Pas nu verneem ik dat op dezelfde dag als Raymond Bossaerts ook de Italiaanse operazangeres Mirella Freni (foto Wikipedia) is overleden. Dat gebeurde in Modena, de stad waar ze ook is geboren.

Ze werd als Mirella Fregni geboren in een arbeidersgezin en bleek al op jonge leeftijd grote muzikale talenten te bezitten. Op tienjarige leeftijd zong ze de aria “Un bel dì vedremo” (Madama Butterfly) in een radiowedstrijd. De tenor Beniamino Gigli waarschuwde haar echter dat ze haar stem zou kunnen beschadigen en adviseerde haar met zingen te stoppen tot ze ouder was. Ze volgde zijn advies op en hervatte het zingen toen ze 17 jaar was.

Dus debuteerde ze in 1955 in Modena als Micaëla in Carmen. Daarna kreeg ze vele rollen aangeboden, maar ze koos ervoor haar carrière opzij te zetten om met haar zangleraar te trouwen en een kind te krijgen.

In 1958 begon ze opnieuw met zingen en won ze een zangwedstrijd in het Turijnse Teatro Regio met de beroemde aria van Mimì uit La bohème. Vervolgens, tijdens het seizoen 19591960, zong ze bij De Nederlandse Opera. Haar internationale doorbraak kwam met haar vertolking van Adina (L’elisir d’amore) in Glyndebourne.

In 1961 debuteerde ze in het Royal Opera House (Londen) als Nannetta in Giuseppe Verdi‘s Falstaff. Haar debuut in het Teatro alla Scala volgde in 1963 in een productie van Franco Zeffirelli, gedirigeerd door Herbert von Karajan, met wie ze, als een van zijn favorieten, nog vaak zou samenwerken. In 1965 debuteerde ze als Mimì in de New Yorkse Metropolitan Opera, waar ze later ook Liù (Turandot), Marguerite (Faust) en Julia (Romeo en Julia) zou zingen.

In de jaren 1970 en 1980 begon Freni ook zwaardere Verdi-rollen te zingen, in het bijzonder Elisabetta in Don Carlos, Desdemona in Otello, Leonora in La forza del destino en de titelrol in Aida. Freni breidde tot in de jaren 1990 haar repertoire uit, onder andere met Italiaans verisme en diverse rollen in opera’s van Tsjaikovski.

In 1981 huwde ze Nicolai Ghiaurov, een van de grootste bassen van die tijd. Samen waren ze medeverantwoordelijk voor de oprichting van het Centro Universale del Bel Canto in Vignola, waar ze sinds 2002 masterclasses gaven. Ook na Ghiaurovs dood in 2004 is Freni met grote betrokkenheid doorgegaan de belcantotraditie aan de jongere generatie door te geven.

In 1990 publiceerde Freni haar memoires onder de titel Mio Caro Teatro (Mijn dierbare theater). In datzelfde jaar werd ze onderscheiden als “Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana” (Ridder van het grootkruis van verdienste van de Republiek Italië). In 1993 ontving ze het Franse Legioen van Eer. De universiteit van Pisa verleende haar in 2002 een eredoctoraat voor “haar grote bijdrage aan de Europese cultuur”. In 2005 vierde de Metropolitan Opera de veertigste verjaardag van haar debuut aldaar met een speciaal galaconcert, gedirigeerd door James Levine. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.