Bovenstaande fragmenten komen uit de bijna zeventien minuten durende titelsong van de nieuwe elpee van Supertramp, een groepeke dat via « Crime of the century », « Crisis ? What crisis ? » en vooral « Breakfast in America » meer Super dan Tramp is geworden.

Toch zal het voor mij steeds een « groepeke » blijven, want ik zal nooit vergeten hoe ze in 1971 als voorprogramma van Ten Years After in het Londense Coliseum van het podium werden gefloten. Een paar jaar later kwam ik ze dan opnieuw tegen in Kieldrecht of een andere poldergemeente in het Waasland, omdat vrienden van mij (amateurs) op hun beurt in hun voorprogramma speelden. Om maar te zeggen dat men niet als supergroep geboren wordt… Teksten zoals hierboven zullen er overigens moeilijk toe bijdragen om mij alsnog mijn mening te doen herzien.
Nu Roger Hodgson (volgens insiders de voornaamste bewerker van het onmiskenbare succes : 25 miljoen verkochte platen !) aan de deur werd gezet, tekent zanger en keyboardsspeler Rick Davies voor alle muziek en teksten. « Ik heb meer kranten gelezen » zegt hij, « en nu weet ik wat beter wat er gaande is in de wereld en ik ben ook niet meer zo bang om voor mijn mening uit te komen ». Nu, dan is hij blijkbaar nooit verder dan « The Sun » of « Bildzeitung » geraakt (als hij Duits kan lezen welteverstaan) en dan had hij ons dit idiote gelul kunnen besparen. Misbruik makend van hun status als « supergroep » slagen ze er overigens wel in op persconferenties e.d. te verklaren dat dit eigenlijk moet worden geïnterpreteerd als de uitlatingen van de doorsnee Amerikanen en ze zullen het cynisme ooit wel zo ver drijven als te beweren dat ze eigenlijk achter de ideeën van de Vredesbeweging staan. Een verstandig popliefhebber zal zich echter niet bij de neus laten nemen. Voor de muziek hoeft hij het immers niet te doen : gitarist David Gilmour gasteert op een paar tracks en dat is niet verwonderlijk, dit is inderdaad oubollige Pink Floyd-muziek van vóór « The Wall ». (R.D.S. in De Rode Vaan nr.22 van 1985)

Een gedachte over “35 jaar geleden: idioot gelul van Supertramp

  1. Hoi Ronny,

    In Kieldrecht was ik er niet bij.

    Wel in oktober 1971, in het Stekense “Zomerhuis”. We mochten daar als voorprogramma van Supertramp fungeren, onder de naam “Fire Witch”.
    Bij mijn weten waren er 3 optredens, georganiseerd door Rudy Pincé.
    In Stekene kwamen er een 100-tal mensen kijken, meer niet. Supertramp was toen totaal onbekend, en onbekend is onbemind.
    Voor ons was het echter onmiddellijk duidelijk dat die groep van een niet-alledaags niveau was.

    Af en toe vertel ik nog eens aan iemand dat ik in het voorprogramma van Supertramp gespeeld heb.
    Men kijkt mij dan aan alsof ik er niet goed bij ben … heel begrijpelijk.

    GR JP

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.