Het is vandaag al vijf jaar geleden dat de Duitse orkestleider James Last is gestorven. Ik heb daar destijds niets over gemaakt, niet omdat ik niets te vertellen heb over de man, maar wel omdat het nogal negatief is en op het moment van het overlijden zelf vind ik dat niet gepast.

Ik heb inderdaad een paar specifieke herinneringen van James Last, of beter gezegd aan zijn muziek, die echter niet meteen erg vleiend zijn. Laat ik beginnen met de keuze van de foto. Dat is de enige elpee van James Last die ik ooit heb gekocht (vele jaren later zal ik voor mijn vader, die een grote fan was, nog een verzamelbox-CD kopen met zowat een volledig overzicht van zijn “oeuvre”, behalve dan juist uittreksels uit deze elpee). De reden was natuurlijk weer een poging om mijn muziek aanvaardbaar te maken in het huishouden De Schepper. Ik was dol van de musical “Hair”, maar ik dacht dat deze versie mijn vader meer zou bekoren dan de Amerikaanse of de Engelse versie, die ik me later zou aanschaffen. Vergeefse hoop overigens en dat terwijl hij zoals gezegd nochtans een grote James Last-fan was.
Voor de tweede anekdote gaan we naar de poësis, naar de klas van de Lambik. Dat jaar was de klas zowat in twee groepen ingedeeld en het was zodanige oorlog tussen beide kampen dat de Lambik zelfs besliste dat er dat jaar geen klasfoto zou worden genomen. Het ene kamp werd geleid door Edwin T. (hiertoe behoorde ook ik) en het andere door Patrick V.B. Alhoewel we tot een verschillend kamp behoorden, moet ik wel toegeven dat die Patrick mij zowaar heeft laten kennismaken met Rod Stewart (toen nog als onbekende zanger van de Jeff Beck Group), met John Mayall en ook de dubbele witte elpee van The Beatles voor mij op band had opgenomen. Toen Lambik besliste dat we na de eindexamens in de klas naar muziek zouden mogen luisteren, nam ik echter het op dit moment nog altijd niet te verklaren initiatief om bij Frank D.P., die net als ikzelf en Edwin T. tot de Sam Gutter’s Blues Band behoorde, een band vol zogenaamde “party music” van James Last te gaan opnemen. Toen we die tot in den treure afdraaiden in de klas, kwam Patrick V.B. met droevige puppy eyes mij haast smeken om die muziek af te zetten. Ik wees er hem echter op dat het weliswaar mijn band was, maar dat de muziek eigenlijk van Frank D.P. was. Toen ging hij bij hem smeken, maar deze antwoordde natuurlijk precies het omgekeerde: “Het zijn weliswaar mijn platen, maar de band zelf is van De Schepper.” En zo werd Patrick van het kastje naar de muur gestuurd. Nadien kwam Frank naar mij en zei: “We hebben hem nogal eens goed liggen gehad, hé?” Ik knikte instemmend, maar kon eigenlijk wel door de grond zinken van schaamte…
James Last werd als Hans Last geboren als jongste kind van een meteropnemer bij de Bremense gasmaatschappij. Vader Louis Last trad in zijn vrije tijd op als amateurmuzikant. Tijdens de Tweede Wereldoorlog volgde Last een muzikale opleiding aan de militaire academie van Bückeburg bij Hannover. Na de oorlog werd hij contrabassist en kwam hij met zijn broers Robert en Werner (later bekend als orkestleider Kai Warner) bij het nieuwe orkest van Radio Bremen. In 1950, 1951 en 1952 werd hij uitgeroepen tot beste jazzbassist van Duitsland. In 1955 verhuisde hij naar Hamburg waar hij als arrangeur/componist werkte voor grote orkesten, instrumentalisten en zangsterren. Ook trad hij er in het huwelijk met Waltraud Wiese, met wie hij een dochter en een zoon kreeg.
In 1963 tekende hij een exclusiviteitscontract bij Polydor en in mei 1965 verscheen zijn eerste lp als James Last: “Non Stop Dancing 65”. Buiten zijn medeweten had de platenfirma zijn voornaam gewijzigd (al bracht Polydor in 1966 nog een lp uit onder de naam Hans Last: Ännchen von Tharau bittet zum Tanz). De Happy Party Sound van James Last was echter een feit en de succestrein was vertrokken. Last bracht 190 originele platen uit in elk mogelijk genre. Als componist schreef hij enkele honderden melodieën, waaronder evergreens en wereldhits als The Lonely Shepherd (Der einsame Hirte, thema uit De Verlaten Mijn), Lingerin’ On en Biskaya.
Vanaf 1969 ging het James Last-orkest op stap, met wereldtournees en kleinere Europese rondreizen, maar telkens met uitverkochte zalen. In het orkest speelden o.a. gitarist Big Jim Sullivan en “onze” Roger Renard. De show groeide door de jaren uit tot een grootschalig spektakel. Last heeft meer dan 200 gouden en 17 platina platen in ontvangst kunnen nemen voor een verkoop van 80 miljoen albums in 150 landen.
Na 42 jaar huwelijk verloor hij in december 1997 zijn vrouw Waltraud aan kanker. In juni 1999 hertrouwde hij met de 30 jaar jongere Christine Grundner uit München. Zij woonden afwisselend in West Palm Beach (Florida) en Hamburg. Last heeft twee kleinzoons via zijn dochter en een kleindochter en kleinzoon via zijn zoon.
Last was, ondanks zijn hoge leeftijd, tot het laatst actief. In 2013 ging hij op tournee door Europa met “The Last Tour 2013 – Einmal noch”. Vanaf maart 2015 stond een tournee door Duitsland, Oostenrijk, Denemarken en het Verenigd Koninkrijk op het programma. Zijn laatste concert gaf hij op 26 april 2015 in Keulen. (Wikipedia)

2 gedachtes over “James Last (1929-2015)

  1. Mijn kast puilt uit van de James Last LP’s. Met ouder te worden heb ik het echter veel meer voor Bert Kaempfert gekregen. Naar James luister ik nog zelden. Ik zag hem destijds live in de Hallen van Kortrijk. Hij maakte wel enkele heel mooie eigen composities zoals “Games that lovers play” en vooral “Morgens um sieben ist die Welt noch in Ordnung”. De Duitse (Polydor)opnames van het orkest James Last waren dank zij “klankingenieur” Peter Klemt van een weergaloze (stereo)kwaliteit! Via James Last leerde ik ook heel wat mooie klassieke nummers kennen, die ik nu liever in hun originele versie beluister.

    Geliked door 1 persoon

  2. Deze morgen, 8 juni, werd Last op radio 1 nog gewaardeerd voor zijn LP Voodoo Party uit ‘71 waarop hij o.a. Santana en Sly and the Family Stone covered.
    Zelf kijk ik af en toe in kringwinkels uit naar zijn Big Jim Sullivan periode…. wat niet makkelijk is want op de vele honderden lp’s staan vaak weinig of geen credits.
    Live in London is wel duidelijk vanwege de foto op de hoes.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.