Het laatste wat ik heb gelezen over Willem Vermandere was dat hij niet kon lachen met de parodie die van hem werd gebracht in “Tegen de sterren op”. Dat valt me een beetje tegen van Willem, vooral omdat hij de enige was van alle geparodieerden die zich daaraan stoorde. Met name zijn argumentatie klonk een beetje zuur: omdat hij zelf nooit aan bod kwam op VTM. Allé, Willem, dat kunt ge nu toch niet menen? Ziet gij u al tussen de reclameblokken van VTM door optreden? Enfin, ik hoop dat ge in goede gezondheid uw tachtigste verjaardag moogt vieren. Zelf heb ik Willem nooit “in levende lijve” geïnterviewd, maar wel eens, nu al bijna veertig jaar geleden, telefonisch voor de rubriek “Aan het lijntje” in “De Rode Vaan”…

Vorige week maakten we onze lezers reeds bekend welke Vlaamse artiesten voor animatie zullen zorgen tijdens de anti-raketten-betoging. Er zit een bepaalde lijn in de keuze van de organisatoren. Tweemaal twee, in primitieve wiskunde uitgedrukt. Inderdaad, enerzijds zijn er pure « entertainers » : TC-Matic voor de jongeren, Ann Christy voor de iets ouderen. En anderzijds zijn er twee artiesten die wellicht omwille van hun engagement gekozen zijn. Johan Verminnen is reeds lang bekend als « de zanger van het ABVV » en net zoals het bij hem een boutade is, zou je dus hetzelfde kunnen zeggen, wat de katholieke zuil betreft, van Willem Vermandere. Maar die Vermandere heeft zowaar onlangs een typisch « socialistische » prijs gekregen (de Achiel Van Ackerprijs). In afwachting dat Verminnen de André Demedts-prijs in de wacht sleept, haalden we bijgevolg Vermandere aan het lijntje.
— Is het omwille van je mooie nummer over de Eerste Wereldoorlog dat de organisatoren jou er hebben uitgepikt ?
W.V. :
Ik weet het niet. Ze vragen een zanger omwille van zijn imago waarschijnlijk, hé. Ik vermoed dat ze zeggen : hij is bezig met een paar dingen die daarop inhaken. Want naast dat lied heb ik ook recentere nummers over de schepping, waar dat heen moet, over de zin van alles enz. Ik zal die nummers trouwens zeker zingen, net zoals dat lied over die duizend soldaten en over dat Duitse soldatenkerkhof in mijn geboortedorp, waar wij als kinderen gingen spelen. Ik denk dat mij ongeveer een half uur zal worden toegemeten en ik ga daar zeker van gebruik maken om mijn mening over een aantal dingen te zeggen. Ik zing vooral voor christelijke organisaties. Het is nu eenmaal zo dat die veel meer organiseren. En als ge daarover begint dan is er meestal niet veel commentaar. ’t Is vreemd. Ik krijg hoe langer hoe meer zin om daar echt op door te praten en daarover te zingen. Het is misschien wel hét probleem van onze eeuw.
— Nu ik je zo hoor praten wordt het al een beetje minder verwonderlijk dat je de Van Acker-prijs hebt gekregen…
W. V. (lacht) :
‘k Weet wel, ‘k weet wel. Ik heb het imago van nen brave jongen te zijn met een religieus verleden. Zelfs een paar jaar nog in ’t klooster geweest. Maar mijn repertorium is niet gekend ! Men pint me vast op « ju, m’n peird » en die patatten, men ziet het allemaal nogal landelijk. Maar in Vlaanderen luistert men niet ! Ik zing veel meer dan dat, maar de radiomensen pikken daar een paar liedjes uit en voilà, daarmee zijt ge geklasseerd. Vandaar dat ik wel vereerd ben door die motivering van Mark Galle, ja. De bekommernis om het milieu, om de kwaliteit van het leven. Ik druk het misschien wel allemaal in landelijke termen uit, maar ik durf beweren dat ze ondanks dat een universele betekenis hebben. Als dat niet zo zou zijn, zou ik trouwens ophouden met zingen. Daarbij, het beste publiek zit voor mij niet in West-Vlaanderen. Ik heb ook in Nederland of in Antwerpen een zeer aandachtig gehoor. Er hebben al veel indringender kritieken gestaan in Nederlandse dagbladen dan in Vlaamse. Dat lied over de oorlog is trouwens ook gebruikt op de IJzerbedevaart. Ge krijgt dan tegen uw voeten, langs de ene kant omdat ge dat zingt en in ’t Pallieterke omdat ge niet hebt willen zingen. Ik heb dat immers geweigerd. Ik heb gezegd : draai mijn plaat, maar ik kan daar niets komen doen op de IJzerbedevaart.
— ’t Gaat daar anders wel wat worden in Brussel, hé Willem ? Vorige keer waren ze met 200.000, nu zullen ze wellicht nog met meer zijn. Allé, Woodstock kortom ! Voor zo’n publiek optreden, dat moet nogal een ervaring zijn voor een zanger ?
W. V. :
Ik weet niet wat dat gaat worden. Laten wij hopen en bidden dat de techniek in orde is, zodat iedereen het verstaat. Het is nog altijd beter in openlucht dan in ’t Sportpaleis. Ik ga op mijn manier proberen iets over de vrede te zeggen, wat dat voor mij betekent, en ik kan het niet beter zeggen dan in een lied. Ik zit hier wel te lullen, maar alle dingen waar ik een beetje over nadenk, ten gepasten tijde schrijf ik daar een lied over. Dat is kunst tout court natuurlijk, het samenballen van het leven. Ik hoop dat het overkomt. Lukt het niet, ja… Ge moet François Glorieux niet verwijten dat hij geen dwarsfluit speelt, hé ! Ge moet ne mens nemen voor wat-ie is. We zijn muzikaal wel fel geëvolueerd de laatste jaren, maar toch blijf ik het doen op mijn eigen West-Vlaamse manier, een beetje landerig, dromerig, een beetje traag soms.
‘k Hoor het al: van die jamsession met TC-Matic komt ook nu weer niks in huis, allé.

Referentie
Jan Draad, Willem Vermandere aan het lijntje, De Rode Vaan nr.43 van 1983

3 gedachtes over “Willem Vermandere wordt tachtig…

  1. Ik vind de Willem Vermandere-parodie van “Tegen de sterren op” tenenkrullend slecht. Een beschamend dieptepunt in een voor de rest voortreffelijk programma.

    Like

    1. Ik denk dat het probleem bij Tine Embrechts zit (en dan bedoel ik wel degelijk HIER en niet ALTIJD, want haar imitatie van haar vriendin Saartje Vandendriessche b.v. is hilarisch). Zij imiteert hier namelijk niet, maar ze zet een typetje neer en dat is minder geslaagd. Maar verder vind ik dit onderdeel zelfs béter dan sommige andere imitaties. Ik heb er vroeger namelijk al over geklaagd dat de imitaties vaak wel perfect zijn, maar dat er zo goed als niets mee wordt gedaan. Dat m.a.w. de scenaristen steken laten vallen. En dat is in de Vermandere-sketch toch zeker niet het geval. Neem nu die parodie op Tomorrowland door van “Home” van Dotan een typisch Vermandere-nummer te maken. O.K., het was inderdaad niet helemaal geslaagd (met name dus de Embrechts-passages), maar ik vond dit toch knap uitgedokterd.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.