Ziekte doet wat met een mens. Zo herken ik helemaal niet de man op de foto die bij het in memoriam van Mirek Cerny staat dat door Frans Van den Brande van de Vlaamse Journalisten Vereniging werd geschreven op 11 maart 2019. Ik hoop dan ook dat het niet omwille van de spelling is dat ik een verkeerde voor heb (of misschien hoop ik dat – gezien het feit dat “deze” Mirek is overleden – juist wél?). Tenslotte ken ik ook twee Tsjechische wielrenners, vader en zoon, waarbij de vader zijn naam met “Cz” laat spellen en de zoon enkel met “C”.

Anderzijds staat dit in memoriam vooral in het teken van het voorzitterschap van Cerny van diezelfde vereniging, de VJV dus. Daar heb ik nooit iets van geweten, maar Mirek was voorzitter in het midden van de jaren tachtig en ik heb hem pas leren kennen in de jaren negentig. Eigenlijk was het dan een beetje normaal dat daarover niet meer werd gesproken.

Daarnaast herken ik hem wél in deze passage: “Hij ijverde naar buiten toe voor de erkenning van de vereniging, ook door de beroepsvereniging. Om onze vereniging volwaardig in de verf te zetten vond hij het vanzelfsprekend dat de leden de nodige ernst en inzet aan de dag leggen. Hij zei dit telkens opnieuw op een minzame, doch kordate manier. Teveel leden streefden maar één doel na: een perskaart  bezitten.  Daarom benadrukte hij het belang van de Erkenningscommissie, die de leden regelmatig screent. Anderzijds ijverde hij voor het opentrekken van het lidmaatschap naar al wie bezoldigd of onbezoldigd vanuit zijn of haar beroep of sector naast het gewone werk ook enige journalistieke inbreng heeft. Geschiedenis, kunst, filosofie waren bij het toenmalig ledenbestand schaars vertegenwoordigd. Hij kwam als muziekrecensent in alle hoeken van het land, was ook in het buitenland. Hij sprak kandidaat-collega’s aan over de vereniging. Overal waar hij kwam was hij bekend, want hij schreef muziekrecensies voor heel wat kranten en periodieke publicaties.

Mirek Czerny werd geboren in Praag. Hij zong al heel jong in koren die hymnes voor Stalin op muziek van Prokofiev zongen. Nu doet hij daar wat smalend over, maar hij geeft wel toe dat indien hij niet onder het communistische regime was opgegroeid, hij misschien ook niet tot die muziekstudies was gekomen. Toch volgde hij eerst nog een opleiding als landmeter, maar schakelde daarna toch definitief over op zang. Hij schreef zijn eindverhandeling voor het conservatorium over Leos Janacek en werd lid van de Praagse Madrigalisten, de pioniers van de authentieke uitvoeringspraktijk wat zang betreft. In 1970 huwde hij een Belgische en bleef hij hier plakken. Van zodra hij het Nederlands voldoende onder de knie had, schreef hij recensies voor Het Nieuwsblad en De Bond en zowaar ook een Tsjechische tekst op “Linda” van Will Tura, wat door Will ook op plaat werd gezet.

Op YouTube staat er ook een CD van Mirek Cerny. Gezien zijn opleiding als klassiek zanger en het feit dat hij niet terugschrok voor uitstapjes naar de popmuziek (cfr.Will Tura) zou het hier perfect over “mijn” Mirek kunnen gaan, maar ook dit aspect van zijn leven is mij totaal onbekend en alhoewel hij op de bijhorende foto (zie hieronder) iets meer lijkt op de Mirek zoals ik hem heb gekend, durf ik toch ook in dit geval niet met honderd procent zekerheid beweren dat hij het is…

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.