Het zal morgen ook al dertig jaar geleden zijn dat de Nederlandse wielrenner Johannes Draaijer is gestorven.

Ik begin eerst met wat Wikipedia over Johannes schrijft: “Na een sterke amateurloopbaan werd Draaijer relatief laat professional. Na zijn etappezege in de Ronde van Murcia mocht hij in 1989 met PDM mee als knecht naar de Ronde van Frankrijk, waarin hij als 130e aan de eindstreep kwam.
Draaijer overleed in 1990 op 26-jarige leeftijd aan een hartstilstand. Na de autopsie werd de officiële doodsverklaring overigens op wiegendood gesteld. Geruchten dat doping een rol heeft gespeeld bij de dood van Draaijer werden gevoed door het feit dat kort daarvoor ook de wielrenners Bert Oosterbosch (32) en Connie Meijer (25) aan een hartstilstand waren overleden. De dood van deze renners, en ook die van Draaijer, werd later – overigens zonder overtuigend bewijs – toegeschreven aan experimenten met epo, een middel dat in die tijd net door de sportwereld was ontdekt.”

Wat die sterke prestaties als amateur betreft: Wikipedia refereert hier aan zijn twee ritzeges in de Vredeskoers van 1987 en het feit dat hij dat jaar ook Nederlands kampioen op de weg werd. Wat mij vooral interesseerde was het feit dat Draaijer dat jaar ook deel uitmaakte van de Nederlandse ploeg die de 100km ploegentijdrit betwistte. Of zoals ik het formuleerde n.a.v. de dood van de reeds genoemde Bert Oosterbosch: “Tegen Eddy Planckaert merkte ik op dat Oosterbosch de zoveelste renner was die nog aan de 100km ploegentijdrit voor liefhebbers had deelgenomen, die aan een hartstilstand overleed. “Daar heb ik nog niet over nagedacht. Maar gezond kan 100km tijdrijden per ploeg zeker niet zijn,” antwoordde Eddy.
Na de dood van Leo Duyndam (42), die net als Oosterbosch en Johannes Draaijer (26) nog bij de Nederlandse kern voor dit onderdeel had behoord, hebben ook confraters dit merkwaardige “toeval” ontdekt. Bij de dood van Bart Zoet in mei ’92 stond men er alweer niet langer bij stil, misschien omdat Zoet “reeds” 49 was, maar voor een “normaal” mens is dit toch erg jong!”

Toch zou het wel eens kunnen dat noch Wikipedia noch ikzelf het bij het rechte eind hadden. Dirk Nachtergaele, in die tijd de verzorger van de Panasonic-ploeg, had over de dood van Draaijer immers een andere, interessante hypothese. Tien dagen voor zijn overlijden had Draaijer in Sicilië immers een hoofdwonde opgelopen bij een valpartij. Nu kent Nachtergaele heel goed het “geval” Harry Rozendaal (die toen bij Panasonic reed). Deze Nederlandse neoprof ging zwaar tegen de grond in de Ronde van Zwitserland en werd met meerdere breuken opgenomen in de kliniek van Chur. De avond voor hij er ontslagen werd, zakte hij in de badkamer in mekaar. “Gebeurt dit niet in de kliniek, dan is hij dood,” zegt Nachtergaele. “Wellicht bereikte als gevolg van de val immers een bloedklonter het hart.” En dit zou dus ook het geval kunnen geweest zijn met Draaijer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.