Het is morgen al vijf jaar geleden dat de Britse schrijfster van psychologische misdaadromans Ruth Rendell is overleden…

Ruth Rendell gaat in haar werken soms zozeer de psychologische toer, dat ze het zelf niet meer als een detective beschouwt en dan ook met een ander pseudoniem, Barbara Vine (haar echte naam is Ruth Barbara Grasemann en haar vader noemde haar Ruth, haar moeder Barbara, vandaar), ondertekent (sinds “A dark-adapted eye” uit 1986).
In haar verhalen met Chief Inspector Reg Wexford en zijn hulpje Mike Burdon (sinds “From Doon With Death” uit 1964, tevens haar allereerste roman) leunt ze wel aan bij de traditionele puzzelroman, ook b.v. in haar huiver voor geweld en voor extreme technische beschrijvingen en de moraal dat “crime does not pay”.
Anderzijds heeft ze wel meer belangstelling voor het seksuele dan de “doorsnee” detective-auteur uit haar branche (misschien omdat ze langs moeders zijde van Deens-Zweedse afkomst is). Niet te verwonderen dan ook dat “Carne tremula” (“Trillend vlees”), een verfilming door Pedro Almodovar is uit 1997 van een roman van Ruth Rendell. Het verhaal over diverse personages die op een ongewone manier elkaar ontmoeten, resulteert in een heerlijke mengeling van thriller en melodrama vol cinematografische referenties. Ook “La cérémonie” van Claude Chabrol was vaag gebaseerd op een roman van Ruth Rendell. It was the second movie adaptation of Ruth Rendell’s novel “A Judgement in Stone”, which echoes the case of Christine and Lea Papin, two French maids who brutally murdered their employer’s wife and daughter in 1933, as well as the 1947 play they inspired, The Maids by Jean Genet.. The first, and less successful, adaptation was A Judgment in Stone (1986), the only film directed by Ousama Rawi. The author Ruth Rendell has said that Claude Chabrol’s version of her novel “A Judgement in Stone” is one of the few film adaptations of her work that she is happy with.
Opmerkelijk is nog dat de uit Londen afkomstige Rendell oorspronkelijk journaliste wilde worden, maar dat ze net als Johan Anthierens een “Ivo Van Damme” had gedaan. In haar geval betrof het een speech die iemand had gehouden en die ze netjes van de perstekst had gekopieerd, maar op die manier kon ze natuurlijk niet weten dat de arme man tijdens zijn speech was doodgevallen. Maar daaraan hebben we dus eigenlijk te danken dat Rendell detectives is gaan schrijven…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.