bovenstaande foto in de Ed Sullivan Show van 14 augustus 1965.

According to biographers of McCartney and the Beatles, McCartney composed the entire melody in a dream one night in his room at the Wimpole Street home of his then girlfriend Jane Asher and her family. Upon waking, he hurried to a piano and played the tune to avoid forgetting it.

McCartney’s initial concern was that he had subconsciously plagiarised someone else’s work (known as cryptomnesia).  Dat dit geen vorm van paranoia was, mocht George Harrison enkele jaren later ondervinden toen een rechtbank tot het besluit kwam dat zijn “My Sweet Lord” een (ongewild) plagiaat was van “He’s so fine” van The Chiffons. (**)

McCartney: “For about a month I went round to people in the music business and asked them whether they had ever heard it before.” The patience of the other Beatles was so tested by McCartney’s work in progress that George Harrison summed this up when he said: “Blimey, he was always talking about that song. You’d think he was Beethoven or somebody!” [Wikipedia]


“Yesterday” was pas de eerste nummer één van The Beatles hier in Vlaanderen. Ik heb het immers al eerder gezegd: men moet zich van Beatlemania hier te lande nu ook weer niet te véél voorstellen…
Ik moet ook toegeven dat ikzelf eraan heb meegewerkt dat dit nummer één werd. Met andere woorden, ik heb mij de single ook aangeschaft. Nochtans hou ik helemaal niet van “Yesterday”. Toen misschien wel een beetje, maar dat heeft dan toch niet lang geduurd. Ik kocht het plaatje eerder om tussen mijn ouders (en vooral dan mijn vader) en The Beatles toch een beetje de plooien glad te strijken. En het scheen te lukken: mijn ouders konden het nummer wel pruimen. Helaas waren The Beatles toch ook wel een beetje kleine smeerlapkes en hadden zij op de keerzijde “Dizzy miss Lizzy” gezet, één van hun stevigste rockers naar het origineel van Larry Williams (“I’m down” is ook een parafrase van Williams, maar dat kwam dan weer op de keerzijde van “Help!” terecht). En ik kreeg onmiddellijk verbod om dit nummer te draaien in de woonkamer!
“Yesterday” zou door meer dan 2.000 vertolkers worden opgenomen. Paul heeft er een hekel aan dat telkens hij in een restaurant binnenkomt, de pianist van dienst daarop overschakelt. Al wordt de pijn wel verzacht door het feit dat dit ook bij John Lennon gebeurde, al heeft die niets met “Yesterday” te maken, meer zelfs, hij had er een hekel aan. “Ik verdenk hem ervan,” zegt Paul, “dat het dààrom is dat hij ‘Imagine’ heeft geschreven, want dat leent zich ook tot dergelijk gebruik.” En dan heeft John het gelukkig niet moeten meemaken dat op de BRT ter gelegenheid van zijn dood, jawel, “Yesterday” werd gespeeld!

Ronny De Schepper

(*)  The quartet had been a routine booking by George Martin and his secretary (and later wife), Judy Lockhart-Smith. Tony Gilbert was first violinist, and nominal leader; the second violinist was Sidney Sax; Spanish-born Francisco Gabarro played cello; and Kenneth Essex viola. All were session musicians prominent in British popular music in the 1960s, notably as regular members of the orchestra featured on BBC television’s Thursday night chart programme Top of the Pops. Freelancers, in demand, they were hired regularly for string-laden albums supervised by George Martin and other record producers. (Ray Coleman)

(**) De schrijver van He’s so fine Ronald Mack was zelfbenoemd manager van die zanggroep. Maar Mack had pech. Tijdens de periode dat het plaatje in de Verenigde Staten op 1 stond overleed hij op 23-jarige leeftijd aan Hodgkin lymphoma (Mack’s early death reportedly inspired Holland, Dozier and Holland to write the song “Jimmy Mack“). De volgende single van The Chiffons, Lucky me, flopte overigens gigantisch. In 1970 bracht George Harrison zijn My Sweet Lord uit. De erfgenamen van Mack vonden dat nummer wel erg lijken op He’s so fine en spanden een rechtszaak aan vanwege vermeend plagiaat. Het werd een langlopende zaak, die uiteindelijk resulteerde in de overgave van Harrison, die wel bleef volhouden dat de gelijkenis puur toeval was. De rechtsgang leverde wel op dat de Chiffons een versie opnamen van My Sweet Lord. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.