Het is vandaag al 45 jaar geleden dat de Amerikaanse pionier van de lichte muziek, Louis Jordan, is overleden.

Jordan komt oorspronkelijk uit de jazzmuziek, waarbij hij bij voorkeur de altsaxofoon bespeelde. Als orkestleider, componist en zanger ontwikkelde hij echter een heel eigen stijl, waarmee hij lange tijd (laten we zeggen van 1935 tot 1955) de populairste zwarte muzikant was bij het blanke publiek (*). Twee elementen waren daarbij van belang: humor en ritme. De humor werd door sommigen als “Uncle Tomming” bestempeld (**), maar over het ritme waren allen het eens: Louis Jordan ligt aan de oorsprong van de rhythm’n’blues en op die manier ook van de rock’n’roll (***). Daarom zou men het eigenaardig kunnen vinden dat zijn neergang juist door dit laatste genre werd veroorzaakt, maar dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat Louis Jordan toen al “oud” was: hij was bijna vijftig jaar in een periode dat iedereen boven de dertig als “oud” werd beschouwd (****).
Ik moet helaas vaststellen dat een Nederlandse Wikipedia-bijdrage over Louis Jordan onbestaande is. De Engelse bijdrage daarentegen is dan weer ontzettend lang, wat het Nederlandse hiaat enigszins vergoelijkt, maar dat maakt anderzijds dat ik geen gebruikelijke “kapstok” heb om mijn eigen bedenkingen aan op te hangen. Daarom dat ik het deze keer vooral met voetnoten heb gedaan…

Ronny De Schepper

(*) Zelfs in ons land: lees daarvoor wat Jan Mestdagh schrijft over het muziekmaandblad Song Parade.
(**) Humor was het wapen waardoor hij zowel voor blank als zwart aannemelijk was. De blanken lachten om de grapjes, maar voor de zwarten hadden sommige zinnen een andere betekenis. Zo was “Saturday night fish fry” uit 1951 over een dansparty die uiteengeranseld wordt door de politie eerder sarcastisch dan grappig.
(***) De rock’n’roll-hymne bij uitstek vind ik bijvoorbeeld “Johnny B.Goode” van Chuck Berry, maar de fameuze riff is niet van Chuck Berry zelf: luister even naar “Ain’t that just like a woman” van Louis Jordan and his Tympany Five uit 1946 en vergelijk dan de gitaar-intro van Carl Hogan met deze van Chuck Berry, bijna twaalf jaar later…
(****) Dat verklaart echter niet waarom zijn succes werd overgenomen door Louis Prima, aangezien deze amper vijf jaar jonger was dan Jordan! In 1942 scoorde Jordan één van de eerste grote zwarte hits met “Choo Choo Ch’Boogie”. Jordans “jump”-stijl en zijn humoristische aanpak zijn twee aspecten die we bij Louis Prima terugvinden op het moment dat hij de solo-tour begint op te gaan. Wanneer Jordan zijn Tympany Five ontbindt wegens ziekte, is Prima er als de kippen bij om de naam over te nemen. Wel moet ik eraan toevoegen dat de humor van Jordan een dubbele bodem had, terwijl Prima het alleen bij entertainment hield.

Een gedachte over “Louis Jordan (1908-1975)

  1. Dit is een man waarvan de belangrijkheid voor de populaire muziek niet genoeg kan benadrukt worden. Een vergeten monument. Verschillenden die in zijn voetsporen volgden kregen meer succes door het feit dat genieten van muziek democratischer werd omwille van de grotere welstand na de 2de oorlog.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.