Morgen zal het al 55 jaar geleden zijn dat de Engelse popgroep The Birds hun single “Leaving here” uitbrachten (ik heb enkel een hoesje voor de extended play gevonden). Engelse popgroep, jawel, want de veel bekendere Byrds (met een “y” omdat The Beatles hun kevers ook met een “a” schreven, maar bij hen had dat natuurlijk een betekenis) zijn Amerikanen. Ik zal eerlijk bekennen: ik had de single tot nu toe nog niet gehoord en van de groep wist ik alleen dat Ron Wood erin meespeelde. Maar na de vele lof in de documentaire over de Ealing Club wou ik toch wel eens weten hoe die vogeltjes nu juist gebekt waren…

Zoals men bij het begin van het YouTube-filmpje kan zien is het nummer een compositie van het bekende Motown-trio Holland-Dozier-Holland (al is dat in de versie van The Birds helemaal niet meer te horen). It was originally released as a single in December 1963 by lyricist Eddie Holland and peaked at number 76 on the Billboard Hot 100 and at number 27 on the Billboard R&B chart. In 1965, The Birds recorded a cover version of “Leaving Here” which inspired heavy metal band Motörhead to produce their debut single with a cover of the song twelve years later. Ron Wood included a cover of the song on his 2001 album Not for Beginners.

Several members of The Birds grew up in the same neighbourhood in Yiewsley, west London, and began playing together in 1964, while still in their teens. At first calling themselves The Thunderbirds, they started out playing local clubs and a neighbourhood community centre, but they soon expanded to a larger club circuit, e.g. the Ealing Club. When they were hired to play on the same bill as Chris Farlowe, whose back-up band was also called The Thunderbirds, they shortened their name to The Birds – a decision which would have significant ramifications later.

Their hard R&B sound was good enough to get them into a battle-of-the-bands contest held under the show Ready Steady Go! When the band made their first television appearance, they caught the eye of Decca record company executives. The ensuing recording contract resulted in their first two singles, “You Don’t Love Me” and “Leaving Here“. The Birds seemed destined for stardom with their loud rhythm-and-blues based music, receiving equal billing with The Who at some concerts.

However, in the spring of 1965, the Los Angeles-based band, The Byrds, was dominating the UK Singles Chart with their folk-rock version of Bob Dylan’s “Mr. Tambourine Man“, released by the newly formed British CBS Records. When The Byrds arrived in England for their first British tour that summer, The Birds’ manager, Leo de Clerck, took legal action to prevent them from using the name; the action failed, amid a flurry of national press and television coverage. The group parted ways with de Clerck soon afterwards.

After releasing the third Decca single “No good without you baby” (*) in late 1965, the band moved to Reaction Records, whose director, Robert Stigwood, suggested they change their name to “The Birds Birds”, to distinguish themselves from the American band. In 1966, the band did a cameo appearance in the horror film The Deadly Bees, performing their song “That’s All I Need you For” (Ronnie Wood, Tony Monroe, Ali MacKenzie). In 2011 zou dit nummer alsnog als CD-single verschijnen met op de “keerzijde” (op CD is er natuurlijk geen keerzijde) hun versie van Tim Hardins “If I were a carpenter”.

Op The Collector’s Guide to Rare British Birds, een CD compilation album, released 20 June 2005 by Deram Records staan nog enkele andere nummers, waaronder zowaar een versie van “La poupée qui fait non” van Michel Polnareff!

By 1967 the group had disbanded. Both bassplayer Kim Gardner and Ron Wood went on to join The Creation, with Gardner then joining Ashton, Gardner and Dyke. In 2010, singer Ali McKenzie started to play in gigs as The Birds with the members of Small Faces tribute band, Small Fakers. Van tweede gitarist Tony Munroe en drummer Pete McDaniels werd verder niks meer vernomen. (Wikipedia)

(*) Opvallend: de drie singles hadden telkens een compositie van Ron Wood op de B-zijde. Ook de enige single op Reaction Records, “Say those magic words” van Mort Shuman, Doc Pomus en nog elfendertig andere “componisten”, had een nummer van Ron Wood op de keerzijde. Een handige manier om een centje bij te verdienen, want de componist van de B-kant krijgt evenveel als die van de A-kant. Helaas werden er van geen enkele single veel verkocht…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.