De Britse schrijver en politicus Jeffrey Archer (foto Björn Erik Pedersen via Wikipedia) viert vandaag zijn tachtigste verjaardag. Mijn vrouw leest wel af en toe eens een boek van zijn hand (en graag, zegt ze), maar zelf heb ik dat nog niet gedaan. Ik heb het wel eens over hem gehad in De Rode Vaan n.a.v. mijn artikel “Is het persoonlijke politiek?” uit 1987.

96 jeffrey archer

Dat was toen Jeffrey werd betrapt bij “Benny the Bullshitter”. En dat was dan de bijnaam voor mevrouw Monica Coghlan uit Londen. De oorsprong van die bijnaam ken ik niet, maar, geef toe, liever zij dan wij! Het zal misschien wel iets te maken hebben met het bordeel dat ze open hield in die tijd.
Hoe dan ook, Benny the Bullshitter heeft er dan toch maar voor gezorgd dat de conservatieve partij van Margaret Thatcher in opspraak werd gebracht. Eén van haar klanten was immers de ondervoorzitter van die partij Jeffrey Archer. (Overigens wijst ook de som die Archer haar voor haar diensten heeft betaald, namelijk 50 £, dus 3.000fr, op het feit dat het hier een redelijk gewoon bordeel betrof, ook al heeft Archer er nog 20£ aan toegevoegd omdat hij er ruimschoots de tijd voor heeft genomen.) Wat stellen wij echter vast, in tegenstelling tot wat Muys lijkt te beweren? Dat de affaire Archer de zaak van de conservatieve partij zeker niet heeft geschaad. We zullen niet zo ver gaan om te beweren dat de Britse opinie in hem een soort van « held » is gaan zien, zodat ondanks of juist dankzij het « schandaal » de partij var Thatcher versterkt uit de verkiezingen is gekomen, maar men kan toch niet ontkennen dat het blijkbaar geen negatieve rol heeft gespeeld. Anderzijds was er natuurlijk ook geen spionage-vertakking aan het verhaal verbonden, zoals in 1963 toen staatssecretaris van defensie John Profumo Christine Keeler met zijn bezoeken vereerde en de roddelpers wél de regering MacMillan ten val kon brengen.
Maar ook al hadden wij het, politiek gesproken, liever anders gezien, men kan toch wel stellen dat het goed is dat de invloed van de roddelpers op het stemgedrag blijkbaar minimaal is, juist in tegenstelling met Amerika! Of weegt een bordeelbezoek minder zwaar door dan en flirt met een fotomodel? Wij tillen uiteraard aan geen van beide erg zwaar. De verhalen die wij op café reeds mochten horen over het bordeelbezoek van nationale politici zijn we alleszins nog nooit gaan natrekken. In het geval van Archer is het immers veel belangrijker hem te bestrijden om zijn politieke blunders zoals zijn uitspraken over werklozen b.v. Al wil dat anderzijds nu ook weer niet zeggen dat er in cafépraat geen schijn van waarheid zit. Dreigden de prostituées op het zogenaamde « hoerencongres » vorig jaar immers niet met het bekend maken van de namen van een aantal vooraanstaande klanten indien aan hun eisen niet werd tegemoet gekomen?
Bij dat alles zouden we trouwens nog vergeten te vermelden dat het Britse gerecht Archer van alle blaam heeft gezuiverd. Nu ja, welke blaam ? Of is het soms gelogen dat Archer aan « the Bullshitter » 120.000fr heeft geboden om een tijdje naar het buitenland te verdwijnen? (Op aanraden van het blad News of the World aanvaardde Coghlan zogezegd het aanbod en op het afgesproken moment kwam een tussenpersoon inderdaad met de som in Victoria Station aan, « een stommiteit van mijnentwege », zegt Archer nu). Misschien heeft de Labour-klant van Monica, Aziz Kurtha, die de zaak aan het rollen heeft gebracht door de pers te tippen, dan toch nog gelijk als hij voor de rechtbank als zijn motivatie opgeeft: « ik wilde de hypocrisie van de conservatieven, die zich opwerpen als de verdedigers van de Victoriaanse waarden en deugden, aan de kaak stellen »…
In de praatshow van Terry Wogan wist een sterk op het vrouw-en-kind-imago inspelende Archer alleszins te vertellen dat hij deze gebeurtenissen, in tegenstelling tot andere uit zijn eigen leven, niet in één van zijn succesrijke stationsromannetjes zal verwerken. Overigens mocht Archer daar wel op de sympathie van het publiek rekenen (en ook van Wogan, die op anderen momenten dan weer eerder een voorkeur voor « progressieve » gasten laat blijken — het lijkt wel een even gladde paling als onze Mike Verdrengh), maar hij kwam alvast veel minder vlot over dan in een vorige uitzending, waarin hij toch ook de striemende tong van een extreem-linkse Labour-dominee moest doorstaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.