De Zweedse pianist Per Tengstrand hoorde ik voor het eerst tijdens de halve finale van de Elisabethwedstrijd 1995. Hij was toen 27 jaar oud en de eerste Zweed, zelfs de eerste Scandinaaf, om de finale te halen. Volgens hem omdat het niet in de aard van de Zweden ligt om aan wedstrijden deel te nemen. Dat is min of meer ook bij hem het geval, maar juist daarom doet hij mee: “Anders kan ik nogal lui zijn.” Ook Rian De Waal was de enige Nederlander om de finale te bereiken en dat is volgens hem op dezelfde manier te verklaren: Nederlanders vinden dat deelnemers aan wedstrijden strebers zijn.

Zoals bij zovelen was de eerste lerares van Per Tengstrand zijn moeder. Hij was toen zes. Daarna ging hij naar Malmö en dan naar Parijs en Genève bij Dominique Merlet. Hij is in de voorronde reeds in de kijker gelopen door een mengeling van intellect en gevoel. Hij speelde de sonate nr.8 van Beethoven (die welke door Ekseption in hun versie van “The Fifth” werd verwerkt), de sonate nr.7 van Prokofiev (in 1942 gecreëerd door Svjatoslav Richter) met het beroemde toccata en de sonate nr.2 van Chopin (met de bekende treurmars “hij zal voor ons geen commissies niet meer doen” als traag onderdeel). Hij was heel terecht geërgerd over het feit dat men tijdens de halve finale niet mag applaudisseren tijdens de stukken. In de finale speelde hij het tweede concerto van Chopin. Hij werd echter géén laureaat van de wedstrijd.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.