Vandaag viert de Nieuw-Zeelandse wielrenner Paul Jesson zijn 65ste verjaardag…

Het verhaal van Paul Jesson is één van de treurigste uit de wielergeschiedenis. Jesson was een veelbelovende amateur met schitterende resultaten in koersen op eigen bodem, die in 1978 naar Europa kwam en hier in Wallonië tweemaal tweede eindigde in een prestigieuze amateurronde: in de Ronde van Luik moest hij de duimen leggen voor het grote Vlaamse talent Daniël Willems en in de Ronde van Wallonië zelf bleef ene Jozef Devits (mij totaal onbekend) hem voor.
Voor 1979 kreeg Jesson dan ook meteen een profcontract aangeboden van de ploeg Splendor, die met Waals kapitaal werkte. Uit rennersgebrek mocht hij reeds meteen mee naar de Tour de France 1979. Hij kwam echter buiten de tijd binnen na de 12de rit. In een interview met PEZ-Cycling News legt hij uit hoe dat kwam: “On the stage from Rochefort to Metz, Pollentier crashed and the whole team had to go back for him. I just couldn’t hold the wheels as the team tried to get him back up and I ended up riding three quarters of the stage on my own. But my DS kept telling me that things were OK as far as the time cut went – I could have ridden faster if I had to. I used to room with Sean Kelly and that night I got my race clothes ready for the next stage then went down to eat. But they told me that I was getting the train home, next morning. I didn’t speak French and was unaware of what was going on – it transpired I’d missed the cut by one minute.”
Ook in 1980 was hij opgenomen in de Splendor-ploeg, zeker nadat hij in de Vuelta de tiende etappe had gewonnen en derde was geworden in Nokere Koerse. Tijdens een voorbereidingsronde (Dauphiné Liberé) kwam hij echter tijdens de proloog frontaal in botsing met een wagen. Door deze klap had hij een open beenwonde, welke in het lokaal ziekenhuis slecht werd verzorgd. Met name verfschilfers van de auto bleven achter in zijn ondertussen dichtgegroeide wonde. Dit leidde tot koudvuur. Om zijn leven te redden moest zijn onderbeen worden geamputeerd tot aan de knie. Een beloftevol renner ging daardoor verloren. Paul bleef nog enige tijd in Lovendegem rondhangen, maar verdween uiteindelijk terug naar Nieuw Zeeland.
Pas nu zie ik dat hij nadien nog actief is geweest op de Paralympische Spelen en niet zonder resultaat. Zo behaalde hij in 1998 goud in de achtervolging en de individuele tijdrit. In Sydney werd hij nog vierde in de achtervolging en in Athene vijfde. Daar werd hij ook derde in de wegwedstrijd.

Ronny De Schepper
(met dank aan Stephen Flockhart)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.