Als men Mimsy Farmer opzoekt op het internet, dan kom je al vlug op sites als “Rotten Tomatoes” terecht. Met andere woorden: haar acteertalent wordt – om het met een understatement te zeggen – niet altijd even goed op prijs gesteld. Toch heeft ze voor mij heel wat betekend en dat gewoon omdat ze op heel korte tijd (1969-1970) te zien was in twee films die een sterke indruk op mijn hebben nagelaten: “More” en “The road to Salina”. Als enig excuus kan ik enkel mijn jeugdige leeftijd inroepen, al moet ik er meteen aan toevoegen dat Lukas De Vos die samen met mij naar de laatstgenoemde film ging kijken ook gefascineerd was door haar hagelwitte tanden…

28 Mimsy Farmer in More

Mimsy is uiteraard niet haar echte naam (die luidde “Merle” en werd haar gegeven in Chicago, waar ze werd geboren), maar wat Mimsy dan wel mag betekenen, kan ik niet terugvinden. Met het gegeven dat het uit Lewis Carroll’s Jabberwocky komt, schiet je natuurlijk ook niet veel op, want wat betekent in godsnaam: “All mimsy were the borogoves” ? (*)
Over “More” (bovenstaande foto) schreef Hilde Van Gaelen in de Gazet van Antwerpen van 19 januari 1973: Barbet Schroeder behoort tot de in de huidige kinematografie niet zeldzame valse profeten, die het filmmedium aanwenden tot het verspreiden van verderfelijke theorieën of het munt slaan uit minder aanbevelenswaardige trends. Het zoeken naar het verloren paradijs is het thema dat, naar eigen verklaringen, Schroeder aan het hart ligt. In More bracht hij het naar voren in een nauwelijks verkapte aansporing tot druggebruik.”
Georges Lautner van zijn kant baseerde “The road to Salina” op een boek van Maurice Cury en de andere hoofdrollen werden vertolkt door Robert Walker en Rita Hayworth, die op dat moment reeds aan de ziekte van Alzheimer leed en geen lijn kon onthouden. Ze had ook last van hallucinaties, een merkwaardig gegeven als men het thema van deze film bekijkt. Wie naar deze film gaat met de bedoeling een magisch-realistisch werkstuk te zien, komt niet bedrogen uit. We hopen alleen maar dat hij of zij dan de originele Amerikaanse en niet de gepostsynchroniseerde Franse versie (“La route de Salina”) te zien krijgt.
Spoiler alert!
Let op, wie de film nog niet heeft gezien, wacht best nog even met verder te lezen.

Het is een stevig verhaal dat echter maar matig verfilmd is met, zoals gebruikelijk bij Lautner, een flinke portie commercieel naakt. Aangezien het deze keer echter Mimsy Farmer betreft, wil ik het door de vingers zien (anders betreft het meestal Mireille Darc en daar heb ik, eerlijk gezegd, ook al geen bezwaar tegen, het moet zijn dat de smaak van Lautner overeenkomt met die van mij). Toch is het meest sensuele aan witharige Mimsy haar mond (aldus “kenner” Lukas De Vos, met wie ik deze film voor de eerste keer zag in wijlen Select te Gent).
De muziek van Clinic, Bernard Gérard en Christophe is één en al plagiaat van Jethro Tull en andere Pink Floyds (samen met Mimsy een duidelijke hint naar “More” van Barbet Schroeder), maar toch niet slecht.
De film is eigenlijk één lange flashback. Hij begint (en zal zich bijna uitsluitend afspelen) in een cafetaria langs een eenzame baan (naar Salina) door de Californische woestijn. Een jonge zwerver, Jonas Amstrong, wees, op zoek naar werk, gaat er zich verfrissen. Mara, de eigenares, meent in hem haar weggelopen zoon Rocky te herkennen. De eenzaamheid en de hitte spelen haar parten. Warren, “un vieux bonhomme”, en Billie, de dochter van Mara, herkennen hem echter ook als Rocky !?!
Behoefte aan shelter – en voedsel – zetten Jonas ertoe aan het spel verder te spelen. Hij gaat op zoek naar “zijn” verleden en ontdekt dat Rocky een verhouding had met Linda, de dochter van Warren, die hij echter “in de steek heeft gelaten” (hij wilde er met haar vandoor gaan, maar kwam nooit opdagen). Linda heeft nu een restaurant in Salina. Jonas gaat erheen en… zij herkent hem niet. Er is dus helemaal geen gelijkenis tussen hem en Rocky (ook een paar oude foto’s bewijzen dat). Waarom dan die komedie?
Billie is ondertussen reeds met Jonas/Rocky naar bed geweest. Deze wil weten met wie ze denkt dat ze nu eigenlijk geslapen heeft. Ze geeft toe dat ze weet dat hij niet Rocky is en even later blijkt dat ook Warren de waarheid weet, maar deze wil Jonas “gebruiken” om Mara te veroveren.
Dan passeert toevallig Jonas’ beste vriend Charley, op doortocht met een paar pseudo-hippies. Hij vraagt hem mee te gaan en op te houden met komedie te spelen. Jonas weigert, maar als Charley vertrokken is, komt hij op zijn beslissing terug. Hij vraagt of Billie meegaat, want u had al geraden dat hij ondertussen op haar verliefd is geworden natuurlijk.
Tot zijn grote voldoening stemt ze in, maar dan verknalt hij alles door nog wat vragen te stellen over Rocky. Nu heeft het er even de schijn van dat de film gaat ontaarden in een doodgewone detective-story, maar het magisch-realisme komt gauw weer bovendrijven (**). Billie moet na een aantal contradicties toegeven dat ze Rocky ongewild heeft gedood na een jaloerse scène over Linda (ze had met haar broer immers een incestueuze verhouding). Jonas gaat haar echter niet aangeven, omdat hij zonder haar niet meer kan leven. ’s Anderendaags en nog een paar dagen nadien doet Billie echter zeer onverschillig tegen hem. Ten einde raad wil hij uitleg.
Billie: “Ik kan je niet meer luchten. Nu ben je Rocky niet meer. Je hebt hem vermoord! Je bent maar een pietluttig ventje.” In zijn woede doodt ook hij haar ongewild. Hij wil zich gaan aangeven bij de politie maar Mara heeft het gezien en houdt hem tegen. Mara: “We zullen zeggen dat ze weg is gegaan. Haar lijk kunnen we verbergen in de petroleumtank.” (Daar ligt ook Rocky’s stoffelijk overschot overigens; weet zij het?) Hij weigert haar te gehoorzamen. Ze roept hem nog na: “Rocky ! Jonas !!!” (Is zij soms verliefd op hem? Neen, hij blijft voor haar een zoon, zelfs al heet hij Jonas, want even later roept ze weer: “Rocky!!!”)
Haar koele houding na de dood van haar dochter wordt in de film psychologisch verantwoord: zij heeft getracht de incestueuze verhouding te doen stranden en daarom was Billie razend op haar; omgekeerd heeft zij Billie steeds de schuld van het “vertrek” van Rocky gegeven…
Mimsy Farmer was oorspronkelijk getrouwd met de Italiaanse scenarist Vincenzo Cerami (voor zover ik weet geen familie van Pino), met wie ze een dochter heeft, de actrice Aisha Cerami. Op dit ogenblik woont ze in Frankrijk met haar tweede echtgenoot, de beeldhouwer Francis Poirier. En dat is niet helemaal toevallig, want ook Mimsy is tegenwoordig nog wel actief in de filmwereld, maar dan eerder achter de schermen (de zogenaamde art direction). Zo was ze o.m. verantwoordelijk voor de “look” van films als Oceans, Troy, Charlie and the Chocolate Factory, Marie Antoinette, Five Children and It en The Golden Compass.

Ronny De Schepper

(*) Ook Gregory Ball had geen idee, “maar nu wel,” schrijft hij, “na het op te zoeken in de Oxford Dictionary: ‘mimsy’ = unhappy, maar alleen in een Lewis Carroll-context.” En wat “borogoves” betreft, “a thin shabby-looking bird with its feathers sticking out all round, something like a live mop,” aldus de Wiktionary.
(**) Lukas De Vos zal zijn aversie van het MR toch niet aan deze film overgehouden hebben, zeker? :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.