Vijf jaar geleden vernam ik in het laatavondjournaal van de obligate André Vermeulen dat Errol Brown, de zanger van Hot Chocolate, was overleden.

Eigenlijk ben ik pas vrij recent van Hot Chocolate in het algemeen en Errol Brown in het bijzonder gaan houden. Tijdens hun succesperiode (grosso modo van “Emma” uit 1974 tot “It started with a kiss” uit 1982) was dit zeker niet het geval. Ik zat toen eerder in het zware werk en de lichtvoetige melodietjes van Hot Chocolate waren dus duidelijk té lichtvoetig voor mij. (*)
Het is pas sinds mijn aandacht is gaan verschuiven naar wat men dan de ernstige muziek noemt (al bespeur ik weinig ernst bij Vivaldi, Telemann en soms zelfs bij Mozart), dat ik van de weeromstuit in popmuziek meer amusement begon te zoeken en dan kwam ik als vanzelf uit bij groepen als Hot Chocolate.
Als ik dan ook eens opzoek wat ik in al die jaren over de groep heb geschreven, dan blijkt dit enkel een klein berichtje te zijn dat zij als eerste commerciële groep een optreden verzorgden in de pas heropende Vooruit. Dat was met name op 22 oktober 1982, amper een dag na de officiële opening door Mathilde Santing, Fay Lovsky en Jan Rot, namen waarvan u ongetwijfeld denkt: wie waren dat nou alweer? Vandaar dus het “speciale” karakter van het optreden van Hot Chocolate: waar de drie genoemde Nederlanders op uitnodiging van Vooruit zelf kwamen spelen, was Hot Chocolate de eerste groep die op commerciële basis van de zaal gebruik maakte. Met andere woorden: een organisator van popconcerten had hun optreden in Vooruit geboekt, de beleidsmakers van Vooruit zelf hadden daar niets mee te maken. Meer zelfs, in de tijdsgeest zou ik durven stellen: zij wilden daar niets mee te maken hebben!
Het beleid van Vooruit heeft zich ondertussen verjongd en is dus dezelfde eigenzinnige koers blijven varen, maar van de vroegere beleidsmakers, die dus zo oud zijn als ik, vraag ik me soms af of zij nu nog steeds diep in hun binnenste zo’n “sektaristische” houding zouden aankleven (naar de buitenwereld uiteraard wél: zij moeten cool blijven)? Ikzelf heb die ballast alleszins van me afgegooid en kan nu meer dan ooit van bijna eender welke muziek genieten.
En Hot Chocolate heeft dan nog de “verdienste” ooit door John Lennon te zijn ontdekt. Het is namelijk met een reggaeversie van zijn “Give peace a chance” (**) dat zij in 1969 een eerste plaatje mochten opnemen voor het Apple-label. Toen nog als Hot Chocolate Band, de naam die Mavis Smith, de perswoordvoerdster van Apple, hen had gegeven. Mavis had dit overigens vooral gedaan op basis van het uiterlijk van Errol Brown, die trouwens tijdens zijn glorieperiode ooit als meest sexy man van Engeland zou worden uitgeroepen.
Lang zou de band met The Beatles niet blijven bestaan en de groep zou worden overgenomen door de populaire producer Mickie Most (Animals, Herman’s Hermits, Donovan…) die hun naam afkortte tot Hot Chocolate tout court. And the rest is, zoals men dan zegt, history

Ronny De Schepper

(*) Errol Brown was trouwens, samen met bassist Tony Wilson, de componist van de meeste hits van de groep.
(**) Pas nu, ter gelegenheid van dit “in memoriam”, heb ik dit nummer voor het eerst gehoord (op YouTube). Het heeft niet het krachtige van het origineel en ik vind het dan ook niet veel soeps.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.