Het zal morgen ook al 55 jaar geleden zijn dat het kerkorgel van de Christus-Koningkerk in Temse werd ingewijd door monseigneur Van Petegem. Het is natuurlijk merkwaardig dat een geus als ik dit feit wil herdenken. Maar dat komt uiteraard door bovenstaande foto van Erik Westerlinck waarop ikzelf (helemaal onder de acne) dat orgel bespeel. Hoezo? Kàn ik dan überhaupt orgel spelen? Heb ik ooit nog ambitie gehad om koster te worden? Antwoord op al deze vragen in het artikel hieronder…

Uiteraard heb ik nooit enige ambitie gehad om koster te worden, alhoewel – en dit is geen grap – dit me ooit nog is aangeraden door het toenmalige PMS-centrum, het huidige Centrum voor Leerlingenbegeleiding. Op een formulier dat ik hiervoor diende in te vullen, kwam inderdaad mijn “liefde voor muziek” goed tot uiting. En blijkbaar was het enige valabele beroep waarmee die lui in die tijd dan konden komen aanzetten dat van koster! Terwijl ik natuurlijk Paul McCartney wou worden! Maar daar hadden ze nog niet van gehoord in die tijd of ze vonden althans dat die knaap de boter niet op zijn brood verdiende.

Geen koster dus. Maar wat deed ik daar dan op dat orgel? Wel, dat is een uittreksel uit een diafilm die eind jaren zestig werd gedraaid door Erik Westerlinck en mij. Het verhaal “The picture of your life” ging over een popgroep die op een fotoshoot toevallig in een drugstrafiek verzeild geraakt (de drugshandelaren contacteerden hun klanten met een berichtje in de krant dat je “de foto van je leven kon maken” op die plaats en op die dag en uur en toevallig viel dit samen met de fotoshoot). Tijdens het gevecht dat daarop volgt (met als locatie een autokerkhof op de Velle) word ik gedood (ik had het oorspronkelijke idee van Erik verder uitgewerkt en het leek me wel een romantisch idee van jong te sterven, al was het dan maar in een diafilm) en daarom heet de elpee die de groep daarna uitbrengt “The picture of your life”. Dit verhaal is helemaal “verfilmd”, met klankband en alles, maar bij mijn weten nooit vertoond.

Maar goed, als lid van die popgroep moet ik dus op een bepaald moment een orgel bespelen en het enige orgel dat we kenden was dit kerkorgel. Dus vroegen en kregen we de toelating om in de kerk enkele opnames te maken. Eigenlijk doet het wat denken aan die scène in “The Commitments”, waarbij de pianist ook op een bepaald moment aan het kerkorgel zit en daar de fameuze intro van “A whiter shade of pale” improviseert. Dat kon ikzelf niet, al heb ik ook dààrover wel een verhaal.

Dat was namelijk in de tijd dat collegeleerlingen jaarlijks nog “op retraite” moesten. En in onze klas zat er een jongen die wél orgel kon spelen, namelijk Jan Van Laere. Jan was wel een beetje wereldvreemd wat muziek betreft, want zijn grote idool was Franz Lehar, een componist, waarmee ik nu, op zeventigjarige leeftijd, ook wel dweep, maar in de jaren zestig kon die mij (en de rest van de klas) gestolen worden natuurlijk. Maar zelfs Jan Van Laere had dus blijkbaar iets opgevangen van het immense succes van “A whiter shade of pale”. En toen hij verzocht werd om tijdens de retraite de dagelijkse mis op te luisteren op het orgel, vroeg hij me om hem de orgel-intro voor te zingen zodat hij zijn medeleerlingen tijdens de mis even kon verrassen met een muziekkeuze die we van hem niet gewoon waren. En zo is het ook gegaan. Het blijft een van mijn fijnste jeugdherinneringen.

Jan Van Laere in 1967

Toen overigens de genoemde heer McCartney het nummer voor het eerst hoorde, dacht hij (en al zijn tafelgenoten) dat de orgelist ook de zanger was. En wie zou dat dan wel kunnen zijn? Iedereen gokte op Stevie Winwood. Dat gebeurde op de avond dat Paul voor het eerst Linda Eastman heeft ontmoet en zij vertelt dan ook het verhaal in het boek “Many Years From Now”, geschreven door Barry Miles: “I remember everybody at the table heard A Whiter Shade Of Pale that night for the first time and we all thought, Who is that? Stevie Winwood? We all said Stevie. The minute that record came out, you just knew you loved it.”

“A whiter shade of pale” gaf ook de kans aan ene Raymond van het Groenewoud om orgel te spelen bij de Antwerpse balgroep St.-James: “Dankzij Procol Harum en A whiter shade of pale! Dan wilden al die gitaargroepjes plotseling ook iemand hebben die orgel kon spelen.”

Maar goed, genoeg over “A whiter shade of pale” en terug naar de inzegening van het orgel zelf. Die kwam immers wel merkwaardig laat. De kerk stond er immers al van in het jaar 1963. En in dat jaar deed ik in die kerk mijn plechtige communie. Betekent dit dan dat wij het zonder orgel moesten stellen? Ik geloof nochtans van niet. Maar misschien was ik er met mijn hoofd niet helemaal bij. Tijdens de zogenaamde “lering” leerde ik daar immers een meisje uit de Sint-Jorisstraat kennen, die niet zoals ikzelf en de meeste kinderen die daar lering volgden, naar de Hollebeekschool of de Broedersschool gingen, maar naar de Rijksschool! Haar naam was Florida De Wit en voor mij was ze het mooiste meisje van Temse of zelfs van de hele wereld! En ze was zo lief van “ja” te zeggen toen ik het “aanvroeg”, zoals wij dat indertijd noemden.
Nu moesten wij bij de plechtige communie alfabetisch in twee rijen – de jongens en de meisjes – naar buiten komen. Gezien onze beide familienamen stonden we dus in elkaars buurt en ik manoeuvreerde zodanig dat ik bij het verlaten van de kerk vlak naast haar stond. Precies een pas getrouwd paartje: zij in haar kraakwitte jurk en ik in mijn nagelnieuw kostuum! Als klap op de vuurpijl hadden we allebei (los van elkaar) dezelfde “communieprentjes” (“communiebelekens” in het Temses) gekozen! (Een soort mozaïek, helaas heb ik er geen voorbeeld meer van.) Als dat geen omen was!
Helaas is kalverliefde niet tegen de eeuwigheid (en tegen acne) bestand en zijn we niet zo heel lang daarna elk onze eigen gang gegaan. En zo verging het ook het katholieke geloof. Ik verneem uit een stuk van burgemeester Luc De Ryck op mijn blog dat er al sinds eind 2016 geen mis meer wordt opgedragen in de kerk van Hollebeek en dat hij in aanmerking komt voor een nieuwe bestemming. Als ongelovige juich ik de ontkerstening uiteraard toe (helaas is er een andere, nog veel ergere, godsdienst die de vrijgekomen plaats aan het innemen is…), maar toch kan ik een vleugje nostalgie hierbij niet onderdrukken, vandaar dus dit artikel…

3 gedachtes over “55 jaar geleden: inwijding kerkorgel Christus-Koning

    1. Ik zou niet weten in welke vorm deze diafilm is bewaard .De dia’s zijn toen vermengd geworden met alles van Jeugdclub Broebelke en op een CD-Rom gezet .Maar een scenario of iets tastbaars ,neen dat is er zeker niet .Spijtig toch ,achteraf gezien .

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.