Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat de gewezen Russische profwielrenner Dimitri Neliubine tijdens de nieuwjaarsviering in de straten van Sint-Petersburg dodelijk gewond werd bij een steekpartij.

Neliubine werd samen met twee vrienden aangevallen door een groepje onbekenden. De slachtoffers werden met steekwonden overgebracht naar het ziekenhuis, maar voor de gewezen renner kon geen hulp meer baten. Er is destijds een onderzoek geopend naar de feiten, maar dat heeft in eerste instantie niets opgeleverd en, zoals het gewoonlijk gaat, na een paar dagen zijn de media dit nieuwsfeit al uit het oog verloren, zodat we niet weten hoe dit onderzoek nu is afgelopen.
Neliubine gold als een grote belofte toen hij op 17-jarige leeftijd samen met Guintautas Umaras, Arturas Kasputis en Viatcheslav Ekimov olympisch goud veroverde in de ploegenachtervolging op de Olympische Spelen van 1988 in Seoel. Hij was toen eigenlijk nog junior en werd in die kategorie dan ook Sovjetrussisch kampioen, eveneens in de ploegenachtervolging (maar dan met Berzin, Gontsjenkov en ene Ziplauskas als ploegmaten). Hij werd ook wereldkampioen in die discipline bij de juniors (met Gontsjenkov, Butaro en Anachkine) en tevens ook wereldkampioen individuele achtervolging. Hij won dat jaar ook twee ritten én het eindklassement in de Ronde van België voor juniores.
In 1989 verlengde hij die twee wereldtitels (zijn ploegmaten waren wel totaal nieuw: Klevtsov, Pletnikov en Beloskalenko), terwijl hij bij de amateurs wel de duimen moest leggen voor de ploeg uit de DDR. Samen met Ekimov, Berzin en Orlov werd hij wel Sovjetrussisch kampioen, een titel die ze het jaar daarop verlengden (weliswaar met Dimitri Zhdanov in de plaats van Ekimov). Dat jaar werd hij ook wereldkampioen bij de amateurs samen met Berzin, Gontsjenkov en Baturo. Hij won dat jaar ook opnieuw twee ritten én het eindklassement van de Ronde van België, maar deze keer dus bij de amateurs.
Het jaar daarop moest hij samen met Berzin, Bobrik en Kravtsjenko opnieuw de duimen leggen voor de DDR-ploeg. Het was zowat zijn laatste wapenfeit op het internationale wielerpodium, want als prof brak hij nooit door. Hij was prof van 1993 tot 1997. Drie jaar in Nederland, eerst bij Peter Post en dan twee jaar bij Jan Raas. Daarna nog een jaartje bij Remi De Moor, om te eindigen bij Roslotto. Op de Wielersite staat ook nog een foto in een truitje van Kas (en met een helm van de Sovjetunie), maar dit lijkt me wel heel straf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.