Morgen wordt de Vlaamse dichter Claude Van de Berge 75 jaar (foto van zijn eigen website).

Doodtij.
De druppels van onze stemmen, die openspatten.
De magneetvelden van onze woorden zich verbreidend
in het doodtij, onze geliefde woorden.
Klankgolven tegen de randen van de beddingen.
Klankkabbelingen op de steppegrasbloemen van de horizon.
En de echo’s weergalmen in de beddingen. En de echo’s
overschrijden de beddingen.
De echo’s, de zwervers van de gouden verten.
En het zandlicht van de vlakte.
Het zandlicht in de handen. Het kristallicht van de verte.
Het rode licht van de lippen.
Het geruis van het gevederde licht van de verte.

Bovenstaand poëtisch proza komt uit het in 1988 verschenen boek van Claude Van de Berge « Attu » (Manteau), p.118. Claude Van de Berge schrijft poëtisch-mystieke literatuur. Woorden met een visionaire connotatie komen als uit een andere wereld. Een wereld van absolute vergeestelijking en verinnerlijking. Een wereld van visioenen, de ratio voorbij. Een wereld die niet deze wereld is.
Dat is afstand nemen van een politiek-economisch-sociaal bestel. Niets te maken willen hebben met ambitie, macht of perversie, noch gestalte willen geven aan het uitbouwen van een maatschappelijke werkelijkheid.
Middelen daartoe zijn metaforen ontleend aan de natuur en het kosmische. De lezer wordt meegevoerd op een ritueel van klankgolven, klanken die energie vrij maken voor een spirituele beleving, een innerlijke bevrijding, voor contact met het « hogere ».
Dat is aanleunen bij Oosterse mystici of bij de ideeën van Gurdjieff en Ouspensky of bij sacrale poëzie van Maya’s en Azteken. Je bent daar voor of tegen. Diegenen die ooit gepoogd hebben de top van de Berg te bereiken, zijn meestal weer afgedaald. Het bleek een zoveelste dwaalweg te zijn op zoek naar het onvindbare. Meer dan behagen vinden in metaforen is er veelal niet bij. « Do you know the sound of one clapping hand? »
Arlette Walgraef, echtgenote van Claude Van de Berge, brengt deze dagen een poëzieprogramma « Kailas » met teksten uit Van de Berges twee laatste werken « Hiiumaa » en « Attu ». Deze voordracht vermengd met muziek en dans resulteerde uit contacten met de Oeral-Altaïsche sjamaan Joske Soós. Het programma komt verwezen over, is bij het maanzieke af, heeft geen enkele voeling met onze wortels. Bovendien wegen de teksten zwaar op de oogleden. Arlette Walgraef benut haar stemmogelijkheden optimaal, maar dat redt de voorstelling niet. (Walter Schelfhout in De Rode Vaan nr.13 van 1988)

2 gedachtes over “Claude Van de Berge wordt 75…

  1. Leuk stuk! Enige wat ik niet goed begrijp zijn die vermeende taalfouten. De voorbeelden illustreren die namelijk niet. Wie zegt dat Brouwers, als hij “regelmatig” gebruikt, niet inderdaad “op gezette tijden”, “met zekere regelmaat” bedoelt, in plaats van “vaak” (geregeld)? En een tangconstructie, zoals ik die zelf in mijn vorige zin heb gebruikt, kan ik niet ontdekken in de gegeven voorbeelden. Brouwers is inderdaad een taalvirtuoos (en vergelijking met Tim Krabbe vind ik dan ook misplaatst. Zowel inhoudelijk als stilistisch vergelijk wordt zo m.i. toch een reus met een dwerg vergeleken.(Hoezeer ik ook plezier beleefd heb aan “Het gouden ei” en “De renner” en hoezeer ik ook mijn bedenkingen heb bij “Hout”, nog steeds komt uit het laatste boek wat mij betreft een groter schrijver naar voren en “Kathy’s dochter” faalt m.i. in alles waar Brouwers goed in is.)

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.