Het is ook al vijf jaar geleden dat de Britse rockzanger Joe Cocker is overleden aan longkanker.

Net zoals zovele andere mensen heb ik live (via het witte doek dan wel) voor het eerst kennis gemaakt met Joe Cocker dankzij zijn optreden op het fameuze Woodstock-festival in 1969.
Daarna ging ik ook nog in Studio Skoop naar de concertfilm “Mad dogs and Englishmen” kijken, maar het duurde erg lang vooraleer ik hem echt persoonlijk aan het werk kon zien. Meer bepaald op 22 oktober 1992 was Joe Cocker de hoofdvedette van de fameuze Night of the Proms in Antwerpen. Ondanks uitstekende vertolkingen van “You are so beautiful”, “Sorry seems to be the hardest word”, “You can leave your hat on”, “Up where we belong” (met Jennifer Warnes, die apart ook al “The hunter” en “Joan of Arc” had gezongen) en “Unchain my heart” met de blazers van Robert Groslots “Orkest van de 20ste eeuw”, werd hij die avond toch overtroffen door enerzijds John Miles, die een unieke (want complete) versie bracht van “Bohemian Rhapsody” van Queen (naast “I heard it through the grapevine”) en anderzijds door “onze” Raymond van het Groenewoud, zij het dat ik eigenlijk al betere versies had gehoord van “Je veux de l’amour” en “Liefde voor muziek”. Toch liet Raymond zich samen met de tegenvallende Christopher Cross (“Ride like the wind” en zijn “Sailing”) bij het gezamenlijk gezongen bisnummer “Let it be” wegdrummen door het geroutineerde duo Cocker-Warnes.
Op maandag 8/4/2013 woonde Luc De Ryck het optreden van Joe Cocker bij in de Lotto Arena in Antwerpen en Luc preludeerde toen al op diens zeventigste verjaardag: “Joe ziet eruit als een berustende ‘zeventiger’ (hij wordt op 20 mei 69), is gewoon gekleed, zou in een massa niet opvallen, heeft geen charismatisch uiterlijk, noch beauty, maar dat is natuurlijk allemaal van niet zoveel belang voor een klasbak als hij. Wat hij wel heeft, compenseert dat ruimschoots, meer zelfs: de rest is flauwekul.
Met zijn rauwe, geraspte, hese, ogenschijnlijk moeizaam zingende stem-als-een-cirkelzaag, een op maat geknipte band (met een toetsenman die vier verschillende instrumenten bespeelde) en backing vocals die naar vorm en inhoud keihard toeslaan, was zijn optreden OUT OF SIGHT!!!
Hij blijft onbewogen in lijf en leden, zijn glimlachen zijn op één hand te tellen, zegt – letterlijk – NIETS (tenzij enkel bij de voorstelling van het orkest) en zingt onstuitbaar een diarree van hits + nummers van zijn nieuwste cd ‘Fire it up’.
Tot mijn verbazing zong hij twee van zijn bekendste nummers niet: She came in through the bathroom window en High time we went.
Mooiste nummers vond (vind) ik They lift us up where we belong en N’oubliez jamais.
Ik houd niet van Unchain my heart, maar de ritmische, overrompelende, dynami(s)terende wijze waarop hij en zijn band het brengen, deed mijn mening kapseizen en voerde de zaal naar een eiffeltorenhoog enthousiasme. Cloud 9, dus.
Het voorprogramma was ’n half uur Paul Michiels – en dat/hij mocht er best zijn.
Joe Cocker trad 1 uur 45’ op, zonder onderbreking! Ook hier is het idioom ‘Gee whizz, man!’ op zijn plaats.
Opvallend was wel dat hij bij of na elk nummer water dronk (whisky kan het niet geweest zijn, want dan had men hem halfweg het optreden op een plank moeten wegdragen).”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.