Eigenlijk heet zij Elisabeth Marie-Josee De Cleene, maar heel Temse kent haar als Zuster Josee (tot 1970: Hermenigilde). Veertig jaar lang was ze kleuterleidster bij de jongens in het H.Amelberga-instituut. Op 24 december is zij 90 geworden, een dankbaar alibi om haar op te zoeken. Ik deed het samen met mijn (2 jaar oudere) broer Walter (°1947): beiden hebben we niet alleen bij haar op de schoolbanken van de eerste kleuterklas gezeten, wij waren ook (haar) misdienaars in de kloosterkapel (zie foto onderaan).

Zuster Josee (°Verrebroek, 24/12/1924) trad in in de congregatie van St.-Vincentius a Paolo in 1943 en werd geprofest in 1945. Sinds 1948 woont zij in Temse, waar zij van 1948 tot 1988 kleuterleidster was. Na haar oppensioenstelling was zij nog talrijke jaren actief in het parochiewerk. Toen het klooster in de P. Boelstraat in 2010 zijn deuren sloot, koos zij voor het klooster van Tielrode, waar zij nu een gelukkige oude dag slijt.
Ik ‘zat’ bij haar in het schooljaar 1952-1953. Mijn verste schoolherinneringen gaan terug tot die jaren. Ik herinner mij flarden van voorvallen. Zuster Josee heeft daar een wonderlijke anekdote aan toegevoegd, te merkwaardig om onvermeld te laten. Op een bepaalde dag sloeg ik als 3-jarig bazeke met beide handen op tafel, met verheven stem zeggende: ik word burgemeester! Ongelooflijk, maar waar! Er is echter een verklaring voor. Mijn vader is burgemeester geworden in 1953 en blijkbaar heeft dat indruk op mij gemaakt. De Zuster heeft mij de anekdote meermaals verteld en ze bij mijn jongste bezoek nog eens herhaald.
Zuster Hermenigilde was een lieve, hartelijke kleuterleidster, die met veel zorg, geduld en toewijding haar kleuters tegemoetkwam. Enkele jaren later kwam ik in heel andere omstandigheden opnieuw met haar in contact. Het was toen de gewoonte dat de misdienaars in het klooster broers waren en toen Herman en Michiel Vlaeminck stopten, werden mijn broer Walter en ik gevraagd hen op te volgen. En mijn vader besliste dat we dat ook moesten doen. Zuster Hermenigilde was verantwoordelijk voor de eredienst en bereidde ons voor op het misdienaarschap. Ze leerde ons ook Latijn lezen. Een opmerkelijke figuur was de priester bij wie we de mis moesten dienen: August Weyers (1891-1968), directeur van het klooster. Hij was toen (= eind jaren ‘50) – in onze ogen – al bejaard, een autoritaire man met een ijzeren gezag en een heel streng opzicht.
Een onvergetelijke anekdote. Het was gebruikelijk dat de misdienaar in de sacristie vlak vóór de aanvang van de mis de priester groette. Dat gebeurde plechtig, met een buiging en gevouwen handen. Op een ochtend doe ik dat en E.H. Weyers bemerkt dat er inkt aan mijn vingers zit (we schreven toen nog met inktpot en -pen). Hij kijkt er gemaakt-verbaasd naar, pakt mijn hand als was het een dode vlieg, tuurt onbewogen naar de vlekken…, maar zegt niets! Die blik en dat zwijgen hadden een verpletterend effect. Ik schrompelde ineen tot de grootte van een erwt. Van dan af had ik altijd perfect propere ‘pollen’.
Per mis kregen we 1 fr. En je gelooft het of niet: in tegenstelling tot de reputatie van misdienaars heb ik nooit aan de wijn gezeten!

Luc De Ryck

24 luc en walter de ryck

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.