Het is vandaag 25 jaar geleden dat ik naar de persvisie van “Prêt-à-porter” van Robert Altman ben geweest.

Ik vond de film een grote tegenvaller als satire op de mode. Anouk Aimée viel nog mee, maar Richard E.Grant (die toch wel erg op Hugh gelijkt: een neefje?) cabottineerde vreselijk als homo. Zijn minnaar Forest Whitaker deed het alvast een stuk beter. Voor de rest zijn er in “Prêt-à-porter” nog een 40-tal andere acteurs te zien, waarmee wel het systeem van “Short cuts” wordt nagebootst, maar zeker niet de kwaliteit.
“Het is een film over naaktheid,” zegt Altman en dat is alleszins in de laatste scène duidelijk te zien (in het YouTube-filmpje zien we trouwens ook dat al die topmodellen eigenlijk mismaakt zijn: de benen steken door hun vel, de houding van hun schouders is totaal onnatuurlijk, kortom zij zijn duidelijk gekozen als “kapstok”). Altman verduidelijkt nog dat zijn film wil tonen “waarom we onze naaktheid verbergen en hoe”. Mode, kortom.

Sophia Loren doet hierin haar striptease uit “Gisteren, vandaag en morgen” nog eens over, maar – teken des tijds – Marcello Mastroianni valt deze keer in slaap. La Loren was nochtans nog altijd het zien waard (foto).
De running gag met het in de stront trappen is “overdone”. De boodschap is zo al duidelijk genoeg.
Het probleem is alleen dat het modewereldje op zich al zo belachelijk is dat het moeilijk is om de parodie van de realiteit te onderscheiden. Bij de collecties b.v. De meeste zijn écht, maar de parodieën erop kunnen amper buitenissiger zijn.
Altman lag overigens erg overhoop met de journaliste Barbara Shulgasser die hij als scenariste inhuurde, maar traditiegetrouw heeft hij het draaiboek maar als een losse aanwijzing gebruikt. En dan vliegen de verwijten natuurlijk over en weer: Altman zei dat het scenario noppes was, terwijl Shulgasser beweert dat indien hij zich eraan had gehouden de film een stuk beter zou zijn geweest. Bij de Amerikaanse release van de film schreef Shulgasser een vernietigend artikel (o.a. over het hanengedrag van vedetten als Lauren Bacall en Danny Aiello) dat er volgens Altman toe bijgedragen heeft dat de film slecht werd ontvangen. Ook in Duitsland was er herrie: daar mocht de film niet worden uitgebracht omdat de rechtbank de klacht van Karl Lagerfeld aanvaardde over een scène in de film, waarin hij een dief wordt genoemd. Uiteindelijk capituleerden de makers: de bewuste scène werd echter niet weggeknipt, er kwam gewoon een “biep” over het woord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.