Het is vandaag al twintig jaar geleden dat de Engelse vioolbouwer David Rubio op 66-jarige leeftijd is overleden in Cambridge (foto Jim Woodhouse via Wikipedia).

David Rubio was born David Joseph Spinks in London and acquired his new surname in his twenties while professionally playing flamenco guitar, which he had learned studying in Seville with, among others, the guitarist Pepe Martínez. In the early 1960s he traveled from Spain to New York as accompanist for the Rafael de Cordoba flamenco dance company. While in New York, Rubio abandoned playing in favour of the construction of guitars and established his first workshop on Carmine Street in New York’s Greenwich Village. Eventually he returned to England and set up a workshop near Oxford, later relocating it to Cambridge. Over time he expanded his repertoire to include various other string instruments (but also harpsichords!).

Rubio investigated many aspects of the technology of instrument-making, in his attempt to re-create the classical sound and appearance of the old Cremonese instruments. Some of this work was published in Nature, following a collaboration with Professor Ralph Raphael and other Cambridge University scientists: they identified components used in the surface treatment of the wood of instruments made by Stradivarius and showed that a version of these substances could be used to improve the tone of modern instruments.

During his 40-year career Rubio created over a thousand instruments, which are coveted by players and collectors throughout the world. He also shared his expertise and knowledge with younger guitar makers. His instruments were prized during his lifetime by many fine musicians, including the English lutenist and guitarist Julian Bream.

Marc Sonnaert is de “administratieve” leider van het Rubio Kwartet (de geestelijke leider is stichter Dirk Van de Velde), die onrechtstreeks ook de naam gaf aan het kwartet. In het atelier van de “Spaans-joodse” (dat heeft hij zich dus laten wijsmaken want dat blijkt niet zo te zijn) vioolbouwer David Rubio in Cambridge kwam hij zo onder de indruk van een kopie die deze had gemaakt van een viool van Nigel Kennedy, dat hij meteen een viool bestelde. Later volgden ook de drie andere leden van het kwartet dat op die manier het Rubio Kwartet werd. Later schakelde Sonnaert overigens over op de altviool, aangezien zijn lijf “te groot” was voor een gewone viool. Dit verhaal komt van Sus Verleyen in Knack 4/6/97, dat als reactie is geschreven tegen het feit dat de Raad heeft geweigerd dit kwartet te ondersteunen. Daarvóór hadden ze enkel eens 40.000 fr. gehad op aandringen van Walter Boeykens, wiens dochter met hen het klarinetkwintet van Mozart heeft opgenomen. Ik zeg dit vooral omdat dit verhaal ergens niet klopt: wie speelde dan immers (de rest van de tekst ontbreekt, juist op het moment dat het spannend begint te worden!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.