Het is vandaag al vijf jaar geleden dat de Joods-Amerikaanse acteur, filmregisseur, dichter, fotograaf en “zanger” Leonard Nimoy is overleden. Hij was uiteraard vooral bekend door zijn rol als (Mr.) Spock in de televisie- en filmserie Star Trek (foto).

Nimoy studeerde toneel aan de universiteit van Boston, fotografie aan de Universiteit van Californië en pedagogie aan Antioch College. Toch koos hij voor het theater. Een van zijn eerste rollen was die van Tevye, de melkman, in de Jiddische musical “Fiddler on the Roof”.
Zijn beroemdste rol is echter die van de half-mens, half-Vulcan Dr.Spock in de eerste serie van “Star Trek” tussen 1966 en 1969. Hij kreeg niet minder dan drie Emmyonderscheidingen voor deze rol. Daarna leende hij nog zijn stem voor Spock in “Star Trek: The Animated Series”, speelde mee in twee afleveringen van “Star Trek: The Next Generation” en in zes Star Trek-films met de bezetting van de originele serie.
Nadat de originele Star Trek-serie was gestopt, speelde Nimoy een spion met de naam Paris in een andere populaire televisieserie “Mission: Impossible” tussen 1969 en 1971. Aan het eind van de jaren zeventig was hij de presentator van een televisieserie met de naam “In search of…”, waarin paranormale gebeurtenissen werden onderzocht.
Nadat hij een aantal afleveringen van de televisieserie “Star Trek” had geregisseerd, stapte hij over op de film en regisseerde hij de derde van de Star Trek-films (“Star Trek III: The Search for Spock”). Hierna regisseerde hij ook nog “Star Trek IV: The Voyage Home” (1986), maar daarna stapte hij dan toch uit het Star Trekuniversum met de hitkomedie “Three men and a baby” in 1987.

98 timothy hutton en kelly mcgillis


Deze film was uiteraard een remake van “Trois hommes et un couffin” van Colline Serreau uit 1986. Hoezeer Nimoy ook zijn best deed, de bijval van het originele werkstuk kon hij niet evenaren. Daarvoor ontbrak het de film aan pit, aan eenvoud, aan trefkracht. Nergens was er in zijn versie affiniteit met de avonturen van drie levensgenieters die plots met een baby opgezadeld worden.
Het uitgangspunt is immers natuurlijk hetzelfde als in het Franse voorbeeld. Enkel ziet men niet goed in waarom drie yuppies nu precies in eenzelfde luxe-flat moeten huizen in Manhattan. Zij beschikken over genoeg middelen om er elk voor zich een liefdesnestje op na te houden. Maar ja, dan zouden zij niet tezamen over het kindje kunnen waken dat hen portvrij aan huis bezorgd wordt als erfenis van een al lang vergeten slippertje van een onder hen.
Het kopen van baby-luiers en -voeding wordt hun eerste taak die zij onhandig uitvoeren. Het aanpassen en toedienen ervan is de tweede opgave die nog moeilijker opgeknapt wordt. Dit alles « pakt » de kijker evenwel niet. Het irriteert hem eerder. Als zij tenslotte in een drugzaak betrokken geraken, krijgt de prent plots de allure van een halfwassen avonturenfilm. Wij kunnen er wel in de vrije lucht mee terecht — de kameratmosfeer werd waarschijnlijk te beklemmend voor de realisator — maar de film wordt er niet beter op. En op het volgens het aloude Hollywood-recept “verplichte” happy end dat de film meekrijgt (de moeder van de baby keert terug en gaat met de drie mannen samen wonen – maar slechts met één ervan deelt ze het bed natuurlijk, wat dacht je wel!) zaten we ook al niet te wachten! (Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.8 van 1988)
Tijdens zijn Star Trek-jaren bracht Nimoy ook enkele muziekalbums uit met daarop aan Star Trek-gerelateerde liedjes, zoals “The ballad of Bilbo Baggins” in 1968, en coverversies van populaire muziek. In 1977 schreef hij een autobiografie met de titel “I am not Spock”. De titel van dit boek was controversieel, omdat veel fans foutief aannamen dat Nimoy zich van het personage Spock wilde distantiëren. Nimoy zei later dat het zijn bedoeling was geweest het publiek nogmaals te laten weten dat Spock en Nimoy niet dezelfde persoon waren. Zijn tweede autobiografie verscheen in 1995 als Wiedergutmachung echter wél onder de titel “I am Spock”. Nimoy heeft ook veel toegevoegd aan Spocks karakter, zoals de Vulcaanse nekgrip (Vulcan Neck Pinch), een greep die tegenstanders bewusteloos maakte. Hij bedacht ook het Vulcaanse saluut bestaande uit een geheven hand, palm naar voren met de vingers gescheiden tussen de middel- en de ringvinger. Hij bedacht ook de bijgaande groet “Live long, and prosper”. Zelf stierf hij op 83-jarige leeftijd aan een ziekte die het gevolg was van jaren kettingroken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.