De Amerikaanse misdaadschrijfster en bestsellerauteur Mary Higgins Clark (foto YouTube) is vrijdag op 92-jarige leeftijd overleden in het Amerikaanse plaatsje Naples.

Mary Theresa Eleanor Higgins werd geboren in de Bronx als het tweede kind en enige dochter van de Ierse immigrant Luke Higgins en Nora, die eveneens van Ierse afkomst was. Mary scheelt maar 19 maanden met haar oudste broer, Joseph, en drie jaar met haar jongere broer Johnny. Als jong meisje was Mary al erg geïnteresseerd in schrijven. Ze schreef haar eerste gedicht op zesjarige leeftijd en bedacht altijd korte toneelstukjes voor haar vrienden om na te spelen. Toen ze zeven was begon ze met het bijhouden van een dagboek. Haar eerste verslag begon met “Er is niet veel gebeurd vandaag”.

Het gezin leefde redelijk goed van de verdiensten uit hun Ierse pub, ze bezaten een huis in de Bronx én een zomerhuis op Long Island Sound. Hoewel ‘de grote depressie’ in Amerika begon toen Mary nog een baby was, werd haar familie er niet door getroffen en boden ze iedereen die op hun deur klopte, op zoek naar werk, een maaltijd aan. Maar toen Mary ongeveer 10 jaar oud was begon ook de depressie merkbaar te worden in de financiële middelen van het gezin, doordat veel van hun klanten niet meer in staat waren hun rekeningen te betalen. Mary’s vader was gedwongen om meerdere personeelsleden te ontslaan en zelf meer uren te gaan werken waardoor hij maar enkele uren per dag thuis was. Het gezin zakte dieper weg in de problemen toen haar vader overleed.

Nora Higgins, weduwe en moeder van drie jonge kinderen, kwam er al snel achter dat maar weinig werkgevers bereid waren een 52-jarige vrouw, die in geen veertien jaar een baan had gehad, in dienst te nemen. Om toch de rekeningen te kunnen betalen werd de slaapkamer van Mary opgeofferd om te verhuren.

Om haar moeder te kunnen helpen de rekeningen te betalen nam Mary een baantje bij het Shelton Hotel als telefoniste, waar ze vaak meeluisterde naar de gesprekken van de gasten. Ondanks Mary’s financiële bijdrage aan het gezin en het geld dat haar moeder verdiende met babysitten moesten de Clarks kleiner gaan wonen. Toen Joseph afstudeerde in 1944 meldde hij zich meteen aan bij de marine, om zijn land te dienen maar ook om zijn moeder financieel te kunnen steunen. Zes maanden na zijn aanmelden liep hij meningitis op en overleed. Het gezin rouwde diep om zijn dood, maar als zijn erfgenaam ontving Nora Higgins zijn pensioenuitkering voor de rest van haar leven en had niet langer Mary’s hulp nodig om alle rekeningen te kunnen betalen.

Nadat haar man in 1964 overleed werkte Mary als radio-scriptschrijfster, totdat haar agent haar overhaalde om eens een roman te gaan schrijven. Haar debuutroman Mount Vernon Love Story (1968), een geromantiseerd verhaal over het leven van George Washington, verkocht niet goed, en ze besloot over te gaan op het misdaad/spanning-thema. Haar misdaadromans werden populair en bij haar dood waren er alleen al in Amerika meer dan honderd miljoen exemplaren van haar boeken verkocht. (Wikipedia)

Zelf verklaart ze dat haar romans eigenlijk gebaseerd zijn op “Klein Duimpje”: “Ik laat hier en daar kruimeltjes vallen die de lezer moet oprapen.” Toch is zij een kind van haar tijd (de jaren negentig) want haar bekendste roman handelt over clonen. Hij vertrekt weliswaar voldoende van de realiteit om tot het detectivegenre te worden gerekend en niet tot de SF, maar toch… Typisch Amerikaans is anderzijds dat het gevaar “van buiten” komt: een braaf, knus, gezellig, burgerlijk gezinnetje wordt bedreigd door de Kwade Wereld (cfr. films als “Cape Fear” of “Desperate Hours”). Het bevestigende rollenpatroon uit zich ook in het vrouwelijke hoofdpersonage dat altijd een slachtoffer is i.p.v. iemand die de oplossing brengt bijvoorbeeld (passief i.p.v. actief). In het boek over de clonen, dat in het Frans “Un jour, tu verras” heet, is dit niet helemaal het geval, aangezien weliswaar de cloon van het hoofdpersonage vermoord wordt, maar zijzelf slaagt als journaliste er toch in de zaak op te lossen. (Zie ook hier)

Ze wilde dat haar lezers zich konden identificeren met de veelal vrouwelijke hoofdpersonage uit het boek. „Dit zou ik kunnen zijn. Dit zou mijn dochter kunnen zijn. Dit zou ons kunnen overkomen”, zei ze in een interview met The New York Times in 1997. Een aantal boeken, zoals A Stranger is watching en Lucky day werden verfilmd. Ook schreef ze aan vijf boeken met haar dochter Carol Higgins Clark.

Higgins Clark wilde haar publiek aan het lezen houden, zei ze in 2013 in een interview met persbureau AP. „Je moet de bladzijde willen omslaan”, zei ze. „Het grootste compliment dat ik kan krijgen is als mensen zeggen: ‘Ik las je boek tot 04.00 uur in de ochtend en nu ben ik moe’. Dan zeg ik: ‘Dan krijg je waar voor je geld.’” (Belia Heilbron in NRC van 1/1/2020)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.