Het leek me logischer om met haar doorbraak “Geen gewoon Indisch meisje” te beginnen, maar ik vond dat een te vies boekje. Versta me niet verkeerd, ik heb het niet over de inhoud, maar over het boekje zelf. Net zoals bijna al onze boeken hadden wij het op de uitverkoop van een of andere bibliotheek gekocht en vaak zijn die boeken juist mooi ingebonden (zoals “Vaders van betekenis” b.v.), maar dit Regenboog-pocketje zag er nu toch zo afgeleefd uit! Met tientallen “afgevoerd”-stempels en dan ook iets weggeknipt. Met een gescheurde kaft en bladzijden die er nog vóór het lezen dreigden uit te vallen. Zeker in deze corona-tijden vond ik het te vies om het urenlang in mijn handen te houden. Dan maar “Vaders van betekenis”, het volgende boek van Marion Bloem (foto Tong Tong Fair Festival via Wikipedia).

Marion is een jaar jonger dan ik (en wat een lekker ding, zeg!), wat helpt, want “Indische meisjes”, gewoon of niet, daar hebben wij Vlamingen niks mee natuurlijk. Het enige wat wij kenden was een enkel pikzwart meisje met een bos kroeshaar, ongetwijfeld rechtstreeks geïmporteerd uit “Belgisch” Congo. En het dient gezegd, daar gingen wij niet zo politiek correct mee om. Al bleef het wel bij wat plagen, dat dient ook gezegd. Die-hards zouden al meteen van racisme spreken, maar dat was het nu ook weer niet. Het was gewoon de angst (als dat het juiste woord is) voor het onbekende. Tenslotte kenden wij alleen maar Zwarte Jef als “officiële” zwarte in die tijd (jaren vijftig). Zwarte Jef verkocht spekken op wielerwedstrijden en dat was de enige zwarte die wij, dorpsjongens, kenden. Pas enkele dagen geleden heb ik op mijn eigen blog nog gelezen dat men in een stad als Gent samen met de kinderen van de voetballer Mokuna (overigens mijn idool!) naar school kon gaan, maar op een dorp was dit zeker niet het geval.

Maar goed, Marion Bloem werd dus een jaar na mij in Arnhem geboren als tweede dochter in een gezin van vier kinderen. Haar Nederlands-Indische ouders waren in 1950 uit Indonesië (voormalig Nederlands-Indië) gevlucht. Haar vader was een van de overlevenden van de Junyo Maru, het Japanse vrachtschip dat in de Tweede Wereldoorlog op 18 september 1944 werd getorpedeerd door de Britse onderzeeboot HMS Tradewind met ongeveer 5600 doden als gevolg, vier keer zoveel doden als bij de Titanic, maar blijkbaar niet zo telegeniek

Bloem volgde de HBS te Amersfoort en ging in 1971 in Utrecht psychologie studeren. In 1977 studeerde zij af in de klinische psychologie. Bloem woont sinds 1971 samen met de arts en schrijver Ivan Wolffers. Ze debuteerde als literair schrijfster in 1976 met De overgang, maar had sinds 1972 al kinderboeken gepubliceerd, waaronder Matabia, over de aanpassing van een Indisch meisje in Nederland in de jaren vijftig, dat bekroond werd met de Jenny Smelik-IBBY-prijs en de Tiger Award en vertaald werd in het Japans en in het Duits.

Bij het grote publiek brak ze in 1983 door met haar literaire debuut Geen gewoon Indisch meisje. Daarna volgden vele romans, die vaak met de Nederlands-Indische geschiedenis te maken hebben of met het migrantenbestaan in Nederland.

Bloem maakte ook korte speelfilms zoals Party in 1977 en De Tovenaarsleerling in 1986. Bloem maakte ook twee lange documentaires. Het land van mijn ouders stond zelfs maandenlang op de toptienlijst van bioscoopfilms. Bloem maakte televisieprogramma’s waaronder voor IKON-televisie het satirische multiculturele programma Screentest (1985) en voor de VPRO de televisieserie Cursus voor beginners in de liefde (1988).

In 2007 begon Bloem met de productie van haar eerste bioscoopfilm. De film was getiteld Ver van familie en was gebaseerd op haar gelijknamige roman. Ver van familie speelt zich af in Nederland en in Amerika omstreeks 1986. Hoofdrolspeelsters zijn Terence Schreurs en Anneke Grönloh.

Ook is Marion Bloem actief als beeldend kunstenaar. Ze exposeert haar schilderijen geregeld zowel in Nederland als in Vlaanderen. In 2010 publiceerde de Stichting Herdenking 15 augustus 1945 samen met het Indisch Herinneringscentrum ter gelegenheid van 65 jaar bevrijding haar gedicht Geen Requiem (over de Indische Nederlander tijdens de Tweede Wereldoorlog).

Samen met Paul Kil schreef Bloem dat jaar ook een non-fictieboek over prostaatkanker Als je man verandert. In 2012 vierde zij haar 40-jarig jubileum als auteur met de verschijning van haar grote familieroman Een meisje van honderd. (Wikipedia)

Een gedachte over ““Vaders van betekenis” van Marion Bloem

  1. “Vaders van betekenis” werd een tegenvaller. Maar dat is grotendeels mijn eigen schuld, zal ik maar meteen toegeven. Dat zit zo in elkaar. Toen mijn ouders stierven, kwam ik in het bezit van een aantal brieven die mijn vader tijdens zijn krijgsgevangenschap naar mijn moeder (toen nog zijn verloofde) had geschreven. Ik wist van het bestaan van die brieven en ik had me voorgenomen er iets mee te doen, ongeveer zoals Arne Sierens uit die brieven die hij op een voddenmarkt had gekocht een toneelstuk heeft gedistilleerd (of was dat Erik De Volder?). Maar nu ik de brieven in handen had en er één van had gelezen, voelde ik me een voyeur en ik wist dat ik er niks mee kon aanvangen. Ik gaf de brieven aan het gemeentemuseum van Temse en hoopte dat iemand er daar iets mee zou doen. Vergeefse hoop uiteraard, dat had ik eigenlijk op voorhand moeten weten. Dat liet me met een boel frustraties achter. En nu lees ik dus een boek met dagboekfragmenten uit een Japans concentratiekamp, waarin voorvallen verteld worden die heel ver van mijn bed staan met een weliswaar kleurrijke woordenschat, maar waarvan ik het grootste deel gewoonweg niet versta. Toch heb ik het boek uitgelezen. Merkwaardig genoeg net zoals ik niet weet waarom ik “American Psycho” toch heb uitgelezen. Terwijl er nochtans geen twee boeken kunnen bestaan die meer van elkaar kunnen verschillen. Een opmerkelijk verschil is dan ook dat ik me voor dit boek niet hoef te schamen dat ik het heb uitgelezen, integendeel zelfs…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.