Vandaag is het al 35 jaar geleden dat het nummer “We are the world” werd opgenomen door een heleboel Amerikaanse artiesten als tegenhanger van het Britse “Do they know it’s Christmas” en allebei met de bedoeling de honger uit de wereld te helpen. Het waren twee enorme successen, maar toch denk ik dat de opbrengst slechts een druppel op een hete plaat is geweest…

Iedereen kent wel « We are the world », de single en de door Steven Spielberg geregisseerde video van zowat alles wat naam heeft in de Amerikaanse amusementswereld. Onder de leiding van Michael Jackson en Lionel Richie (de componisten) en Quincy Jones (de producer) zongen o.a. Ray Charles, Bob Dylan, Billy Joel, Bette Midler, Smokey Robinson, Kenny Rodgers, Diana Ross, Paul Simon, Bruce Springsteen, Tina Turner, Dionne Warwick en Stevie Wonder zich uit de naad om op die manier de nodige fondsen in te zamelen voor de bestrijding van de honger in Afrika.
Onnodig te zeggen dat dit project geïnspireerd was op de Engelse Band Aid van Bob Geldof van de Boomtown Rats die rond kerstdag de succesrijke single « Do they know it’s christmas time » heeft uitgebracht. Geldof mag trouwens als Engelse gast op deze Amerikaanse reünie aanwezig zijn, terwijl we volledigheidshalve ook nog vermelden dat buiten de zakenlui die gewoonlijk de zaken van Lionel Richie en Kenny Rodgers behartigen, ook Harry Belafonte een belangrijke rol speelt achter de schermen. Alhoewel het project dus gemakshalve werd afgekort tot « USA for Africa », moeten we hier wel degelijk benadrukken dat USA staat voor « united support of artists » (verenigde steun vanwege artiesten), dat het m.a.w. een initiatief betreft vanuit de rockwereld zelf en geen overheidsingreep. Reagan is te druk bezig met andere sterren dan rocksterren om zich ook even over de honger op het zwarte continent te bezinnen.
Aangezien Band Aid op zich reeds meer geld heeft opgebracht dan alle andere acties samen, mogen we gerust veronderstellen dat deze plaat een nog groter succes tegemoet gaat. « We are the world » is muzikaal weliswaar zwakker dan “Do they know it’s christmas time” (al is het best genietbaar en toornt het mijlenver boven de Vlaamse bijdrage « Leven zonder honger »), maar de marketing gebeurt professioneler en bovendien is er nu naast de single en de maxi-single ook een elpee op de markt gekomen, waarop ook afwezigen — vooral dan Prince — hun duit in het zakje doen (ook al is merkwaardig genoeg « Keeping out of mischief » van Linda Ronstadt uiteindelijk niet weerhouden).
Vooraf echter nog dit : aangezien de opnamen voor « We are the world » in Los Angeles plaatsvonden, werden nogal wat noordelijke artiesten over het hoofd gezien of konden de verplaatsing niet maken. Zij revancheerden zich met « Tears are not enough », een evenwaardig nummer, waarop vooral Canadezen zoals Joni Mitchell, Neil Young en zelfs Robert Charlebois onder de leiding van de rijzende ster Bryan Adams (cfr. voorprogramma van Tina Turner in Vorst) te horen zijn.
Naast deze twee « meezingers » zijn er nog acht nooit eerder uitgebrachte opnamen van zogenaamde « supervedetten ». Voor de verzamelaar is dit dus sowieso reeds een must. Gezien het goede doel zouden we deze elpee trouwens nog een must vinden, ook al was ze niet om aan te horen. Maar dat is ze dus wél, ook al staat zo’n selectie natuurlijk altijd ter discussie. De nobele inzet ten spijt is het immers overduidelijk dat deze artiesten geen potentiële hit of zelfs geen geheid elpeenummer gaan afstaan voor een album waarop ze zich moeilijk kunnen profileren.
Moeilijk dus, al ligt de keuze van Huey Lewis en van Bruce Springsteen misschien nog het meest voor de hand : zij grijpen immers naar een live-opname.
Meer kritiek is er op de bijdrage van Prince, « 4 Tears in your Eyes », maar — zonder het nu meteen schitterend te noemen — dezelfde kritiek zou men o.i. kunnen maken op « Just a little closer » van The Pointer Sisters, « If only for the moment, girl » van Steve Perry of zelfs op « A little more love » van Kenny Rodgers, met andere woorden dit is typisch Amerikaans maakwerk, kwalitatief geproduced, maar wat te gepolijst voor onze ruwe Europese oortjes.
Voor ons zijn de uitschieters dan ook enerzijds « Good for nothing » van Chicago, omdat deze groep ons verrast nadat we hem eerlijk gezegd reeds hadden afgeschreven, maar vooral « Total control » van Tina Turner. Dit nummer zou zó van « Private Dancer » kunnen komen en dat zegt genoeg.
Maar zoals reeds eerder gezegd : dit is allemaal detailkritiek. Zelfs als je de elpee enkel als frisbee wil gebruiken, dan nog luidt het devies: kópen.

Referentie
Ronny De Schepper, Elpee om de honger te stillen, De Rode Vaan nr.17 van 1985

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.