Vandaag is het zestig jaar geleden dat de militaire dienst van Elvis Presley erop zat (“cafeetje links, cafeetje rechts“) en dat zullen we geweten hebben…

“Ik herinner het mij als de dag van gisteren,” zucht Jan Mestdagh. “Het was een late namiddag en ik liep door de door de zon gestoofde straten van Torhout, een (toentertijds en nu nog altijd) slaperig marktstadje op een twintigtal werst ten zuiden van Brugge, toen ik het ongelooflijke hoorde:
“It’s now or never
Come hold me tight
Kiss, me my darlin’
Be mine tonight
Tomorrow will be too late
It’s now or never
My love won’t wait”

Jawel, “O sole mio”, gezongen door een slijmerige baritonstem die aan hot dogs en hamburgers deed denken en die (o eindeloze seconden van niet-begrijpende ontzetting) die van Elvis Presley bleek te zijn. De aarde beefde niet toen en bij mijn weten bleef ook het voorhang van de plaatselijke tempel geheel intact, maar de slagschaduwen werden langer en harder en met een onhoorbare maar oorverdovende dreun sloeg de poort van een tijdperk dicht. De jaren vijftig behoorden definitief tot het verleden en de rock‘n’roll mét hen – al zal hier het tegenovergestelde worden gepredikt. Maar werd het niet voorspeld dat valse profeten zouden opstaan om de koopkrachtigen onder ons te misleiden? Jaren later, nu, in the autumn of my years, kijk ik eens te meer naar het stapeltje drukwerk dat mij, doordrenkt van tranen en bezoedeld door biervlekken, vergezeld heeft doorheen de even troost- als uitzichtloze jaren na de noodlottige dag dat Elvis het koningschap over de hele rockscharen inruilde voor een plaats aan de rechterhand van de suikeren God van Las Vegas.”
RESPECTABEL
Kolonel Parker oordeelde inderdaad dat het nu wel bekeken was. Elvis stond gedurende vijf jaar aan de absolute top en het succes zou dus wel gaan tanen. Daarom verbood hij the king nog tournees te geven (tenzij in het café) omdat deze te sexy waren, alles moest er nu op gericht worden om Elvis te doen aanvaarden door iedereen, en niet enkel door wat losbandige kids. Elvis moest respectabel worden, zei Parker, zoals Andy Williams of Perry Como. Hij liet hem “O sole mio” opnemen (“It’s now or never”) en inderdaad, de mama’s en de papa’s hapten toe: het werd de tweede best verkochte plaat van 1960 en de derde beste aller tijden (na “White christmas” van Bing Crosby en “Rock around the clock” van Bill Haley).
Bovendien, mocht Elvis in de ogen van de critici dus zijn roots hebben verraden, dan was dit verwijt toch niet helemaal terecht. Zelfs op zijn “Napolitaanse” liederen stond een rockende b-kant (“Make me know it” b.v.) en “Feel so bad” (de keerzijde van het inderdaad zeemzoete “Wild in the country”) was de wildste rockplaat die Elvis ooit heeft gemaakt. Veel wilder dan “Hound dog”, “Jailhouse rock” of “Don’t be cruel” b.v. En van datzelfde niveau (als voornoemde drie megahits) waren zeker “His latest flame”, “Little sister” of “I gotta know”. Kortom, Elvis hield zich eigenlijk aan de aloude traditie om op single een rock en een slow aan elkaar te koppelen. Akkoord dat na zijn legerdienst vooral de slows als a-kant werden uitgebracht, maar was dit vroeger ook al niet gebeurd met “Love me tender” en “Heartbreak hotel”? En hebben we toen iemand horen klagen?
THE BRITISH INVASION
Elvis ging dus door op de sentimentele toer en met succes (“Surrender”, “Are you lonesome tonight”, “Wooden heart”) tot de Verenigde Staten voor de eerste keer sinds de blanke kolonisten de indianen hadden uitgeroeid door een invasie overweldigd werden.
Vier Engelse jongens hadden in Liverpool van zwarte zeelui, die op de lijn Liverpool-New York werkten, voldoende platen in hun handen gekregen om zich een idee te vormen van de muziek waarvan Elvis oorspronkelijk vertrokken was. Zij maakten hiervan een eigen bewerking en de beatmuziek was geboren (“Vóór Elvis heb ik nooit iets gevonden in de muziek wat me echt aanstond,” aldus John Lennon in Zondagsblad). Al waren John, Paul, George en Ringo zelf stapelgek van rock, voor diezelfde rockgoden was het erg moeilijk zich aan te passen aan de muziek van hun epigonen en zij verdronken in de maalstroom.

In 1963 werd “Devil in disguise” uitgebracht. Op de BBC zat de plaat in een aflevering van Juke Box Jury, waarin John Lennon één van de panelleden was. Hij vond de plaat “a miss” omdat Elvis nu als Bing Crosby klonk. Wanneer in de jaren zestig de nieuwe beatgeneratie dus het jongere volkje inpalmt, wordt het imago van Elvis inderdaad met stroop bijgewerkt: de middenklasse, de net-niet-meer-jongeren kunnen Elvis blijven koesteren, de molen van het kapitalistische geldgewin kan blijven draaien. Elvis werd in een aantal domme films gecast met bijbehorende mallotenmuziek. Maar die films deden het wel goed aan de kassa en hun bijbehorende soundtracks belandden in het begin van de jaren zestig steevast op de eerste plaats van de elpee-hitparade, met als absolute uitschieters “G.I.Blues” uit 1960 en “Blue Hawaii” uit 1961. In “Fun in Acapulco” uit 1963 treedt Elvis op als redder van Ursula Andress (die haar bikinistunt uit “Dr.No” op die manier nog eens kan overdoen) en zingt hij o.a. “Bossa Nova Baby” en “Rock-a-hula baby”. Elvis zelf had er echter zo’n hekel aan dat hij in augustus 1965 het vertikte om naar Vlaanderen te komen om hier enkele scènes te draaien voor “Double Trouble”. Jos Clauwers, de zanger van The Jokers, deed dan maar het vuile werk, samen met Paula Geerts, die tegenspeelster Annette Day verving. De scène met de Vlaamse telefooncel werd dan ook in Hollywood gedraaid, ook al merk je daarnaast op de foto het woord “prijslijst” op: de scriptgirls in Hollywood hielden werkelijk àlles in de gaten!

Een gedachte over “Zestig jaar geleden: Elvis Presley zwaait af

  1. Toch enkele correcties bij de overigens knap geschreven tekst:
    1) Rock-a-hula baby komt niet uit Fun in Acapulco maar wel uit Blue Hawai.
    2) I gotta know was geen hitje maar wel het ommekantje van Are you lonesome tonight en dat was wel de klapper.
    3) His Latest Flame en Little Sister was één 45t plaat met een dubbele A-kant, heel uitzonderlijk voor de geldwolven van RCA, is nadien nooit meer gebeurd.
    4) Feel So Bad heet eigenlijk: I feel so bad en was een cover van de Chuck Willis original.
    5) Betreft Double Trouble: Elvis had geen hekel aan Europa, maar het was zijn manager Dries Van Kuyk, die Holland ontvlucht was wegens niet zo koosjere praktijken en naar Amerika geïmmigreerd was zonder visum, die het Elvis verbood om naar ons continent af te reizen. De reden: hij week geen strobreed van zijn goudhaantje en vreesde dat als hij Amerika verliet, de administratie zou ontdekken bij terugkomst dat hij onrechtmatig het grondgebied betreden had. Dat was ook de reden waarom hij Elvis nooit bezocht in Duitsland tijdens diens dienstplicht.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.