We zijn al 2020 en ik ben me nog altijd door mijn stapel van vijftig CD’s aan het worstelen die ik deze zomer heb gekocht bij de jaarlijkse uitverkoop van de bibliotheek. Ik moet toegeven dat ik nog niet veel succes heb gehad. Erg is dat niet, want die CD’s kostten één euro het stuk en als het dubbel-cd’s waren (en dat valt nogal vaak voor) dan was het dus slechts een halve euro (er zitten er ook nogal wat tussen die een CD en een DVD bevatten, maar daar schiet ik niks mee op, want ik speel geen DVD’s; een CD speel ik één keer – in de auto – en dan “rip” ik ze en speel ze enkel nog at random in iTunes). De meeste CD’s koop ik dan ook uit nieuwsgierigheid en ook qua genres durf ik me op onbetreden paden begeven. Voor rock-CD’s ligt dat uiteraard anders: dan weet je meestal wel welk vlees je in de kuip hebt. Maar welk genre dan ook, zoals gezegd, veel uitschieters zaten er niet bij. Tot ik dan vandaag over Jon Bon Jovi struikelde (foto YouTube)…

Het betrof zijn solo-CD “Destination Anywhere” uit 1997. Behoorlijk “oud” dus al, maar ik kende ze niet. In de jaren negentig luisterde ik haast uitsluitend naar klassieke muziek en al is de pendel in de 21ste eeuw opnieuw naar popmuziek gegaan, dan is het toch vooral oude popmuziek – en dan bedoel ik écht oud, met op kop natuurlijk mijn geliefde sixties, op de voet gevolgd door de seventies en de fifties. Al de rest is al in de nevelen des tijds verdwenen.

Ik ken meestal wel iets natuurlijk en zo heb ik in mijn iTunes wel enkele nummers van de groep Bon Jovi zitten die ik best kan pruimen zoals You Give Love a Bad NameLivin’ on a Prayer en It’s My Life. En ik zal het maar meteen toegeven: mijn vrouw houdt er nog méér van dan ik en dat speelt natuurlijk ook een rol.

Waarover we het eens zijn: zangers en groepen als Bryan Adams, Bon Jovi, Guns & Roses, Metallica enz. zijn vooral uitstekend als zij ballades brengen. Ik heb daar een theorie over. Ballades zijn van nature zo gevoelig dat ze vaak sentimenteel worden. Vooral dan als ze gebracht worden door crooners zoals Engelbert Humperdinck, Julio Iglesias of Andy Williams om nu maar die voorbeelden te noemen. Die zangers van (hard-)rockgroepen daarentegen behouden, ook als ze een ballade zingen, een ruw kantje. En dàt maakt ze nu precies zo aantrekkelijk.

Bon, terug naar “Destination Anywhere”. Ik zal niet zeggen dat het allemààl ballades zijn (dat zou ook vervelen op de duur), maar een meerderheid toch. En ook de rocknummers zijn zogenaamde slowrock, waarin dan weer mensen als Rod Stewart of wijlen Joe Cocker uitblonken. Bij dit album hoort ook een driekwartier durende speelfilm. In deze film verwerkt Jon de dood van Katherine Korzilius, de dochter van Bon Jovi’s toenmalige tourmanager. Op het album “Destination Anywhere” staat dan ook een nummer genaamd “August 7, 4:15”, dat slaat op 7 augustus 1996, de dag waarop Korzilius overlijdt.

Benieuwd dus naar Blaze of Glory, zijn eerste solo-album uit 1990, waarop de gelijknamige hit staat. Ook de singles “Miracle” en “Never Say Die” zijn afkomstig van dit album, maar werden niet echt grote hits. 

John Francis Bongiovi werd geboren in Perth Amboy in de Amerikaanse staat New Jersey op 2 maart 1962. Hij veranderde zijn naam in Jon Bon Jovi toen zijn platenmaatschappij hem dit aanraadde. Hij trouwde op 29 april 1989 in Las Vegas en heeft vier kinderen. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.