Het is vandaag precies negentig jaar geleden dat Der blaue Engel, de Duitse speelfilm, geregisseerd door Josef von Sternberg in première is gegaan.

Het scenario is gebaseerd op de roman Professor Unrat oder Das Ende eines Tyrannen (1905) van Heinrich Mann. Hoofdrolspeelster Marlene Dietrich zingt in deze film haar bekendste lied: Ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt, und sonst… gar nichts. Dat was overigens niet het debuut van Marlene Dietrich, zoals nochtans zo vaak wordt beweerd, maar ze debuteerde in de Oostenrijkse stomme film “Café Electric” van Gustav Ucicky met in de hoofdrol de toen erg populaire Willy Forst in 1927 en een jaar later verscheen ze ook nog in “Eine Frau, nach der Mann sich sehnt” van Kurt Bernhardt naar een verhaal van Max Brod. Het “misverstand” is ontstaan omdat Dietrich die optredens maar niks vond en er alles aan deed om ze uit haar filmografie te schrappen. Bovendien is het juist dat haar ontdekker Emil Jannings genoemde films niet had gezien, maar dat hij haar wel degelijk uit de theaterrevue “Zwei Kravatten” heeft gehaald.
Evenzeer is het waar dat ze bijna was gedebuteerd in “Die Büchse der Pandora”. Indien hoofdvertolkster Louise Brooks immers het aanbod van regisseur Pabst had afgeslagen, zou hij Dietrich hebben genomen.
Eigenlijk was Dietrich door haar moeder naar Berlijn gestuurd om daar opgeleid te worden tot concertvioliste, maar via het nachtleven is Marlene op andere paden terechtgekomen en toen zij na een auditie tot de theaterschool van Max Reinhardt werd toegelaten, was er geen houden meer aan. In “Café Electric” moest ze ook zingende zaag spelen en dat is ze altijd blijven doen omdat dit haar een kans gaf haar prachtige benen, die ze bij Lloyd’s nog speciaal heeft laten verzekeren, te tonen (die zaag moet immers tussen de benen geklemd worden).

Nadat Jannings haar had aangeraden aan Josef von Sternberg voor “Der Blaue Engel” werden de regisseur en de actrice een onafscheidelijk duo. Dat Dietrich niet van de nazi’s hield en vice versa bleek ook wel uit het feit dat vier jaar na de première van de film in Berlijn (1 april 1930) deze door Goebbels verboden werd. Johan Daisne, naast romancier en dichter ook filmcriticus die tevens talloze malen in filmjury’s zetelde of er zelfs als voorzitter fungeerde, had een voorliefde voor la Dietrich en bijzonder voor Der blaue Engel. Het was “een der eerste geluidsfilms, allicht de eerste waarin men het diepe geluid van een Marlene Dietrich kon horen, die stem waarvan de manlijkheid haar tweemaal tot vrouw maakt, zoals haar hoge zwartzijden kousen haar dubbel naakt toonden in haar tingeltangelplunje.” Hij benoemde de film “één der eerste romantisch-naturalistische prenten”. Maar ook de remake in 1959 The blue Angel van Edward Dmytryk met de Zweedse blonde May Britt (een “sirene” bejubelt Daisne haar) moet niet onderdoen voor het origineel. Opvallend is dat May Britt – een schitterende actrice – de houdingen en ‘tics’ van la Marlene wenste over te nemen in deze rol, net zoals Curd Jürgens deed met de rol van Emil Jannings – geen toeval dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.