Het is vandaag ook alweer tien jaar geleden dat Doug Fieger (foto YouTube), zanger, gitarist, componist en zeg maar leider van de Amerikaanse groep The Knack is gestorven aan longkanker, nadat hij eerst een operatie voor het wegnemen van twee hersentumors had overleefd. Hun tweede elpee, “…But the little girls understand”, uit december 1979 heb ik destijds voor De Rode Vaan gerecenseerd onder de titel “Powerpop”. Op dat moment had “My Sharona”, een track uit hun eerste elpee “Get the Knack”, reeds de eerste plaats bereikt op de hitparade van Billboard, maar ik kan me niet herinneren dat ik mij daar indertijd van bewust was…


Een golf is tegelijk verschrikkelijk voorbijgaand en eeuwig. Voorbijgaand in de zin dat er eens op het strand niks van overblijft, ten hoogste wat schuim als het een erg krachtige golf is geweest. Eeuwig als deel van de eeuwig golvende beweging van de zee.
Het « schuim » van de New Wave (« nieuwe golf ») kennen we. Ze heten Blondie, Boomtown Rats, Elvis Costello of Talking Heads. Het zijn gevestigde namen geworden, het opstandige, het marginale van hun debuut zijn ze, haast volledig kwijt. Met hen is ook de New Wave zijn trefkracht kwijt. Haast ongemerkt is ze dan ook overgegaan in een nieuwe golf, de powerpop.
De laatste elpee van The Kids (« Living in the twentieth century ») is daar een treffend voorbeeld van. Er zijn zowel argumenten (tracks dus eigenlijk) aan te halen om ze nog bij de twee voorgaande, duidelijk punk-gerichte elpees to situeren (zoals wij hebben gedaan) als om ze als volwaardige powerpop te bestempelen (wat vooral in Knack tot uiting kwam).
Internationaal gezien duikt net hetzelfde fenomeen op. Groepen als The Police, The Pretenders en The Knack werden eerst, zij het schoorvoetend, nog in het zog van de New Wave-groepen ondergebracht, later kregen ze het aparte etiket « powerpop » opgeplakt.
Het is alleszins een feit dat de purgerende functie van de punkbeweging (komaf maken met de opgeblazen toestanden die in pop stilaan waren ontstaan) noodzakelijk was om deze nieuwe groepen een kans te geven. Terug naar de eenvoud (spreekt men immers soms ook niet van « simple wave » ?) was de leuze. Vooral de eenvoud van de vroege jaren zestig dan. De jonge Beatles gelden bij uitstek als inspiratiebron. Ook dit was reeds bij sommige New Wave-groepen weer te vinden, evenals de eenvoudige complexiteit van Phil Spector (drie piano’s ten tonele voeren kan ingewikkeld lijken, maar is het helemaal niet als de pianisten driemaal hetzelfde spelen).
Aan al deze kwaliteiten beantwoordt de nieuwe elpee van The Knack, die bovendien de grote verdienste heeft in crescendo te zijn opgebouwd. Zijn de eerste nummers weinig opmerkelijk dan krijgen we op het einde van kant één reeds zeer aangename klanken om tenslotte halfweg kant twee gewoonweg een bloemlezing te horen van wat pop heeft grootgemaakt : achtereenvolgens een nummer op de manier zoals The Beatles de onlangs overleden rocker Larry Williams naäapten, een arrangement echter dan Spector het zelf had gekund en als afronden een trage « plakker » zoals er de laatste tien jaar geen meer is gemaakt. Klasse !

Referentie
The Knack, But the little girls understand, Capitol 1 AO 62-86080.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.