Greg Van Avermaet (foto Erik Westerlinck) heeft gisteren op Sporza de eerste virtuele wielerwedstrijd gewonnen. Men noemde het “een virtuele Ronde van Vlaanderen”, maar in werkelijkheid waren het slechts de laatste 32 kilometer.

Vooraf was ik tevreden dat het “maar” 32 kilometer betrof, want ik vroeg me af of het niet ontzettend saai zou zijn om dit in beeld te brengen. Dat bleek echter goed mee te vallen: men kon de renners virtueel zien evolueren op de openbare weg, terwijl men ze in de insnijding “echt” kon bezig zien. Dat maakte het toch wel aangenaam om naar te kijken en dan had het toch wat meer mogen zijn dan 32 kilometer.

Toch wil dit niet zeggen dat alles voor de rest o.k. was. Zo was die virtuele openbare weg die we te zien kregen van Spaanse signatuur omdat het gebruikte computerprogramma van Spaanse oorsprong was. Dat was toch wel heel jammer want bij mijn weten bestaan er toch computerprogramma’s die bijna eender welk klassiek parcours in beeld kunnen brengen.

Gelukkig was dit wel het geval wat de moeilijkheidsgraad van het parcours betreft, maar aangezien men b.v. geen heuveltje te zien kreeg als die diende te worden beklommen, wisten de commentatoren Michel Wuyts en José De Cauwer zelf soms niet eens of ze betreffende heuvelrug nu al achter de rug hadden of niet.

Kwam daarbij dat “over kasseien rijden” niet kon gesimuleerd worden. Dat vond ik nu toch wel heel kras. Het is immers al jaren geleden dat ik in het Centrum van de Ronde van Vlaanderen was en dat men daar op een haast voorhistorische fiets wél de indruk kon hebben van over kasseien te rijden. Waarom zou men dat dan niet in een hypermodern computerprogramma kunnen? Zeker als men windvoordeel door in iemands wiel te zitten zogezegd wél in rekening kon brengen.

Nog iets: soms zag men de “virtuele” Greg Van Avermaet op de trappers lopen, terwijl men tegelijk kon zien dat de “echte” Greg in het zadel bleef en omgekeerd. Dat moet toch ook beter op mekaar kunnen worden afgestemd, zeker!

En natuurlijk was door de omvangrijke technische ingrepen om ieder “in zijn eigen kot” te laten rijden het aantal deelnemers beperkt tot dertien. Conclusie: in deze wielerloze tijden was het zeker een aangenaam tussendoortje, maar in de toekomst mag er toch nog wat harder aan gewerkt worden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.