Na haar studies in Tokio (maar bij een Franse leraar) vervolmaakte Seiko Tsukamoto zich in Parijs bij Jacques Rouvier, ook al omdat ze vond dat men in Japan toch niet echt voeling heeft met de westerse muziek. Ze was van in het begin van de Elisabethwedstrijd 1995 de eerste kandidate, maar dat schrok haar niet af.

In de halve finale vertolkte ze buiten de twee plichtwerken ook de sonate in D, kv.576, van Mozart, Gaspard de la nuit (Ravel) en Prélude, chorale en fuga van César Franck. In totaal speelde ze vijf kwartier, iets wat een concertpianist nooit zou doen, om dan nog te zwijgen van de verschillende sferen die ze telkens moest oproepen! En zij moest als eerste natuurlijk ook het plichtwerk “Requiescat” van John Weeks creëren! Het arme kind viel bijna flauw en dan moest ze nog aan haar keuzeconcerto beginnen! Dat was “Rhapsodie op een thema van Paganini” van Rachmaninov omdat ze diens derde concerto te zwaar vindt. Aangezien ze een beetje Uchida achterna gaat, kan men zich inbeelden wat voor grimassen ze dan zou trekken indien ze dàt zou spelen! Maar misschien deden haar vingertoppen pijn, want vóór haar optreden stak ze haar handen in een mof. Rachmaninov heeft het werk overigens zelf opgenomen in 1934. Zijzelf hield zich helemaal niet aan zijn interpretatie, zij speelde alles nogal fortissimo. Zoals verwacht werd ze dan ook geen laureate.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.