De VRT-televisieserie “De Twaalf” is dus gisteren afgelopen. Ik heb ze helemaal uitgekeken, wat op zich al merkwaardig is, want ik kijk eigenlijk niet graag naar series, tenzij dan indien ze gebaseerd zijn op klassiekers zoals onlangs “The name of the rose” en de Napoleontische trilogie “War and Peace”, “Vanity Fair” en “Les misérables”. Waarom heb ik deze serie dan wél uitgekeken? Wel, dat was in de eerste plaats omwille van Maaike Cafmeyer (foto VRT)…

Uiteraard wilde ik (net als iedereen wellicht) weten of ze het nu gedaan had of niet? Maar daarnaast had ik vooral aandacht voor haar acteerprestatie. Maaike werd in de boekskes en in bepaalde programma’s (“De Slimste Mens”, “Vrede Op Aarde”…) immers overladen met complimenten. Daarmee was ik het op het moment zelf al niet eens, maar ik heb toch braaf gewacht tot op het einde om mijn eindoordeel te vellen.

Helaas, mijn mening is niet veranderd. Laat ik eerst en vooral stellen dat ik een grote fan ben van Maaike. Maar dan vooral in komische rollen (“Het Geslacht De Pauw”, “Eigen Kweek”…). Haar knapste prestatie vind ik eigenlijk haar monoloog op het einde van “De Zieje” door Ertebrekers. Maar dat wil daarom nog altijd niet zeggen dat ik haar wil beperken tot komische rollen. Ik gaf haar graag een kans in deze rol van mogelijke kindermoordenares, waarvoor ze naar eigen zeggen erg diep is moeten gaan.

Maar helaas dus, het enige wat ik heb gezien is een moef, waarmee Dana Winner zelfs gewoon geboren is. Ik heb het met andere woorden over haar naar beneden getrokken mondhoeken en de daarbij horende puppy-oogjes. Nee, zo kon Maaike deze serie zeker niet redden.

Al moet ik daar onmiddellijk aan toevoegen dat ze dat wellicht zelfs met een glansprestatie ook niet had gekund. Ik had immers veel bezwaren tegen de serie als zodanig. Om te beginnen al tegen de titel. Terwijl in het groot “DE TWAALF” verscheen bij de aanvang, zag men telkens VEERTIEN personages op het scherm, want de twee plaatsvervangers zaten er ook bij. Ik geef het toe: “DE VEERTIEN” zou als titel nergens op slaan (eigenlijk gaan alle zogenaamde courtroom dramas terug op het fameuze “Twelve Angry Men” van Reginald Rose), maar kon men dan die twee plaatsvervangers niet buiten beeld houden bij de begingeneriek?

Ah nee, want de lotgevallen van één van die plaatsvervangers (Maaike Neuville) behoorden ook tot de plot. En dat is dan mijn tweede grootste bezwaar: al deze nevenintriges stonden nauwelijks in relatie tot de centrale intrige (de schuldvraag namelijk) en ook al worden in de laatste aflevering al deze loose ends wel degelijk afgewikkeld, toch blijf ik het grotendeels gewoon bladvulling (of in televisietermen tijdvulling) vinden.

En tenslotte had ik ook problemen met die kernintrige: twee op zich al totaal unlikely moorden worden daarin op een haast willekeurige manier (er ligt bijna twintig jaar tussen) aan elkaar gekoppeld. Nogmaals, ook dit wordt in de eindaflevering uiteindelijk wel opgelost, maar over de manier waarop dit gebeurt, kan ik uiteraard niets zeggen omwille van het feit dat dit een spoiler van formaat zou zijn, maar ik blijf daar toch ook met een aantal vragen zitten.

En dus, ik herhaal, het was voor Maaike Cafmeyer een onmogelijke opdracht om al deze onwaarschijnlijkheden waar te maken. Volgende keer beter dus. En indien niet, het is echt geen schande, hoor, om een uitstekende komische actrice te zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.