Morgen wordt Leah Thys, nu algemeen bekend als Marianne Bastiaens uit “Thuis” (foto Worak via Wikipedia), 75 jaar…

Leah Thys studeerde aan het Koninklijk Conservatorium van Gent. Als freelance actrice is ze bij zowat alle Vlaamse theatergezelschappen en productiehuizen actief (geweest). Ze was enkele jaren vast in dienst bij het NTG (*) en trok in 1983 naar Engeland om er in diverse voorstellingen te spelen. Tevens werd ze er docente Laban (bewegingsanalyse) aan de Guilford School of Acting en regisseerde ze er diverse theaterstukken. Tijdens deze jaren (en ook na haar terugkeer naar België) was zij gastdocente bij GITIS in Moskou, in het Samuel Beckett instituut te Dublin en aan het Conservatorium te Wenen. Van 1995 tot 2012 doceerde ze de vakken Laban en Monologen aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. Ook nam ze hier jaarlijks de regie van de Shakespeareprojecten voor haar rekening. (Wikipedia)

In 1994 was zij inderdaad teruggekeerd naar Vlaanderen. Daar strikte men haar onmiddellijk voor de rol van Marianne uit “Thuis“. Uiteraard heb ik destijds, toen ik een reeks over “Thuis” had lopen op deze blog, ook een bijdrage aan haar gewijd onder de titel: “Marianne Supermadam!”

“Ik zal nooit weten hoe…” Zo begon Marianne op 13 februari 2015 tegen Jenny en Leo en ik dacht dat ze zou zeggen: “… ik daar terecht gekomen was”. “Daar” zijnde dan: op het strand. Maar ze ging gewoon verder: “… ik jullie ooit zal kunnen bedanken.”

Want jullie zijn je er toch van bewust dat we hier twee mirakels hebben mogen meemaken? Dat Marianne met haar rolstoel niet meer van het strand weg geraakte, dat hoeft ons helemaal niet te verbazen, maar heb je er ook al eens over nagedacht hoe ze daar überhaupt was terecht gekomen? Heb je al eens een rolstoel door dat mulle zand geduwd? Dat valt niet mee, hé? Laat staan dat je het zélf zou moeten doen, zoals bij Marianne het geval was. Alleen daarom al verdient Marianne de titel Supermadam!
Maar zoals gezegd komt er nog een tweede mirakel bij: ze geeft blijkbaar ook licht! Want no way dat je ’s avonds iemand ziet liggen op het strand. Allé, laten we maar veronderstellen dat het volle maan was en dat de maan toevallig weerkaatste op die rolstoel.
Ik reik deze oplossing zelf maar aan, want anders duikt die homofobe en racistische meneer De Schepper misschien weer op! De scenaristen zullen immers wel weer boos op mij zijn, ook al omdat ik al lang had bekend gemaakt dat Stan de stalker was (mooie alliteratie trouwens). Maar dat had zelfs een kind van dertien jaar toch wel al zien aankomen, zeker?

Ronny De Schepper

(*) Helemaal duidelijk is Wikipedia hier niet, maar als men bedoelt dat haar engagement bij het NTG in 1983 is afgelopen om naar Engeland te gaan, dan is het natuurlijk normaal dat ik (tot mijn grote verrassing eigenlijk) geen recensies heb van stukken waarin ik haar zou hebben gezien. Ik ben weliswaar in 1981 definitief in Gent komen wonen, maar een tijdlang is Firmin De Gryze nog de correspondent van De Rode Vaan voor het NTG gebleven. Het is maar toen Firmin zelf voorstelde dat ik het van hem zou overnemen, dat ik om zo te zeggen kind aan huis werd bij het NTG. Ik weet niet meer precies in welk jaar dat was, maar als ik Leah dan als richtsnoer mag gebruiken, was het blijkbaar niet vóór 1983.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.